16/06/2016
"Mijn paard doet het niet", kent u die uitdrukking. "Mijn paard doet het niet. Hij wil niet goed ondertreden, hij laat niet los aan de voorkant, hij valt op een schouder, hij reageert niet op mijn binnenbeen" Laatst was ik op een concours en daar kon ik de frustratie aflezen van sommige gezichten, steeds meer verbeten en soms uitroepend "Doe het nou toch!" Ik ken deze frustratie en wanhoop maar al te goed. Jaren bezig steeds weer oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Waar gaat et mis. Na het concours stapte ik op mijn eigen paard en al snel kwam de gedachte op:"Waarom doe je het niet." Om nu eens niet meteen naar het paard te kijken, maar mezelf eens even grondig onder de loep te nemen vielen een aantal zaken op.
Hoe ging ik te werk. Ik begon maar eens met stap en begon me op mezelf te concentreren. Hoe adem ik, voel ik ergens spanning. Ja, ik voelde spanning, in mijn schouders, in mijn handen in mijn onderarmen. Deze spanning daar moest ik wat aan gaan doen. En niet door tegen mezelf te schreeuwen "Ontspan nou eens", nee dames en heren, door b.v. mijn schouders eens op te trekken en naar achter en te laten vallen. De teugels in een hand nemen en even met de vingers te bewegen, te spannen en bewust weer ontspannen. Ook ontdekte ik dat mijn Lee Towers arm weer terug was van weggeweest. Mijn linkerarm die echt een grote beweging maakt om buiging naar links te bewerkstelligen. Okay teugels als bruggetje.
Als ik een wending rijd, wat doe ik dan. Oh ja, ook daar weer Lee Towers. En waar kijk ik naartoe.... Hmmmm naar beneden. Met deze punten eerst maar eens aan het werk. Proberen mijn paard op 2 teugels, zonder Lee Towers door de bak te sturen. En ook eens dat binnenbeen onder de loep nemen. Mijn binnenbeen is verre van vriendelijk, ja want ze reageert niet op een binnenbeen.... Laat ik eens wat teruggaan en bijna geen binnenbeen gebruiken, zorgen dat mijn be**en horizontaal wat draait en dat ik niet scheef ga zitten. Wauw!! Dit gaat iets opleveren. Mijn paard begint te ontspannen, is lichter in de hand, dat niet reageren op het binnenbeen valt heel erg mee, als ik mijn lichaam niet in bochten wring.
Ik besluit om nooit meer boos te worden op mijn paard. Als iets eens niet lukt eerst maar eens kijken wat ik nu doe. In plaats van steeds harder steeds meer verkeerde tegenstrijdige hulpen te geven, terug naar de basis. En wat wordt het dan weer leuk en ontspannen!