25/08/2017
Lieve collega’s,
Sta er eens bij stil. Een kleine 2 maanden geleden pakte een groep Nederlanders gekleed in oranje en blauw massaal de koffers om richting alle windstreken te trekken. De zomer was officieel begonnen. Vanaf het moment dat je de camping opliep kwam je terecht in een andere wereld, waar je niets meekreeg van alles wat zich daar buiten afspeelde.
Sta er eens bij stil, dat in een wereld vol met ellende en gezeik er nog een plek bestaat waar al die zorgen vergeten worden. Een plek met vrolijke volwassenen, die je stuk voor stuk een drankje in hun voortent aanbieden of vragen of je mee eet. Dat hoef je in het dagelijks leven als je door de stad loopt niet te verwachten. Zo veel lachende kinderen die de tijd van hun leven hebben en lol maken, terwijl de volwassenen kunnen relaxen. Deze plek staat bij ons ook bekend als ‘de camping’.
Sta er eens bij stil, dat er zoveel hoogtepunten zijn geweest deze zomer die bij vele gasten een glimlach op het gezicht toverde en hun vakantie beter maakte.
Sta er eens bij stil, dat er tal van kinderen naar je park komen die in het dagelijks leven weinig vrienden of vriendinnen hebben of misschien wel worden gepest. Deze kinderen kijken tegen je op en als een amateuristische kinder pedagoog ga je met ze in gesprek en je weet hun verdriet om te zetten in een glimlach en zorgt ervoor dat ze de vakantie van hun leven hebben.
Sta er eens bij stil, je hoogtepunt. Mijn hoogtepunt was toch echt de afgelopen week. Voor vele campings de laatste week met een overvolle bezetting. De kinderen met wie je na weken lang een speciale en bijzondere band had opgebouwd, waren in hun laatste week van de vakantie beland.
Sta er eens bij stil. Je word wakker en het is vrijdag. Je kruipt uit je bed waar je voor de zoveelste nacht op rij veelste kort in hebt gelegen en je loopt uit je huisje. Plots staan daar voor de slagboom veel auto’s met daarachter hun caravans, klaar om te vertrekken. Je ziet de kinderen instappen en neemt afscheid met een lach, maar toch zeker ook met een traan. Want bij iedereen, zijn er deze zomer kinderen en ook ouders geweest die een speciaal plekje in je hart hebben veroverd, die je niet snel zult vergeten en waarvan je stiekem hoopt, dat je ze ooit nog eens terug zal zien. Iedereen vertrekt, pakt zijn gewone leven weer op en jij blijft achter.
Sta er eens bij stil. Het einde van augustus is aangebroken en voor al die vertrekkende geweldige mensen, komt niemand meer terug. Vlak voordat je kindertheater speelt voor de overgebleven kinderen op de camping loop je een rondje. Dan kom je aan bij het veldje waar je in je hoofd een bruisend geheel ziet. Een overvol veld met een drukbezochte speeltuin. Kinderen spelen met de bal en achter de barbeque staat papa met een biertje in zijn hand het vlees om te draaien. Daarachter ligt het zwembad waar geen kind meer in past. Niets is minder waar. Op het veldje staan slechts nog 2 tenten, waar niemand thuis is. En plots, krijg je een naar gevoel van binnen, je voelt je leeg, alsof er iets ontbreekt. Je dwaalt af met je gedachten terwijl je door de lege velden loopt en denkt terug aan al die geweldige hoogtepunten die hebt beleeft met al die kids en ook zelf, pink je een traantje weg omdat je al die mooie momenten met al die kinderen, mist.
Sta er eens bij stil. Het is verschrikkelijk hard gegaan. De laatste animatieprogramma’s worden uitgeprint en de zomer kent nog een laatste stuiptrekking. Bij het terugdenken aan al dat moois van de afgelopen twee maanden voel je niets anders dan trots en blijdschap en weer een traan. Ditmaal van geluk. Dan weet je, het was een mooie zomer.
Sta er eens bij stil. Over iets meer dan 10 maanden is het alweer daar. Een nieuwe zomervakantie waar weer honderden enthousiaste mensen in oranje en blauw door heel Nederland zullen trekken, om ook volgend jaar weer, talloze kinderwensen in vervulling te laten gaan.
Lieve collega’s...
Wat doen wij toch fantastisch werk.
