Bewustzijn Centrum Suyasa

09/04/2026

17/02/2026

Dit 🥰

Hetzelfde rondje nog een keer ?

Ik vroeg het me deze week af,
of ik hetzelfde rondje van informatie
nog een keer zou maken.

Na 6 jaar op de alternatieve media
informatie te hebben rondgepompt
zodat het uiteindelijk op het juiste
moment naar buiten zou komen,
kan ik de onderwerpen dromen.

Inhoudelijk wil ik er niet meer induiken,
ik weet er van op een niveau dat ik
er mee om kan gaan.

Er raast nu zoveel rond door de
Epstein documenten dat ik het gevoel
krijg op te moeten passen voor het
voorbij komen van traumatiserende
beelden of video's.

Dat helingsproces ben ik de afgelopen
jaren door gegaan om ervoor te
zorgen dat ik in de tijd van de grote
onthullingen, op mijn eigen benen
kan blijven staan in mijn kracht.

Er is een hele nieuwe groep die
het stokje van onderzoeken heeft
overgenomen, ik merk het in mijn omgeving.

Ik hoor mezelf ook zeggen,
neem er je tijd voor en pas op voor
al te heftige dingen want ze kunnen
je echt omver werpen.

Nu de kracht van het vuur paard
zijn intrede doet wil ik me richten
op wat er komen gaat.

Het kan niet zo zijn dat dit alles
naar buiten komt en niemand
verantwoordelijk wordt gehouden
voor wat de mensheid is aangedaan.

Ik verwacht snelle veranderingen,
omdat het vuur in de mens ontwaakt.
Het voelt alsof we jaren op de rem
zijn gezet, dat zaken net niet goed vielen,
de juiste energie ontbrak.

Omdat we moesten kijken, voelen
en begrijpen dat we in een bedachte
wereld leven die niet het beste voor
heeft met de mensheid.

Wanneer een keer die realisatie
is gevallen, ontstaat er ruimte om
van richting te veranderen in een
hele andere frequentie.

Ik doe het rondje niet nog een keer.
De bal van waarheid rolt nu van
de berg en heeft van mij geen
duwtje meer nodig.

Ik doe stappen naar achteren,
werk aan mijn innerlijke vrede,
luister naar dat wat van binnenuit komt
en volg dat wat goed voelt.

Er zijn nu anderen die zijn begonnen
aan hun eigen zoektocht.
Ik begin aan een nieuwe fase.

Lichtflits

13/02/2026

🙏🏻❤️

16/01/2026

12/06/2025

Hold on tight 😘

The next 6 months were meant to be dark.
The plan was disaster.
Deprivation.
Control.

But lightworkers shifted the field.

Now comes the ripple.
Truth.
Abundance.
Liberation.
Light.

Not because “they let us.”
But because we remembered who we are.

We’re not heading into collapse.
We’re rising into clarity.
And that rise? It won't be gentle.
It will shake the sleepers.
It will expose the actors.
It will burn the illusions to ash.

So if it feels wild, it means it’s working.
If it feels unrecognizable, it means it’s real.

Because we didn’t come for comfort.
We came to flip the script.
To end the program.
To usher in the new.

Hold tight over the next 6 months.
It could be messy, but it will be glorious.

17/04/2025

Ik zit in de auto. Ik ben thuis, maar ik stap nog niet uit.
Ik blijf nog even zitten.

Ik voel veel in de energie die al langer aanwezig is.
Ik zie het overal. In de workshop die ik gaf, op social media… In mijn omgeving.

Zoveel mensen die zich sterk houden.
Die zeggen: ik heb al genoeg meegemaakt en doorvoeld. Nu is het tijd om te leven, om te genieten, om te vieren.
En dat ís ook waar. We mogen het leven vieren. We mogen dansen, lachen, vrij zijn.

Maar onder die glimlach… voel ik iets anders.
Ik voel spanning, ik voel opgestapeld verdriet. Oud zeer dat al zolang is weggedrukt. Het is als een soort energiebal die zich opbouwt. Een vulkaan die op uitbarsten staat.

En we willen er wég van. We zeggen tegen onszelf: nu is het wel klaar, toch?

Maar het voelt alsof we collectief onze tranen aan het inslikken zijn.

We verharden nog meer. Geven anderen de schuld van ons verdriet. Duwen weg wat we niet willen zien.
We bagatelliseren en kiezen om weer als vanouds door te gaan.
En sommigen rennen de andere kant op. Slaan door in het voelen en hopen daar verlichting te vinden.

Maar ik voel het. Al die pijn. In mijn borst, in mijn adem, in mijn hart dat sneller klopt. Mijn lichaam reageert.
En dat is voor mij het teken: dit klopt.

We zijn op een kantelpunt.
Waarin het oude niet meer werkt, maar het nieuwe nog spannend voelt. Waarin we schommelen tussen controle houden en durven zakken. Tussen doen alsof het goed gaat, en toegeven dat we moe zijn van het volhouden.

Ik wil dit delen, omdat ik geloof dat we elkaar hier nodig hebben.
Om elkaars tranen te mogen zien. Zonder ze te fixen. Zonder oordeel.

Er is niets mis met jou als je nu weer wordt geraakt.
Er is niets verkeerd aan dat je hart een beetje sneller klopt.
Misschien is dat juist het teken dat je leeft.

Wat er gebeurt is dat we vanuit wanhoop vast blijven houden aan het oude. Ook al doet het pijn.

Maar dat doet weer pijn, want het is niet meer wat we werkelijk willen.

En precies dat creëert de frictie.
Die innerlijke strijd die nu steeds harder wordt geprojecteerd in de buitenwereld. De afstand tussen ons en onszelf.

Ik geloof niet dat dit is wat de wereld nu nodig heeft.
Niet nog meer verharding.
Niet nog meer oordeel.
Niet nog meer “dan maar niet.”

Wat de wereld nodig heeft is verzachting.
Zachte ogen. Open armen. Echte aanwezigheid.

Dit voelt als een laag waar we allemaal doorheen bewegen.
Misschien is het niet jouw persoonlijke verhaal, maar voel je toch die zwaarte.

Daarom deel ik dit, omdat ik weet dat jij het ook kunt voelen.
En omdat ik je wil uitnodigen: blijf nog even zitten.

Voel. Adem. Laat het toe. Niet om erin te verdrinken, maar om er doorheen te zakken. Met zachtheid. Met compassie.

Niet om het op te lossen, maar om het toe te laten.
Om te landen. En te herinneren: dit is wat leven is.

Niet het perfecte plaatje.
Maar de imperfecte, eerlijke ervaring.

Liefs Iris