04/09/2020
Waarde leden,
Een gevoel van nostalgie en bemoediging overvalt mij in deze heerlijke nazomerdagen. De zon staat hoog en de wind borstelt lichtelijk over mijn kruin. De tijd is weer bijna daar. Het moment van het jaar voor de marathon minnende leden der G.S.R. Aegir, de Waterwolf is aldaar. Nu voel ik u denken, een zesde zintuig dat vaak ten goede komt dezer momenten, wat is dat een Waterwolf? Een Waterwolf, de Waterwolf, de Wolfsche marathon, of simpelweg de Wolf. Het moment van het jaar om dichter bij elkaar te komen als huis, ploeg of vriendengroepje met ludieke naam en samen de elementen te trotseren in het Hoge Noorden. Ik neem u mee…
Het is onchristelijk vroeg, op het Poeleplein worden de laatste hoopjes ellende weggeveegd naar de hoek en de daarnaast gelegen gore kelders, je staat op, trekt de andere ronkende huisgenoten uit bed en loopt naar beneden. Gekleed in je vel met een dikke laag thermo erover geniet je van de overheerlijke pannenkoeken met siroop die je huisgenoot staat te bakken. Deze pannenkoeken dienen je door de dag heen te helpen, je stopt er nog een paar in je broekzak, je weet maar nooit of ze van pas komen. Nadat je de spinnenwebben van je fiets hebt geveegd, fiets je de ochtendgloren tegemoet naar Aegir, een tikkeltje zenuwachtig maar vol met anticipatie.
Eenmaal aangekomen rigger je de boot dubbel aan, ga je voor de zekerheid 3x naar de wc en kust de C3 je met passie succes. Je weet het zeker, het wordt een mooie dag. De boot ligt inmiddels in het water, je doet nog snel een chwazi om uit te maken wie er als eerst moet sturen, dat gaat jou natuurlijk niet gebeuren. Onder het genot van uilengezang roei je rustig aan naar de Hunze waar je de rest van de boten ontmoet. Na een heerlijke kop koffie, een snelle jelle en een duo pak snickers ben jij er klaar voor. Voordat je instapt ga je nog even snel 2x naar de wc toe, je weet maar nooit.
Na 20 meter roeien komt u er in de sluis al achter dat alle andere boten beter voorbereidt zijn dan uw boot, maar ach goed voorbereid zijn is voor burgers en die stempel wil u natuurlijk niet opgedrukt krijgen. De sluis loopt langzaam leeg en u bemerkt dat u vreemd wordt aangekeken, de boot ligt overdwars in de sluis, als dat maar goed komt…
Plots schieten burgers u van alle kanten te hulp, waarom begrijpt u nog steeds niet, ze hadden toch een hekel aan studenten? Trossen worden aangereikt, p***n uitgestoken en voor u het weet ligt u weer recht. Na afloop deelt een vrouw van middelbare leeftijd pepermuntjes uit, voor de schrik zegt ze. Haar wherry gevuld met oudere dames zal 2 uur eerder finishen dan u. Toch geeft u niet op en roeit stug door naar de start.
!@!
Het is begonnen. U heeft lang genoeg opgeroeid om het skullen te leren, daar hadden de aardige jongens van de wedstrijd-sectie toch gelijk in. Aan weerzijden van u ziet u het prachtige Groningse landschap haar mysteries ontrafelen, ze geeft ze gratis en voor niets weg, de belichting krijgt u er zelfs gratis bij. Helaas is er geen tijd voor filosofische bespiegelingen over de natuur, er moet geroeid worden, althans dat dacht u. De boten voor u zijn gestopt en u ziet een groot schip opdoemen, “aan de kant!” wordt geroepen. Zou de brug wellicht open zijn? Of is hij dicht? Hoe zat dat nu ook alweer? Voordat u het mysterie opgelost heeft krijgt iemand een sein van zijn lichaam, er moet geplast worden, voor de zekerheid, we hebben nu toch even pauze wegens de brug. Naast u ziet u de burgers met haken in de weer, zij bevestigen zich aan de kant, u heeft geen haak, u moet als een pasgeboren giraffe pogen de kant te bereiken. Gelukkig komt u er zonder kleerscheuren vanaf.
Het gaat goed, de boot loopt lekker, u maakt goede halen en schiet aardig op. De vogeltjes kunnen het geluid van de techno nauwelijks meer overstemmen. Overschattingen daargelaten hoopt u zich goed op de helft te bevinden (lees: 1/3). Maar alle bloemen verliezen geur en kleur, ook u en uw boot zullen er aan moeten geloven. U eet een fantastische maaltijd van halflauwe doorweekte pannenkoeken, een pakje dextro (onverstandig) en 2 flessen AA-Drink van de Aldi (let op: ze komen terug in het verhaal). U wilt ook nog even van het landschap en uw rust genieten maar uw huisgenoten willen de boot in, ze willen naar huis. Dan volgen ontberingen die u in uw stoutste dromen niet mee had kunnen maken. Na een mooie ronde bocht volgt een stuk kanaal waar de wind vrij spel heeft, uw gebeden aan Ae**us zijn niet gehoord. Hoe hard u ook trapt, de boot lijkt eerder achteruit dan vooruit te gaan. Uw achterwerk is zo hard als het hout waar zij op zetelt, de strips paracetamol vliegen er door heen. Maar u geeft niet op, de stuurman zet een joel in welke al snel verzinkt in geschreeuw tegen alles en iedereen. Stoppen kan niet, huilen evenmin.
Dan voelt u het. Het gevoel der gevoelens. De reden waarom men roeit. Je wilt stoppen maar dat kan niet, dan laat je ze in de steek, weg gaan kan evenmin. Je zult door moeten. Deze intense verbroedering is waar u het allemaal voor gedaan heeft, later zult u met een glimlach terugdenken aan de vrienden die u op dit kanaal gemaakt heeft.
Deze gelukzaligheid heeft op wonderbaarlijke wijze zijn invloed op het humeur van Ae**us, hij knoopt zijn zak met wind dicht en laat u rustig de hoek om gaan. U besluit een stop te nemen, de burgers leggen aan, pakken hun picknickmanden uit en nemen een rijkelijke, gevarieerde, voedzame lunch. U propt zonder na te denken 5 natte pannenkoeken, 3 krentenbollen en een Twix voor de smaak in uw mond als een wild beest, plast snel in de berm en gaat liggen. Na luttele seconden rust wordt u overeind getrokken door uw huisgenoot, “we moeten de boot weer in, als je gaat liggen kom je nooit meer overeind!”. En daar gaan jullie alweer, de picknickende burgers zullen de AVG net achter de kiezen hebben in hun vrijstaand huis in Haren als u de finish bereikt.
Het laatste stuk gaat op karakter, dat weet iedereen. Welk karakter is afhankelijk van het humeur van de personen in je boot. Waarschijnlijk is het een stil karakter, in zichzelf klagend over de pijn, naar buiten genietend van het moment, blij dat u er ook nog bent. Groningen komt in zicht, de Aletta Jacboshal doemt voor u op, u mag de boot bijna verlaten. Bij de Hunze staat de wedstrijdorganisator op het vlot met een schaal Gronings genot en een schaal blikken. Stuk voor stuk grijpt de hele boot als eerste naar de drank…
Wilt u deze prachtige ervaring nu ook meemaken? Schrijf u dan voor 18 september met uw ploeg/huis/dispuut door een mail te sturen naar [email protected] met vermelding in welk boottype u hem wilt roeien.
De Waterwolf wordt geroeid op zondag 4 oktober 2020, voor meer informatie raadpleeg https://www.hunze.nl/roeien/volwassenen-vanaf-18-jaar/marathons/de-waterwolf/
Hoogachtend,
Uw CC
Dit jaar gaat de Waterwolfmarathon door – onder het corona-protocol – op zondag 4 oktober 2020. De Waterwolf kan als wedstrijd en als prestatietocht gevaren worden. De marathon wordt dit jaar voor de 15e keer geroeid, en zal in een aantal opzichten hetzelfde zijn als in andere jaren, maar in and...
