By Heleen, Gedempte Haven 11A, Grouw (2026)

01/09/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 – 𝕍𝕖𝕣𝕙𝕦𝕚𝕫𝕖𝕟 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝔽𝕣𝕚𝕖𝕤𝕝𝕒𝕟𝕕 𝕓𝕝𝕖𝕖𝕜 𝕙𝕖𝕥 𝕓𝕖𝕘𝕚𝕟 𝕧𝕒𝕟 𝕚𝕖𝕥𝕤 𝕧𝕖𝕖𝕝 𝕘𝕣𝕠𝕥𝕖𝕣𝕤.

Negen jaar geleden verhuisde ik naar Friesland.

Als je me toen had verteld hoe mijn leven eruit zou zien, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.

De eerste jaren waren allesbehalve makkelijk. Mijn relatie waarmee ik naar Friesland kwam liep al snel stuk. Ik moest opnieuw beginnen.

En later volgden nog meer lessen die ik misschien liever had overgeslagen maar ze waren blijkbaar nodig om te komen waar ik nu ben.

De verhuizen naar Friesland is misschien wel de beste keuze geweest die ik ooit heb gemaakt. Hier vond ik iets wat ik in de drukte van mijn leven daarvoor nooit echt had ervaren.
Rust en Ruimte.

En de kans om mezelf opnieuw te leren kennen. Hier groeide niet alleen mijn bedrijf.
Hier groeide ik. Ik volgde opleidingen.
Ontmoette bijzondere mensen. Leerde mijn grenzen kennen.
Maakte fouten. Werd verliefd.
Verloor mezelf en vond mezelf ook weer terug.

Soms vragen mensen waarom ik zo graag in Friesland woon. Omdat dit de plek is waar mijn leven niet makkelijker werd. Maar wel echter.

En daar ben ik vandaag de dag ontzettend dankbaar voor.

🩶

14/08/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 – 𝕀𝕜 𝕝𝕖𝕖𝕣𝕕𝕖 𝕒𝕝 𝕛𝕠𝕟𝕘 𝕕𝕒𝕥 𝕙𝕖𝕥 𝕧𝕖𝕚𝕝𝕚𝕘𝕖𝕣 𝕨𝕒𝕤 𝕠𝕞 𝕟𝕚𝕖𝕥 𝕠𝕡 𝕥𝕖 𝕧𝕒𝕝𝕝𝕖𝕟.

Als kind was ik rustig in de klas en bij andere. Misschien zelfs een beetje verlegen.

Op school vond ik het moeilijk om mee te komen. Ik had dyslexie en ik merkte alleen dat leren mij veel meer moeite kostte dan de kinderen om me heen.

En kinderen kunnen hard zijn. Ik werd gepest. Niet omdat ik iets verkeerd deed.
Maar omdat ik anders was. Omdat ik niet altijd mee kon. Omdat ik mezelf klein hield.
Omdat ik niet goed wist hoe ik voor mezelf moest opkomen.

Langzaam begon ik iets te geloven.
Als ik maar niet te veel opval… dan is het veiliger.

Dus ik liet mezelf steeds minder zien. Ik sprak minder uit wat ik dacht.

Ik paste me aan. Niet alleen op school.
Eigenlijk nam ik dat patroon mee mijn hele leven in.

Ik wilde graag aardig gevonden worden.
Niemand tot last zijn. Geen fouten maken.
Niet te veel ruimte innemen.

Pas veel later ontdekte ik dat ik daarvoor een hoge prijs betaalde.
Want hoe kleiner ik mezelf maakte…
Hoe verder ik van mezelf af kwam te staan.

Als ik nu vrouwen begeleid, zie ik datzelfde patroon vaak terug.
Niet precies hetzelfde verhaal. Maar wel hetzelfde gevoel.
Zichzelf klein houden. Twijfelen.
Bang zijn om zichtbaar te worden.

Misschien is dat ook wel de reden waarom dit werk zo dichtbij me ligt.

Omdat ik weet hoe het voelt.

En omdat ik inmiddels ook weet dat je niet hoeft te blijven leven vanuit de overtuigingen die ooit zijn ontstaan.

Je mag opnieuw leren hoeveel ruimte je eigenlijk in mag nemen.

🩶

12/08/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 – 𝕀𝕜 𝕣𝕒𝕒𝕜𝕥𝕖 𝕞𝕖𝕫𝕖𝕝𝕗 𝕜𝕨𝕚𝕛𝕥 𝕫𝕠𝕟𝕕𝕖𝕣 𝕕𝕒𝕥 𝕚𝕜 𝕙𝕖𝕥 𝕕𝕠𝕠𝕣𝕙𝕒𝕕.

Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik dat ik mezelf niet van de ene op de andere dag ben kwijtgeraakt. Het gebeurde heel langzaam. Zo langzaam, dat ik het zelf niet eens doorhad.

Al van jongs af aan wilde ik graag dat mensen me aardig vonden maar op school werd ik gepest en dat gevoel van buitengesloten worden doet iets met een kind.
Zonder dat je het doorhebt, ga je geloven dat jij degene bent die moet veranderen.
Dus dat deed ik. Ik werd iemand die haar best deed.
Die aardig was. Die zich aanpaste. Die conflicten vermeed.
Die vooral wilde dat iedereen haar leuk vond. Alsof ik mijn plek moest verdienen.

Dus deed ik mijn best. Voor school. Voor vrienden. Voor de mensen om me heen.
Ik ging studeren in Amsterdam. Ondanks mijn dyslexie wilde ik mezelf bewijzen. Ik wilde laten zien dat ik het ook kon. Dus ik werkte hard, leefde het studentenleven en probeerde mee te draaien in een wereld waarin alles snel ging.

Maar diep van binnen bleef er steeds een stemmetje terugkomen.
"Waarom kost alles me zoveel energie?" "Waarom ben ik altijd zo moe?"

Ik dacht jarenlang dat er iets mis was met mij.
Dat ik gewoon sterker moest zijn.
Beter mijn best moest doen.
Minder gevoelig moest zijn.
Dus ging ik nog harder werken.

Niet alleen op school of in mijn werk, maar ook in de liefde.
Ik dacht dat liefde betekende dat je jezelf een beetje opzij zette. Dat je je aanpaste. Dat je begrip had. Dat je nog iets harder je best deed.

Pas veel later ontdekte ik dat ik mezelf, zonder dat ik het doorhad, steeds een klein beetje verder kwijtraakte. Niet omdat iemand mij dat vroeg.
Maar omdat ik was gaan geloven dat liefde, waardering en erbij horen iets was wat je moest verdienen.
Vandaag weet ik dat het anders mag.
Dat je niet hoeft te bewijzen dat je goed genoeg bent.
Dat je niet kleiner hoeft te worden om geliefd te zijn.
En dat is wel de grootste les die ik tot nu toe heb geleerd.
Je hoeft jezelf niet kwijt te raken om ergens bij te horen.
🤍
Herken jij dat gevoel? Dat je altijd maar doorging, terwijl je diep van binnen voelde dat het te veel was?

10/08/2026

𝕄𝕚𝕛𝕟 𝕙𝕒𝕟𝕕𝕖𝕟.. 𝕀𝕜 𝕧𝕠𝕟𝕕 𝕞𝕚𝕛𝕟 𝕙𝕒𝕟𝕕𝕖𝕟 𝕟𝕠𝕠𝕚𝕥 𝕖𝕔𝕙𝕥 𝕞𝕠𝕠𝕚.

Ze waren altijd al wat groter en steviger dan die van veel andere meiden. Terwijl vriendinnen smalle, fijne handen hadden, dacht ik vaak: waarom zijn die van mij zo groot?
Niet omdat ik me ervoor schaamde, maar ik had gewoon liever andere handen gehad.
Grappig eigenlijk hoe je jarenlang iets aan jezelf kunt willen veranderen, terwijl je nog niet ziet waar het eigenlijk voor bedoeld is.

Nu kijk ik heel anders naar mijn handen.
Met deze handen geef ik al meer dan tien jaar yogales.
Met deze handen geef ik ontspanningsmassages.
Met deze handen geef ik Reiki en mag ik mensen begeleiden tijdens ceremonies.
Met deze handen houd ik iemand vast wanneer woorden even niet nodig zijn.

Steeds vaker kijk ik naar mijn handen en voel ik geen oordeel meer, maar dankbaarheid.
Ze zijn sterk. Ze zijn warm. Ze geven vertrouwen.

En ze hebben inmiddels honderden mensen mogen aanraken, ondersteunen en laten ontspannen.
Hoe bijzonder is het dat juist datgene wat ik vroeger liever anders had gezien, nu één van de mooiste instrumenten is geworden in mijn werk.

Soms heeft iets alleen wat meer tijd nodig voordat je de schoonheid ervan kunt zien.

🤍

08/08/2026

ℍ𝕠𝕖 𝕝𝕒𝕟𝕘 𝕚𝕤 𝕙𝕖𝕥 𝕘𝕖𝕝𝕖𝕕𝕖𝕟 𝕕𝕒𝕥 𝕛𝕖 é𝕔𝕙𝕥 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕛𝕖𝕫𝕖𝕝𝕗 𝕙𝕖𝕓𝕥 𝕘𝕖𝕝𝕦𝕚𝕤𝕥𝕖𝕣𝕕? 💛

Niet naar wat er nog moet. Niet naar wat anderen van je verwachten.
Maar naar dat stille stemmetje in jou dat fluistert: "Ik verlang naar rust."

We leven vaak vanuit ons hoofd. We zorgen. We regelen.
We houden alle ballen hoog maar dat is niet onze vrouwelijke kracht.
Tot ons lichaam zachtjes begint te vragen om iets anders.
Om te vertragen. Om te voelen. Om weer thuis te komen.

𝘋𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘩𝘦𝘣 𝘪𝘬 𝘛𝘩𝘶𝘪𝘴𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘫𝘦 𝘌𝘴𝘴𝘦𝘯𝘵𝘪𝘦 𝘨𝘦𝘤𝘳𝘦𝘦𝘦𝘳𝘥.
Een vrouwentraject waarin we niet bezig zijn met beter worden of jezelf 'fixen'.
Maar waarin je mag herinneren wie je bent, onder alle lagen van moeten, zorgen en presteren.

In een kleine groep van maximaal 6 vrouwen creëren we een veilige sfeer waarin je mag zakken in je lichaam, spanning mag loslaten en opnieuw verbinding mag maken met jezelf. Niet perfect. Wel echt. 💛

✨ Vier avonden voor jou.
✨ Tijd om op adem te komen.
✨ Tijd om te voelen.
✨ Tijd om jezelf weer te ontmoeten.

Jouw investering
✨ Pilotprijs eerste editie: €222,-

Voel jij een zachte ja terwijl je dit leest?
Stuur me gerust een berichtje. Ik vertel je met liefde meer 🤍

Liefs Heleen

06/08/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 - 𝔼𝕣𝕧𝕒𝕣𝕚𝕟𝕘 𝕘𝕖𝕖𝕗𝕥 𝕣𝕦𝕤𝕥

Laatst moest ik last minut invallen voor iemand anders zijn yogales.
Vroeger had ik daar echt wel een paar dagen van tevoren tijd voor nodig gehad om voor te bereiden. Door onzekerheid. Heb ik de juiste les voorbereid?
Vergeet ik niets? Zullen de deelnemers het wel leuk vinden?

Nu stap ik mijn mat op, kijk de groep aan en begin.
Niet omdat ik alles perfect doe maar omdat ik erop vertrouw dat ik genoeg ervaring heb om aan te voelen wat een groep nodig heeft.
En toen dacht ik... Wat is er eigenlijk veel veranderd...
Toen ik tien jaar geleden begon met lesgeven, vond ik het ontzettend spannend.
Voor een groep staan voelde helemaal niet vanzelfsprekend.
Ik was druk bezig met de juiste woorden. Met de juiste houdingen.
Met de vraag of ik het wel goed genoeg deed.

Ik denk dat bijna iedere beginnende docent dat herkent.
Je bent nog zoveel bezig met jezelf, dat je soms vergeet echt contact te maken met de groep.
Nu voelt dat heel anders. Juist omdat ik niet meer zo bezig ben met mezelf, is er veel meer ruimte voor de mensen die voor me liggen.
Improviseren als dat nodig is. En vooral genieten van het lesgeven.
Het mooiste vind ik misschien nog wel dat ik tegenwoordig ook beginnende yogadocenten mag helpen. Ik herken hun spanning. Hun onzekerheid.
Omdat ik precies weet hoe dat voelde. En misschien is dat wel de kracht van ervaring.
Niet dat je nooit meer zenuwachtig bent.
Maar dat je hebt geleerd erop te vertrouwen dat je jezelf wel redt.

Als ik terugkijk, ben ik eigenlijk best trots op die eerste Heleen.
Die het spannend vond, maar toch iedere keer weer voor de groep ging staan.
Want zonder haar was ik nooit de docent geworden die ik vandaag mag zijn.

🤍

04/08/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 – 𝕀𝕜 𝕕𝕒𝕔𝕙𝕥 𝕕𝕒𝕥 𝕚𝕜 𝕟𝕚𝕖𝕥 𝕤𝕝𝕚𝕞 𝕘𝕖𝕟𝕠𝕖𝕘 𝕨𝕒𝕤.

Als kind begreep ik al snel dat leren voor mij anders was. Waar klasgenootjes zonder moeite een tekst lazen of een dictee maakten, moest ik veel harder werken. Ik heb dyslexie, al voelde dat toen vooral alsof ik steeds achter de rest aan liep.
Ik hoorde er niet echt bij. Ik had extra hulp nodig. En hoe jong je ook bent, je voelt dat!
En dat was zeker niet prettig.. Gelukkig ging ik op mijn 9de naar het speciaal onderwijs. Aan de ene kant was dat een enorme opluchting. Want ik werd op een vervelende manier gepest op het reguliere onderwijs..

Nu zat ik voor het eerst in een klas waar ik niet degene was die achterbleef. Ik hoefde niet steeds uit te leggen waarom iets moeilijk was. Ik was niet meer "anders".
Maar tegelijk voelde het ook als een stempel. Alsof de buitenwereld al een oordeel klaar had. “Oh... zij zit op die school."

Nu had ik het gevoel dat ik moest bewijzen dat ik niet dom was.
Dat ik het wél kon. Dat ik goed genoeg was.

Misschien is dat wel de reden dat ik mezelf later steeds opnieuw wilde bewijzen.
Ik ging studeren. Volgde opleidingen.
Werkte hard. En bleef mezelf ontwikkelen.
Niet alleen omdat ik nieuwsgierig was, maar ook omdat ergens diep van binnen nog steeds dat meisje zat dat zo graag wilde laten zien dat ze wel degelijk iets kon.

Het bijzondere is... Als je jarenlang denkt dat je niet slim genoeg bent, ga je jezelf overal in tegenhouden. Zelfs nu nog.
Iedere keer als ik een post schrijf, voel ik soms die oude onzekerheid weer.
"Staat er geen fout in?"
"Straks zien mensen alleen mijn spelling en niet mijn verhaal."

En misschien herken je dat wel. Dat één overtuiging uit je jeugd zich jarenlang verstopt in alles wat je doet..
Toch plaats ik deze post. Niet omdat die onzekerheid helemaal verdwenen is.
Maar omdat ik niet meer wil dat zij bepaalt hoe zichtbaar ik mag zijn.
Misschien staan er fouten in mijn teksten maar mijn woorden komen recht uit mijn hart. En ik hoop dat mensen dát voelen.
Want uiteindelijk is dat veel belangrijker dan een perfecte zin.

🤍

02/08/2026

𝔻𝕖 𝕨𝕖𝕘 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕙𝕦𝕚𝕤 – 𝕎𝕚𝕖 𝕚𝕤 ℍ𝕖𝕝𝕖𝕖𝕟.

Hi, ik ben Heleen. Misschien volg je me al een tijdje. Misschien ben je hier net terechtgekomen. Hoe dan ook: welkom.

De afgelopen jaren is By Heleen met mij meegegroeid.
Wat ooit begon met yogalessen, is langzaam uitgegroeid tot een plek waar vrouwen mogen vertragen, ontspannen en opnieuw verbinding mogen maken met zichzelf.

Tegenwoordig begeleid ik yoga, cacao ceremonies, vrouwencirkels, en geef ik ontspanningsmassages en ben ik me verder aan het verdiepen in het begeleiden van plantmedicijn ceremonies.

Als je me vraagt waarom ik dit werk doe, dan is het antwoord. Omdat ik weet hoe het voelt om jezelf onderweg kwijt te raken.
Ik weet hoe het is om aan jezelf te twijfelen. Om jezelf klein te houden.
Om steeds voor anderen te zorgen en jezelf langzaam uit het oog te verliezen.
Maar ik weet ook hoe het voelt om stap voor stap weer thuis te komen bij jezelf.
Door veel kleine stapjes die ik de laatste jaren heb gezet. Door te durven leren. Door hulp te ontvangen. Door vrouwen te ontmoeten die naast me kwamen staan.
Door opleidingen te volgen. Door fouten te maken. Door opnieuw lief te leren hebben.
En misschien wel het belangrijkste... Door steeds eerlijker te worden naar mezelf.

Daarom geloof ik zo in het werk dat ik vandaag mag doen.
Niet omdat ik alle antwoorden heb maar omdat ik de weg zelf heb gelopen en nog steeds iedere dag blijf leren.

De komende tijd wil ik iets persoonlijks met jullie delen.
Niet omdat mijn verhaal nou zo bijzonderder is dan dat van iemand anders.
Maar omdat ik geloof dat we onszelf vaak herkennen in de verhalen van een ander.
Ik neem je mee langs de hoofdstukken die mij hebben gevormd.
Over mijn jeugd.
Over dyslexie en studeren.
Over verhuizen naar Friesland.
Over liefde, verlies en opnieuw beginnen.
Over de vrouwen die mijn leven hebben verrijkt.
En over hoe al die ervaringen uiteindelijk de basis werden van By Heleen.

Misschien herken je jezelf dan in een stukje van mijn verhaal.
En misschien helpt het je om ook met iets meer zachtheid naar je eigen verhaal te kijken.

Fijn dat je er bent. 🤍

Liefs,
Heleen

04/05/2026

🌕 Volle Maan Yoga Special 🌕

Vrijdag 29 mei | 10:15 – 12:00

Onder de energie van de volle maan nodig ik je uit voor een bijzondere combinatie van Yin Yoga & Yoga Nidra. Een moment om helemaal te vertragen, los te laten en diep te ontspannen.

We sluiten de week af en gaan het weekend in met een zacht, opgeladen en helder gevoel ✨

Gun jezelf deze pauze. Je lichaam en hoofd zullen je dankbaar zijn 🤍

Reserveer je plekje via Hipsy!
Ik kijk ernaar uit je te zien.

Liefs Heleen

02/05/2026

🌕 Cacao ceremonies in Grou 🌿

Dit voorjaar en najaar nodig ik je uit voor drie bijzondere cacao ceremonies — momenten om te vertragen, te voelen en steeds een laag dieper bij jezelf thuis te komen.

Elke ceremonie is los te bezoeken, maar je kunt ze ook als een mooie reeks ervaren waarin we meebewegen met de energie van de maan en de seizoenen: loslaten in de lente, openen in de zomer en verstillen aan het einde van de zomer.

✨ Data:
🌕 Zaterdag 30 mei – Volle maan ceremonie
Een krachtige avond om los te laten wat niet meer dient en ruimte te maken voor nieuwe intenties.
☀️ Zaterdag 4 juni – Zomer ceremonie
Een zachte, open reis in de energie van de zomer: verbinden met je hart, groei en levensenergie.
🌕 Zondag 27 september – Einde zomer / Volle maan ceremonie
Een moment van afronding en verstilling: loslaten, integreren en thuiskomen bij jezelf.

✨ Praktisch:
• Losse deelname: €35 per ceremonie
• Combinatieticket (3 ceremonies): €90

Elke ceremonie bestaat uit ceremoniële cacao, meditatie, intenties zetten, yin yoga en diepe verbinding met jezelf.

📍 Grou
🕥 10:30 – 13:00

Voel je welkom om één keer mee te bewegen of juist de hele cyclus te doorlopen.

Liefs,
Heleen 🤍

By Heleen

01/09/2026

14/08/2026

12/08/2026

10/08/2026

08/08/2026

06/08/2026

04/08/2026

02/08/2026

04/05/2026

02/05/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen