Stichting Natuurlijk kind en paard

17/09/2026

Een paard voelt alles en handelt tegelijkertijd, voelen en doen als één beweging, niet na elkaar, omdat een paard geen innerlijke rechtbank heeft waar het gevoel eerst langs moet voor het verstand toestemming geeft.

Wij wel. Wij zijn gaan denken dat we moeten kiezen. Verstand of gevoel. Controle of overgave. Dat is de leugen die het geheime huwelijk blokkeert, en het is ook precies waarom je 's ochtends soms drie keer moet nadenken over iets waar een dier, of een rivier, geen moment over zou twijfelen.

De eik in de tuin stond ooit klein en krom in een te kleine pot. Nu staat hij dertig meter hoog. Niet door reparatie. Door ruimte.

Datzelfde geldt voor jou. Geen reparatie nodig. Wel ruimte om te worden wie je al bent, met het paard als spiegel die je dat laat zien, sneller en eerlijker dan welk gesprek dan ook.

Wil je voelen hoe dat is, verzoend bewegen in plaats van verdeeld wachten op zijn stemming?

Boek 55 hartslagen: een sessie waarin je kennismaakt met de paarden, met jezelf, en met wat er gebeurt zodra verstand en gevoel elkaar even geen ruzie geven. Wil je verder, dan krijg je een gratis zevendaagse training om het geheime huwelijk tot leven te brengen.

Ben je bereid die ervaring aan te gaan? https://natuurlijkkindenpaard.nl/project/55-hartslagen/

16/09/2026

Een rivier verzet zich niet tegen stromen, simpelweg omdat er in een rivier geen aparte instantie zit die eerst beslist en dan pas beweegt.

Het water volgt het hoogteverschil, en dat volgen ís de stroom, er zit geen tussenstap, geen aarzeling, geen los overleg tussen wil en beweging.

Een boom vecht niet tegen zijn eigen groei, omdat groeien voor een boom niet iets is wat hij doet naast zijn bestaan, het is zijn bestaan.

Een paard voelt alles en handelt tegelijkertijd, voelen en doen als één beweging, niet na elkaar, omdat een paard geen innerlijke rechtbank heeft waar het gevoel eerst langs moet voor het verstand toestemming geeft.

Dat maakt het anders voor een dier. onze gedachten oordelen, dieren niet.

15/09/2026

Bij Chaira, een grote witte Lusitano merrie, werd dit voelbaar op een manier die geen woord had kunnen uitleggen. Het koste mij 15 jaar lang om de aandacht van...., te verleggen naar aandacht om het probleem om te vormen.

Met eikpunten vanuit je eigen kwaliteit naar omgaan met het probleem. Alleen als jij de vaardigheid nog niet bezit om je eigen kwalitieit op te merken, blijft het een grote uitdaging.

De Eikpunten van je kwalitiet kun je leren herkennen, Met paarden gaat dit super snel en eenvoudig.

Dit gebeurde bij mij toen ik met paarden ging werken:

Halster in de hand. Vriendelijk gevraagd. Zachtjes getrokken.

De merrie bewoog geen meter.

De begeleider zei het simpel: ze voelt dat je niet bij jezelf bent. Je voelt wat zij wil, in plaats van wat jij zelf wilt.

Er werd gestopt. Geademd. En toen kwam het, helder en zonder twijfel: ik wil dat ze meegaat. Uit nieuwsgierigheid. Niet omdat het moet.

De merrie liep mee. Niet door harder te trekken. Door duidelijkheid. Lijf en gevoel zeiden hetzelfde ding, op hetzelfde moment, in dezelfde richting.

Dat is verzoening. En het is geen toevallige metafoor, het is hoe de natuur werkt.

14/09/2026

Ik hou van mensen met levenservaring, maar veel vrouwen blijven uit onzekerheid stil zitten dat kan erg frustrerend zijn voor jezelf. Dit is dan wat ik doe om het een stuk eenvoudiger te maken.

Ik noem ze Eikpunten: je fundament onder dit alles heeft Aandacht nodig.

Voor we bij het paard komen, eerst dit. Er zijn momenten in je leven geweest waarop verstand en gevoel niet ruzieden. Waarop je gewoon wist. Ik noem dat eikpunten.

Hoe herken je er een? Er is geen twijfel in het moment. Geen stemmetje dat tegenspreekt. Je lijf is rustig terwijl je iets doet wat groot is. Denk aan een moment waarop je een beslissing nam en er geen seconde onrust bij voelde, hoe klein ook: een verhuizing, een nee die je zei, een berg die je beklom.

Wat doe je ermee? Je schrijft ze op. Letterlijk, in een schriftje. Niet om erover na te denken, maar om ze terug te kunnen vinden op de dagen dat je het zelf even kwijt bent.

Een eikpunt is geen herinnering om warm van te worden. Het is bewijs. Bewijs dat verzoend zijn geen ver, abstract doel is, maar iets wat je al hebt meegemaakt, minstens één keer.

De verzoening die je in je lijf voelt, dat is het geheime huwelijk waar je steeds naar terug kan keren.

13/09/2026

Hooggevoelig in relatie - het geheime huwelijk

Spanning in je nek. Onrust in je buik. Slapeloosheid rond drie uur 's nachts, wanneer je hoofd nog eens overdoet wat je overdag wegslikte. Je lijf houdt de rekening bij die je hoofd wegredeneert.
Waarom communiceren of grenzen stellen niet blijvend werkt

De standaardadviezen ken je wel. Beter communiceren. Grenzen stellen. Desnoods een andere partner kiezen.

Ze werken niet blijvend. Waarom niet? Omdat het patroon met je meereist.

Je stapt met een verdeeld huis een ander huis binnen. Verstand en gevoel zijn in jou nog niet verzoend, dus herhaalt de innerlijke ruzie zich in relatie na relatie, tot uitputting aan toe. Denk aan hoe je soms in een nieuw gesprek al voelt aankomen wat er misgaat, nog voor er iets gezegd is: dat is niet intuïtie over hem, dat is het oude patroon dat meekijkt. Een nieuwe partner verandert de buitenkant. De binnenkant, het huwelijk tussen wat je denkt en wat je voelt, blijft ongesloten.

Dat geheime huwelijk is het huwelijk dat niemand je leerde voltrekken: de verzoening tussen je verstand en je gevoel, in jezelf, voor er ooit een ander bij komt. Zo simpel als 's ochtends wakker worden en zonder overleg weten wat je aan wilt trekken, in plaats van drie keer je kast doorzoeken omdat verstand en gevoel het niet eens worden. Dat kleine, alledaagse besluit, dat is verzoening op zijn kleinst. En het grote huwelijk, met je partner, in je werk, in hoe je een dag doorkomt, is dat op zijn groots.
Eikpunten: je fundament onder dit alles

Voor we bij het paard komen, eerst dit. Er zijn momenten in je leven geweest waarop verstand en gevoel niet ruzieden. Waarop je gewoon wist. Ik noem dat eikpunten.

12/09/2026

Voor een hooggevoelige vrouw die zichzelf verliest in de stemming van een ander begint de dag niet bij haarzelf. Hij begint bij hem.

Is hij goedgehumeurd, dan kun je ademen. Is hij stil, dan krimpt je maag samen, nog voor je koffie op is. En dat is precies waar hooggevoelig zijn in een relatie zo'n onderschat gewicht krijgt: je systeem leest de ander eerder dan het jezelf leest.
Wat er gebeurt als zijn stemming jouw kompas is.

Je checkt 's ochtends als eerste zijn energie. Nog voor je je eigen dag hebt gevoeld, weet je al hoe die van hem is. Extra lief bij chagrijn. Dichterbij komen bij afstand. Jezelf klein maken bij boosheid, net zo klein als je vroeger deed aan de keukentafel wanneer er ergens in huis een stemming hing die niemand hardop benoemde.

Je noemt dit liefde. Het is zelfverlies, en ergens weet je dat al.

Je legt je rust bij hem neer. Zijn stilte wordt jouw paniek. Zijn humeur wordt jouw thermometer, de app op je telefoon die je checkt voor je weet of het een goede of een slechte dag wordt. En zo bouw je, dag na dag, een leven waarin je eigen binnenwereld nooit de leidende stem krijgt. Hij wel. Altijd.

Dat is uitputtend. Niet af en toe, structureel.

11/09/2026

Hooggevoelig in relatie - het geheime huwelijk

Je staat in de keuken. Aanrecht nog vol van het avondeten. Telefoon in je hand, scherm net weer gecheckt. Drie uur stilte.

Ik ken dat plekje in de keuken. Niet van jou, van mezelf. Die paar vierkante meter waar je blijft hangen omdat bewegen betekent dat je moet voelen wat er binnen in je gebeurt.

Je verstand zegt: doe normaal, hij is gewoon druk. Je gevoel zegt iets heel anders. En jij staat er middenin, tussen die twee stemmen die het nooit met elkaar eens worden.

Adem oppervlakkig. Schouders bij je oren. Maag in een knoop.

Je noemt dit liefde. Hoe durf ik daar iets tegenin te brengen? Door het gewoon te benoemen: het is angst met een mooie naam.

09/09/2026

04/09/2026

wat BLURQEN doet. Het is geen methode om je kind te veranderen. Het is een manier om je kind te laten thuiskomen in zichzelf.

Door te leren voelen wat er speelt. Door te leren wat nodig is voordat het escaleert. Door inzicht te brengen in wat het lijf vraagt.

Het begint met bewustwording. Niet van wat je kind verkeerd doet, maar van wat je kind nodig heeft. En dat leer je niet door een boek te lezen of een cursus te volgen.

Dat leer je door te ervaren. Door samen met je kind te ontdekken wat er gebeurt in die momenten van overbelasting. Door te leren aarden, letterlijk, met je voeten op de grond, in verbinding met de natuurwetten die ons systeem begrijpt.

Want je kind is niet verkeerd. Je kind is gevoelig. En gevoeligheid is geen zwakte. Het is een kracht, als je leert hoe je ermee kunt werken.

Geef je kind de fundering die het verdient

Misschien herken je dit. Misschien voel je nu al dat de gebruikelijke aanpak niet werkt. Dat je kind meer nodig heeft dan consequenties en time-outs. Dat er iets diepers speelt.

Ik heb een boek geschreven, "55 Hartslagen", waarin ik je meeneem in de methodiek van BLURQEN. Het is geen theoretisch verhaal. Het is een reis naar jezelf en naar je kind. Met praktische oefeningen, met inzichten die je direct kunt toepassen, en met een zevendaagse training die je helpt om te beginnen.

Dit boek is voor moeders zoals jij. Moeders die voelen dat hun kind meer is dan de driftbuien. Die willen begrijpen wat er speelt. Die hun kind willen helpen om een fundering te leggen, zodat ze niet mentaal vastlopen. Zodat ze leren wie ze zijn en wat ze nodig hebben.

Ben je geïntereseert in het boek zet in de comments boek en ik stuur je de informatie toe.

03/09/2026

Dit begint klein. Dit begint met die eerste driftbuien.

Met die momenten waarop het systeem zegt: stop, dit is te veel. Als we op die momenten niet leren om te landen, om te aarden, om te voelen wat er nodig is, dan leren we ons kind om door te gaan. Om te negeren wat het voelt. Om zich aan te passen tot het breekt.

En dat wil je niet. Dat wil geen enkele ouder.

Hoe je driftbuien kunt laten landen

Wat ik heb ontdekt, in mijn werk met paarden en hooggevoelige kinderen, is dat driftbuien niet opgelost hoeven te worden. Ze hoeven gelaten te worden. Letterlijk. Naar de grond toe. Aarden.

Vorige week was er een open dag bij de stichting. Er kwam een jongetje van vier. Lief kind, enthousiast, vol energie. Maar ook vol prikkels. Zijn moeder vertelde dat hij vaak in een driftbui raakte als er te veel gebeurde. En dat gebeurde die dag ook. Te veel indrukken, te veel mensen, te veel nieuwe dingen. Ik zag het aankomen.

Maar in plaats van hem te corrigeren of tot rust te manen, hebben we iets anders gedaan. We hebben hem bij de paarden gebracht. Niet om te rijden, niet om te presteren. Gewoon om te zijn. Om zijn voeten op de grond te voelen. Om de warmte van het paard te ervaren. Om te ademen.

En weet je wat er gebeurde? Binnen een paar minuten zakte de spanning uit zijn lijf. Zijn schouders ontspanden. Zijn ademhaling werd rustiger. Niet omdat iemand hem zei dat het moest.

Maar omdat zijn lijf voelde: dit is veilig, hier mag ik landen.