Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 12:30 Dinsdag 09:00 - 17:00 Donderdag 09:00 - 17:00 Vrijdag 09:00 - 17:00

https://www.facebook.com/336395264365955/

Natuurlijk Avontuurlijk, Onyxstraat 13, Groningen (2026)

06/02/2023

Lentefeest Ostara: Een nieuw begin 💫

Vandaag begint de energetische lente. De natuur ontwaakt uit haar diepe winterslaap. Ofwel, vandaag…? Ik heb het idee dat het al een aantal dagen terug begonnen is. Je merkt het aan de energie. Er vliegen weer kleine vogeltjes rond en vooral het geluid neemt toe. Een meerkoet die kwaakt, vogeltjes druk vliegend en fluitend en ganzen gakken luidruchtig in het rond.

De lente heeft zo’n heerlijke energie van het laten ontspruiten van allerlei processen. Waar in de winter het proces ondergronds plaatsvond, beginnen de zaadjes nu te kiemen, uit te komen en te groeien. De acties worden nu zichtbaar in het echte leven.

Ook bij mij begint er weer heel wat te stromen. Ik krijg weer nieuwe ideeën voor Natuurlijk Avontuurlijk. Een Lentefeest, een systemische wandeling en een naturequest vonden mijn papier.

Voor vandaag als eerst het Lentefeest in de etalage: Op 20 maart is de lente equinox en vieren we Ostara; het hoogtepunt van de lente.

Op deze dag zijn de uren van de dag precies even lang als de uren van de nacht. Deze dag is perfect in evenwicht. Van dag naar nacht, van Yin naar Yang. We organiseren een samenzijn om te voelen, te vertragen en te herinneren. Back to (your) nature.

Wil je ook
- leven naar de seizoenen?
- de energie van de lente door je heen voelen?
- Hier op in leren tunen?

Vier dit prachtige feest met ons mee. Doormidden van meditatie, wandelen & sharings eten we de lente.

Wat: Lentefeest Ostara: een nieuw begin

Waar: Westpark Vinkhuizen (Groningen stad)

Wanneer: 20 maart om 16.30 uur

Jouw investering: €32,50 inclusief maaltijd

Aanmelden via [email protected] of door te reageren onder dit bericht.

16/01/2023

Een lijntje met boven

Vanochtend tijdens mijn dagelijkse meditatie tunede ik in op mijn intuïtie. Ik gaf mijn intuïtie letterlijk de hand en vroeg het om mij binnen 24 uur een teken te geven in de vorm van een veer. Een witte, kwam in mij op. Net als toen ik in het park wandelde en er vanuit het niets een veertje uit de lucht op mijn hand dwarrelde.

Een witte veer dus, vandaag aub universum. Als teken dat ik mijn intuïtie kan vertrouwen en er goed mee in contact sta.

Ik had online opleiding vandaag en hoefde niet noodzakelijkerwijs naar buiten. Nu wel dus. Je kunt moeilijk het universum om dit teken vragen en me, zoals de afgelopen tijd, (te) weinig buiten begeven. Dus hup, laarzen aan en naar het park.

Terwijl ik mijn laarzen pak die op de mat bij de achterdeur staan schrik ik me een hoedje. Daar ligt het, in my face. Kippenvel all over! Ongelofelijk dat ik zo op mijn wenken bediend wordt. Ik weet dat ik op het goede pad zit, maar zo’n direct signaal is mindblowing. ‘S ochtends om 7 uur gemediteerd en iets over 9 antwoord zonder naar buiten gaan. Net alsof het zegt: “Ik ben er, sowieso. Je hoeft niet hard te werken. Als je erover openstaat ben ik er gewoon voor jou en kan ik je altijd hoe dan ook bereiken.”

En dat is zo. Dat weet ik. Intuïtie maakt deel uit van wie ik ben. En tekens maken al lange tijd deel uit van mijn pad.

Dank universum. Ik maak een diepe buiging en voel me nederig. Voel me een gelukkig mens.

Welke tekens kom jij tegen op jouw pad?

02/03/2022

Vandaag was ik weer in Anloo, waar Natuurlijk Avontuurlijk vorig jaar “begon.” We organiseerden een prachtige wandeling waar ik dit weekend de terugblik van kreeg. Ik kreeg acuut heimwee. Ik vind dit zo’n heerlijke plek! Er gaat zoveel kracht van uit. Ik ga binnenkort hier weer eens onder een boom zitten en om nieuwe activiteiten te laten ontstaan 🧡 Voor nu was het vooral heel fijn om hier te zijn.

27/02/2022

Vorig jaar was het ook al zo’n mooie dag ☀️🧡 Ik organiseerde een spirituele speurtocht en het werd een dag vol mooie ontmoetingen, verbindende gesprekken en speelse opdrachten

27/02/2022

Vorig jaar was het ook al zo’n mooie dag ☀️🧡 ik organiseerde een spirituele speurtocht. Het werd een dag vol mooie ontmoetingen, ontspanning en speelse opdrachten

26/01/2022

Vanaf deze week begeleid ik elke woensdag en zaterdag een individuele opstelling in de natuur.

Wil je ook een keer mee?
App me dan via de contactgegevens op mijn Facebookpagina of stuur een e-mail naar [email protected]

Wat gaan we doen?
Je neemt een vraag of probleem mee die je wilt inbrengen. Iets waar je antwoord op wilt of waar je keer op keer tegen aan loopt in je leven. Iets waar je mee worstelt.

Vervolgens brengen we deze vraag in, in een mooie opstelling in de natuur. We beginnen eerst te lopen vanaf een mooie plek in de natuur. Vaak begin ik met een meditatie of lopen we in stilte om te vertragen en je dicht bij je gevoel te brengen.

We praten over je vraag of datgene wat je in wilt brengen om helder te krijgen wat er opgesteld wil worden. We houden halt bij een mooie plek waar gewerkt mag worden. Uiteraard ken ik het antwoord op je vraag niet, maar zorg ik ervoor dat het antwoord wat al in jou aanwezig is, aan jou getoond mag worden. Een opstelling maakt namelijk jouw binnenwereld zichtbaar. Alles wat in de natuur aanwezig is kan ingezet worden om antwoord te geven op jouw vraag.

Een opstelling heeft vaak een logisch einde en ik neem graag de tijd om tot daar te werken. Daarna lopen we de opstelling rustig uit en heb je de kans om nog wat vragen te stellen en even bij te komen.

Investering
Een sessie duurt gemiddeld 2 uur en kost 80 euro. Ik stuur je van tevoren een tikkie die tenminste 24 uur voor onze afspraak betaald dient te zijn. Na afloop ontvang je een bewijs van betaling.

Plaats
Ik werk in en rondom Groningen. Ik werk graag op verschillende plekken en laat je een week van tevoren weten waar we naar toe gaan. De plek ligt in een straal van maximaal 30 minuten rijden vanaf Groningen stad. Het is altijd op een natuurlijke bosrijke plek. De afstand die we lopen tijdens een opstelling is altijd vrij kort. Het gaat niet om het maken van kilometers, maar juist om het voelen en vertragen.

Weer
De opstelling gaat altijd door. De natuur werkt altijd in alle facetten met je mee. Regent het? Dan is dat juist de bedoeling. Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding.

Meer informatie?
Heb je nog vragen of wil je verdere informatie neem dan contact met me op.
Je kunt me appen, een pb sturen of per e-mail via [email protected]

Ik ontmoet je graag in het bos 🌳

Hartegroet Willemijn

22/12/2021

Dragen

Je komt bij me om hetgeen wat je draagt in de vrouwenlijn af te leggen. Al tijdens de eerste meditatie is je buik de plek die jouw aandacht verdient.

Tijdens de opstelling vertel je dat jouw familie een historie heeft met miskramen en overleden kinderen. Het verlies van je oom toen hij 1 jaar was, wordt, zoals dat gaat in die tijd, met geen woord over gesproken. Je moeder is het gaan dragen en nu draag jij het.

Als klein meisje was jij de steun en toeverlaat van je moeder, haar luisterend oor. Ondertussen heb je je van die last wat ontdaan. Je bent verder gegroeid, doet aan persoonlijke ontwikkeling en hebt veel liefde voor jezelf ontwikkeld. De last die je draagt is ondertussen gehalveerd. Maar toch kies je ervoor die nog steeds met je mee te dragen. Ik vraag je de last met je mee te nemen maar hij is best zwaar en halverwege laat je de last vallen. Hij is niet van jou. Het lucht op om hem daar neer te leggen en het is het nog niet helemaal. Je hebt medelijden met je moeder. Je vindt haar zielig.

Als ik je vraag om iets te kiezen voor je moeder kies je een heel fragiel takje heide, met grotendeels uitgebloeide knopjes. Zelf ben je bezig met zelfliefde in je leven en dit heb je heel goed ontwikkeld. Zelfliefde is een grote fijne spar en je legt je moeder op de boom. Je probeert je moeder mee te laten liften op jouw succes, jouw nieuwe inzichten, jouw groei. Maar dat is niet de plek van je moeder. Zo hoort het niet te zijn en daarom geeft het ook geen rust. We geven je moeder een eigen plek. Als onderdeel van de heideplant waar het takje van je moeder aan vast zat.

En daar komt het verdriet. Je kan haar niet redden en het is zelfs niet je taak. Dat doet pijn. De eenzaamheid die je vroeger voelde komt nu weer terug. Het verdriet is voelbaar in je keel. Daar zitten dingen die niet gezegd mochten worden. Dingen die jij weet en waarvoor jij een ander pad verkiest. Maar waarvan je ook mag zien dat het hun proces is en niet de jouwe.

Jij mag je eigen plek innemen. Je moeder draait zich naar je om en neemt jouw handen in de hare. Je spreekt:
ik ben de kleine en jij bent de grote.
Ik laat het bij jou en ik ben vrij.
Je vertelt je moeder wat je haar te vertellen hebt. Wat je haar zo graag wil vertellen, maar wat je ook behoorlijk hebt ingehouden om haar niet te kwetsen. Je huilt stille tranen en de druk op je keel neemt af. Je draait je om, leunt tegen de handen van je moeder en kijkt recht tegen de zelfliefde boom aan. Een mooi uitzicht om je toekomst tegemoet te treden.

Je voelt je 10 kilo lichter en de druk op je buik is verdwenen. Vol vertrouwen loop je (met bevroren tenen) de toekomst tegemoet.

in de natuur

08/12/2021

Wat een fijne middag vol kleur aan ‘t Nije Hemelriek 🙏

23/07/2021

Uitbundig

Het zindert zomer in de lucht.
Niet de ontluikende energie van de lente.
Nee, de energie van de zomer, die van uitbundigheid.

De energie van de mooie vrouw;
Eindeloos dansen in de branding, blote voeten in het zand. Watergevechten voor het leven, door enorme strijd gedreven. Héél hard gillen van plezier. Draaiende jurken in het rond. Van hier, geef mij nou jouw armen, dan zwaaien we nog een rondje rond. Van een biertje in plaats van koffie. Van het koken overslaan. Van rode wangen in het zonlicht en ogen die vol levenslust staan. Van de hitte in de avond. De energie van snelle s3ks. Van ik wil nu wel gaan slapen, maar hoe doe je dat?, plak, plak. Van slapen in je nakie. De ramen wagenwijd. Opstaan met zonsopkomst. En de stille ochtend rijpt.

12/07/2021

Onvoorwaardelijkheid

Op weg naar de 10 duizend stappen realiseer ik me: onvoorwaardelijk.

Onvoorwaardelijkheid voelt als thuiskomen. En ik ervaar het elke dag. Ik zie het namelijk in de natuur. En ik realiseer me: als ik het in de ander zie dan heb ik het zelf ook in me. Zo werkt dat nou eenmaal. Je kunt pas iets in een ander zien als je het in jezelf herkent.

Waar in mijn lijf woont de onvoorwaardelijkheid? Niet in mijn hoofd schiet er meteen door mij heen. In mijn hoofd woont het oordeel. Ik doe mijn ogen dicht en adem even rustig door. Waar in mijn lijf heerst onvoorwaardelijkheid?

Dan een heel helder gevoel: onvoorwaardelijkheid woont in mijn buik. En het gaat iets omhoog, richting middenrif. Onvoorwaardelijkheid is er altijd, maar vervliegt ook snel. Als mijn hoofd er zich dus mee bemoeit. Maar net zo snel als het vervliegt kan ik er ook weer naar terug.

Mijn handen leg ik op mijn buik en ik adem er naar toe. Mijn handen zijn twee zaklampjes en schijnen bij mijn buik naar binnen. Het ziet er heel helder uit, kalm en warm; onvoorwaardelijkheid.

En dan realiseer ik me: het is de adem. Mijn adem is er altijd en overal, soms hoog en met horten en stoten en dan weer rustig en kalm. Maar hij is er, altijd. En hij brengt mij naar mijn buik. Onvoorwaardelijk. Ik adem nog even door. En ik word omarmt door de warmte en de kalmte van onvoorwaardelijkheid.

💫 Waar in jouw lijf woont onvoorwaardelijkheid?

04/07/2021

☀️ Zonnetje uit huis ☀️

“Hey Gio, ik heb een nieuwe paraplu gekocht. Zo’n inklapbare stormparaplu. Je weet wel, zo’n zelfde als die ik heb weggegooid, omdat hij kapot was gewaaid (ja, de stórmparaplu). Ik dacht dat is handig. Voor jou, als je naar school fietst. En voor mij, als ik weer ga wandelen.”

“Aaah oké, das handig ja”

“Ja, en ik twijfelde tussen een zwarte of een gele”

“En toen heb je toch wel die zwarte gekocht hè?”

“Nou,…die had ik in eerste instantie wel in mijn winkelmandje liggen ja”

“…en toen?”

“Toen dacht is, dat is helemaal niet handig. Iedereen heeft namelijk al een zwarte paraplu. Dus als ik hem vergeet weet niemand dat deze van mij is. En als je onder deze loopt in de regen, dan schijnt de zon nog steeds.” ☀️🌧😄

“Máham…!” *zucht 🙄🤤🤣

gelukjes bekennen in de regen

27/06/2021

Het kind in mij.

Ik start rustig met lopen in een prachtig gebied. Ik ben al een paar dagen flink onrustig en mijn gedachten schieten alle kanten op. Lekker de natuur in is wat mij dan vaak kalmeert. Als buitencoach leer je vooral te vertragen en aanwezig te zijn bij alles wat er is. Maar vandaag voel ik dat ik wat harder mag gaan lopen. Wil ik dan ergens van weg? Nee, juist niet. De motor in mij mag wat harder gaan draaien en als ik flink doorstap voel ik dat dit het tempo is wat ik vandaag mag lopen. Blijkbaar ben ik ergens naar onderweg.

Het valt me op dat er ogenschijnlijk best veel dood is in het bosleven. Afgehakt, omgevallen of kaal staan bomen in vol ornaat te shinen. Als je goed kijkt zit er in sommige toch echt nog leven. Achter een dode boom lijkt een andere boom te groeien, maar als ik goed kijk maakt het er onderdeel van uit. Dood en leven maakt deel uit van hetzelfde organisme. En ben je eigenlijk wel dood als je bladeren hebt laten vallen of daar omgehakt bent blijven staan? Naar mijn idee heeft het allemaal nog zijn eigen functie, schoonheid en plek.
Ik geniet er in elk geval van.

Bij een boom houd ik halt. Ik heb het gevoel dat ik hier even mag zijn. Ik nestel me tegen de boom aan en voel hoe dat is. Het is eigenlijk een heel fijn gevoel en lijkt precies te passen. Ik leg mijn hele lichaam tegen de boom en ook mijn armen mogen even rusten. Ik reik ze omhoog en leg ze tegen de stammen aan. Ik geef me helemaal over en de spanning en opgekropte krachten van de afgelopen dagen komen vrij. Het begint weer te stromen in mij en ik huil wat stille tranen. Hèhè, het duurt maar even totdat ik mijn energie voel zakken. Ik voel me stukken meer in mezelf. Mijn lichaam heeft zich in samenspel met de natuur weten te reguleren.

Waar net spanning zat, verschijnt nu blijheid en ik besluit spontaan een stukje in de boom te klimmen. Zal wel een gek gezicht zijn: Een vrouw, met jurkje en wandelschoenen aan hoog in de boom. Maar het universum is mij genadig. Waar het net best wel druk was in het bos, komt er nu geen mens voorbij. Het is niet de vrouw die daar klimt, maar het meisje in mij. Net als vroeger, dat je een jurkje aan had en gewoon weidbeens in de zandbak zat te spelen. Gewoon daar zijn en niet bezig zijn met wat anderen van je vinden. Het was fijn om dat kleine meisje vandaag weer te ontmoeten. Een heel stuk blijer stap ik weer de auto in en het kleine meisje gaat met me mee.

Natuurlijk Avontuurlijk

06/02/2023

16/01/2023

02/03/2022

27/02/2022

27/02/2022

26/01/2022

22/12/2021

08/12/2021

23/07/2021

12/07/2021

04/07/2021

27/06/2021

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 12:30
Dinsdag	09:00 - 17:00
Donderdag	09:00 - 17:00
Vrijdag	09:00 - 17:00