Mirjam Boot Training en Coaching persoonlijke ontwikkeling

02/04/2026

Gerinkel van de schoteltjes op de marmeren toog. De barista werkt in hoog tempo, geroutineerd en onverstoorbaar. Pistons worden gevuld met koffie en vergrendeld, melk wordt opgeschuimd.

Ik wapper met m'n bonnetje in de hand, in de hoop dat ik word opgemerkt. Maar in dit ritueel geldt er maar één regel: de man achter de bar is de baas. Ik wacht wel. Ik sta zij aan zij met de andere vaste gasten in een rijtje. We bespreken die dag de uitkomst van het referendum. Eten, voetbal, politiek en het weer. Dat zijn zo de vaste onderwerpen hier. Heerlijk! Je weet wat je mag verwachten.

'Ciao Mirjam, cappuccio e una pasta?' Perfetto, grazie. Ik word herkend. En dat voelt fijn, ik hoor er even helemaal bij.

Het ritueel van elke ochtend in al die barretjes in Italië is klein, maar krachtig. Er zit geschiedenis in elke ochtend aan de bar; het gaat om traditie en identiteit, om gewoonte en structuur, om kwaliteit en efficiëntie, en om verbondenheid, aandacht, plezier en genieten. En dat allemaal in dat ene kopje koffie. Een ritueel dat doordrenkt is met waarden en vooral een manier van leven.

Dat is het mooie van een ritueel: het laat zien wat we belangrijk vinden, elke dag weer. Koester ze een beetje.

Ik wens je een hele fijne Pasen.

Auguri e Buona Pasqua 🐣

31/03/2026

Terug van weggeweest 🌻

Van Toscaanse heuvels tot de IJssel, inzichten onderweg, wandelen en vanuit stilstaan weer versnellen.

dit volgt

10/10/2025

𝗠𝗶𝘀𝘁, 𝘀𝘁𝗶𝗹𝘁𝗲 𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱

Nog één week hier in Groningen,
en dan mag ik mijn koffers weer pakken om af te reizen naar de Toscaanse heuvels — waar stilte, mist en vrijheid samenkomen.

Klaar om te beginnen aan de laatste trajecten van dit seizoen. en al zeg ik het zelf, een prachtig seizoen.

Wat zo bijzonder is:
zodra ik daar ben, voelt het altijd alsof het corset even losser mag.
Luchtruimte.
Een moment van vrijheid om te ademen en te ontdekken.

Bij het wakker worden de luiken openen, de mist laag in het dal zien hangen, en buiten met een kop koffie de dag voorbereiden — dat is het begin van een week vol ruimte.

Ruimte voor mijn gast om te ontdekken wat hem of haar belemmert bij het maken van keuzes,
een nieuwe koers uit te zetten en het vertrouwen te vinden om het leven vorm te geven zoals hij of zij dat zelf wil.

En ja, er is mist.
Maar uiteindelijk ontstaat er altijd helderheid aan het eind van de week.

De Toscaanse heuvels moeten nog even op me wachten.
Nu eerst richting het Noordlaarderbos om te coachen.
Gelukkig is daar ook volop ruimte en inspiratie. 😉

⸻

O ja, Toscane stelt vaak één vraag: wat houdt je tegen om te doen wat je echt wilt?

Mooie vraag om het weekend mee in te gaan 😉

07/10/2025

𝗪𝗮𝘁 𝘀𝗽𝗲𝗲𝗹𝘁 𝗲𝗿 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗲 𝗼𝗽𝗽𝗲𝗿𝘃𝗹𝗮𝗸𝘁𝗲?

En daar zit ik vanochtend weer, in een kamertje.
Voor me een lijst met namen van teamleden die ik die dag ga spreken.
Ik kijk nog even uit het raam, over het water, voordat de eerste binnenkomt.

Vooraf heb ik van het management begrepen dat er een issue is.
Er wordt namelijk te veel over elkaar gepraat, en te weinig met elkaar.
Met alle gevolgen van dien…

Of ik daar niet een training voor kan verzorgen?
Een soort teamcoaching — “Een leuke dag waarin we elkaar leren feedback geven.”

Helaas, zeg ik dan. Daar doe ik niet meer aan mee. Ik plak geen pleisters meer, ik wil weten waar het schuurt. 😉

Eerst wil ik van iedereen horen wat er écht speelt in het team. Welke dynamieken zijn er gaande?

Wat maakt dat er over elkaar gesproken wordt? Waarom spreken ze elkaar niet aan? Wat speelt er nou echt in dit team?

En dan hoor ik de verhalen.
Sommigen voelen zich niet gehoord.
Anderen worden overschreeuwd.
Er is angst voor conflicten,
de behoefte aan harmonie.
En soms is er iets wat niemand hardop durft te zeggen —
zoals ervaren discriminatie of oud wantrouwen.

Al deze verhalen samen vormen de basis van de verandering.
Dan pas komt de oplossing.

Ik geef mijn bevindingen terug aan het management — en vaak ook aan het team. Dat zijn soms hele boekwerken.

Soms is dat spannend,
zeker wanneer de uitkomst is dat vooral de opdrachtgever zelf aan het werk mag.

Veranderingen kunnen uit onverwachte hoek komen.
Een kleine aanpassing in regels,
een gesprek op individueel niveau,
of iets in het leiderschap kan al veel impact hebben.

De start is luisteren, horen wat er schuilgaat achter woorden en gedrag, en vooral: niet oordelen.

Soms begint verandering gewoon met één iemand die luistert.

29/09/2025

😱 𝗦𝗰𝘂𝘀𝗮𝘁𝗲, 𝘀𝗰𝘂𝘀𝗮𝘁𝗲!

Drie minuten te laat bij de garage.
In Nederland zou ik onderweg al een berichtje sturen: “Sorry, ik ben een paar minuten later, maar geen zorgen, ik ben onderweg.”

Hier in Toscane stap ik naar binnen, een beetje in de excuus-stand: 𝘴𝘤𝘶𝘴𝘢𝘵𝘦, 𝘴𝘤𝘶𝘴𝘢𝘵𝘦…
De monteur kijkt me aan, haalt zijn schouders op en zegt:
“Wanneer haal je de auto weer op?”

En de buren? Alle drie zeiden ze, toen bij mij de elektriciteit was uitgevallen: ‘Ja, ik zet straks het knopje wel om, maar ik ga nu eerst even lunchen.’
En dat was het. Geen probleem. Geen haast, geen gedoe over die paar minuten.

Mijn oog viel op het artikel dat vandaag verscheen bij de NOS over de hypernerveuze samenleving. Zonder het rapport gelezen te hebben van de Raad voor Volksgezondheid weet ook ik:
we leven in een hypernerveuze samenleving. Ik zie het om me heen, en ik merk het bij mezelf.
Die druk om altijd snel te zijn. Altijd bereikbaar. Altijd voldoen aan de norm…

Op mijn eigen manier probeer ik daar tegenwicht aan te geven.
Met een automatische reply: “Binnen twee dagen hoor je van me.”
Of door te zeggen: “Ik bel je eind van de middag terug.”
En ja, zelfs daar voel ik soms nog schuld bij.

Hier op de heuvels in Toscane merk ik dat die druk helemaal ontbreekt. Het maakt duidelijk dat dit geen persoonlijk tekort is, maar een cultuur die ons allemaal beïnvloedt.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik me af en toe hier even terugtrek.

De vraag is:
👉 Waar kun jij voor jezelf de norm doorbreken?

En ja, in Nederland maken er inmiddels genoeg mensen om mij heen grapjes over: “Dit zijn weer Italiaanse vijf minuten Mir, of niet?”
Misschien hebben ze daar een punt, maar ik denk: prima 😉



(Foto van gisteren, Toscaanse heuvels, zondagloopje)

22/09/2025

𝗘𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗴 𝘁𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘄𝗶𝗷𝗻𝗿𝗮𝗻𝗸𝗲𝗻: 𝘀𝗶𝗺𝗽𝗲𝗹, 𝗽𝘂𝘂𝗿 𝗲𝗻 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻 💚

Sneller…
Harder…
Schreeuweriger…
Gebrand op succes en vooruitgang.

Dit is wat ik zo vaak ervaar als ik om me heen kijk.

En dan sta ik opeens tussen de druivenplukkers.
Buren die worden opgetrommeld omdat er extra handjes nodig zijn.
In stilte wordt er gewerkt… op de achtergrond hoor je de tractor die zich tussen de wijnranken manoeuvreert.
Mandjes vullen, wijnrank voor wijnrank.
De hitte trotserend – het is 35 graden.

Soms leek het wel een estafette: de één klaar, de ander eroverheen.
Iedereen bewoog mee.
Eén groot samenspel.

Samen eten… en op de achtergrond de ezels die toekijken.

Simpel. Puur.
En vooral: aandacht hebben voor elkaar.
Dagen waarop je elkaar steunt en er voor elkaar bent.

Zo zou het, wat mij betreft, vaker mogen zijn😉

(Hierna moesten de rode druiven nog. 🙈)

27/05/2025

De coachingsweek is afgerond.
Een week vol gesprekken, reflectie, en heel veel stappen — letterlijk én figuurlijk.

Denk je nu: ik heb niets met lopen?
Geen zorgen. Wandelen is geen voorwaarde. Integendeel.
We geven samen vorm aan een week die bij jou past.

Want hoe vaak neem je nu echt de tijd om stil te staan bij wat er speelt?
Zonder afleiding. Zonder haast.

We plannen ons leven maanden vooruit.
Agenda’s zitten vol.
En als het schuurt, zoeken we snel iets dat werkt. In ieder geval: voor even.

Hoe fijn is het dan om op een plek te zijn waar niets hoeft.
Waar jouw vraagstuk wél de ruimte krijgt.
Tussen Toscaanse heuvels die bijna vanzelf uitnodigen tot vertragen.
Even totaal uit de ratrace.

Zodat je daarna, vanuit stilstand, weer verder kunt.

Eind juli/begin augustus is er nog plek ☀️ Meer weten of even sparren? Stuur gerust een berichtje.

25/04/2025

Het was vooral heel bloemig gisteren🌺🌸🌻🪻🌼

In de ochtend begonnen in een bar vol krasloten, flessen drank, sigaretten en wat verdwaalde paaseieren. Alles wat je ‘fout’ kunt noemen bij elkaar. En dat heeft in Italië dan waarschijnlijk ook weer zijn charme. De tijd heeft hier stilgestaan…heel fijn 🥰

Het werd vooral een bloemige dag, met velden vol wilde bloemen.
En hoe fijn dat we ook weer mochten ervaren dat we veel meer konden dan we dachten.

Ruim 36.000 stappen verder sloten we af met een Aperol Spritz, een bord pasta en een goed gevoel.

Morgen naar Montefiascone. Heuveltje op, op weg naar het Pauselijk Zomerpaleis.

24/04/2025

We zijn op weg 🥾🎒☀️

Na een typisch Italiaans ontbijt — een cornetto en cappuccino in een klein barretje — zijn we vanochtend vertrokken vanuit Vetralla, op weg naar Viterbo.
We lopen dit keer van zuid naar noord, tegen de stroom in. Geen groep, maar één persoon, één vraagstuk.

De eerste stappen blijven bijzonder. Die lichte spanning vlak voor je vertrekt — alsof je voelt dat er iets gaat gebeuren, maar je nog niet weet wat.
Dat moment waarop je iets nieuws instapt. Alsof je weer even kind bent, aan de rand van iets groots.
Een ander ritme, onbekend terrein.

De weg ligt voor ons.
Geen draaiboek, geen vaste uitkomst.
Wel thema’s waar we induiken, waar we gaan graven, onderzoeken, belichten en voelen.

Voor nu: twintig kilometer te gaan.
Al lopend, in gesprek, en soms in stilte.

Saluti! E buon cammino. 👣

19/04/2025

𝗣𝗮𝘀𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗜𝘁𝗮𝗹𝗶ë
De processies zijn gelopen. De schappen in de winkels bijna weer leeg. In veel keukens worden de voorbereidingen getroffen voor il pranzo di Pasqua. Met liefde worden de antipasti, i primi e i secondi piatti en il dolce voorbereid. Straks schuiven families aan voor een lange lunch. Praten. Lachen. Herhalen. Genieten.

Hier op de heuvel is het aangenaam stilletjes. Alleen een paar eitjes houden de wacht op een muurtje, met uitzicht over het Toscaanse landschap. Geen haast, geen plan. 𝘋𝘰𝘭𝘤𝘦 𝘧𝘢𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘯𝘵𝘦.

Na Pasen pak ik mijn rugzak weer voor een korte pelgrimstocht langs oude kerkjes, kloosters en kastelen. Met ruimte om te lopen, te kijken, te vertragen.

Ik wens je hele fijne dagen!
Met vooral ruimte, plezier en gezelligheid.

𝘽𝙪𝙤𝙣𝙖 𝙋𝙖𝙨𝙦𝙪𝙖 🐣