KernKompas

26/08/2026

Wees je eigen Dolly

Dolly Parton is overleden en dat raakt me meer dan ik had verwacht. Ik ben helemaal geen enorme countryfan. Natuurlijk ken ik haar muziek en veel van haar nummers vind ik prachtig, maar ik heb nooit posters van Dolly boven mijn bed gehad en ben ook nooit speciaal voor haar naar een concert gereisd. Toch was er iets met Dolly. Misschien omdat ze zo ontzettend goed wist wie ze was.

Ze groeide op in een straatarm gezin met twaalf kinderen. Arm aan geld, maar bepaald niet arm aan liefde. Haar talent voor zingen en muziek maken werd al heel vroeg gezien en, misschien nog belangrijker, ze kreeg de ruimte en steun om dat talent te ontwikkelen. En daar kwam nogal wat uit. Ze schreef zo’n 3000 liedjes, bouwde een indrukwekkende carrière op en bleek ondertussen ook nog eens een bijzonder slimme zakenvrouw. Dolly wist heel goed wat ze wilde en zorgde ervoor dat het gebeurde, zonder zichzelf voortdurend op de borst te kloppen of zich groter voor te doen dan ze was, maar ook zonder zichzelf kleiner te maken.

Dat laatste vind ik misschien nog wel het meest bewonderenswaardig. Want hoe vaak doen we dat wel niet? Vooral als iets ons gemakkelijk afgaat, vinden we het al snel niet zo bijzonder. Iedereen kan dat toch? En als je omgeving vervolgens ook nog regelmatig laat merken dat je een beetje veel, snel, intens, ingewikkeld of gewoon anders bent, leer je vanzelf om hier en daar wat van jezelf af te schaven. Een beetje aanpassen, een beetje minder opvallen en vooral niet te hard roepen dat je iets toevallig heel erg goed kunt.

Dolly leek daar weinig last van te hebben. Ze zag eruit zoals ze eruit wilde zien, maakte de muziek die ze wilde maken en trok haar eigen plan. Wat anderen daarvan vonden, leek haar weinig te deren. Over alle grappen over haar uiterlijk zei ze ooit: “I'm not offended by all the dumb blonde jokes because I know I'm not dumb... and I also know that I'm not blonde.”

Ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen dat Dolly Parton hoogbegaafd was en eigenlijk doet dat er ook helemaal niet zoveel toe. Wat me wel opvalt, is hoeveel hoogbegaafde volwassenen in mijn omgeving geraakt zijn door haar overlijden. Misschien herkennen we iets in haar autonomie en eigenzinnigheid, in haar vertrouwen op haar eigen kompas en in het feit dat ze kennelijk heel weinig behoefte had aan toestemming van anderen om te mogen zijn wie ze was.

En toch betekende die autonomie bij Dolly niet dat de rest van de wereld haar niets kon schelen. Integendeel. Ze vond dat iedereen ertoe deed en dat niemand buitengesloten zou moeten worden. Ze doneerde een miljoen dollar aan onderzoek naar een coronavaccin en met haar Imagination Library zorgde ze ervoor dat miljoenen kinderen gratis boeken kregen. Juist dat vind ik zo mooi: ze gebruikte wat ze had opgebouwd niet alleen voor zichzelf, maar ook om anderen kansen te geven. Misschien wel zoals zij ooit zelf de kans had gekregen om haar talent te ontwikkelen.

Misschien is dat wel wat we van Dolly kunnen leren. Dat je je talenten serieus mag nemen en mag weten dat je ergens ontzettend goed in bent, zonder dat dat arrogant is. Dat je niet hoeft te wachten tot iedereen begrijpt waarom jij iets belangrijk vindt, dat je je eigen koers mag varen én verbonden kunt blijven met de mensen om je heen. En vooral dat je jezelf niet kleiner hoeft te maken om beter in het plaatje te passen.

Maak er dan maar je eigen plaatje van.

Wees je eigen Dolly.

27/03/2026

Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi

De laatste tijd zie ik op Linkedin regelmatig berichten voorbij komen van mensen die er kennelijk erg trots op zijn dat ze gebruik van AI doorzien.

De laatste die ik zichzelf op de borst zag slaan had het over het gebruik van "en eerlijk..." Als hij dat zag staan, nou dan zei dat genoeg toch? De schrijver van zo’n AI bericht kan nooit iets "echts" delen, dat bericht is het lezen niet waard.

En daar vind ik dus wat van!

Ik heb jaren geworsteld om de juiste woorden te vinden om columns te gaan schrijven, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Tot mijn grote frustratie krijg ik geen letter op ‘t scherm. Met de komst van ChatGPT lukte het me wel! AI heeft mij enorm geholpen om de juiste woorden op papier te krijgen om uit te kunnen drukken wat ik echt wilde meegeven aan anderen.

Ik krijg dan ook op elke column zeer positieve reacties van mensen die zich heel erg herkennen in wat ik schrijf. Daardoor voelen ze zich gezien en bijvoorbeeld ook minder eenzaam. Prachtig toch?

Ik ben ChatGPT daarom enorm dankbaar 🙏🏻

Inmiddels vind ik ook steeds meer mijn eigen woorden en ritme en dat geef ik mee aan ChatGPT. Ik gebruik dus nog steeds AI om stukken te schrijven: "Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi" (Ik ben gek op goede reclame slogans. Kan ik ook nog wel eens een column over maken 😊)

Ik schaam me dus ook absoluut niet dat ik AI gebruik.

PS Deze post is dus de eerste die ik zonder hulp van ChatGPT geschreven heb en eerlijk? 😜 ik ben er bijzonder trots op!

20/02/2026

Oei… ik groei en het Vurige Paard

Ken je het boek Oei, ik groei?
Daarin wordt uitgelegd dat wanneer een baby onrustig is, slechter slaapt of hangeriger wordt, er vaak een sprong aankomt. Het kind heeft dan een nieuwe vaardigheid of een nieuw niveau van waarnemen.

Het is geen achteruitgang.
Het is groei in wording.

Ik moest er onlangs aan denken terwijl ik naar mijn jongste kind keek. Achttien is ze nu en ik zie de groei bij haar. Plotseling drong het tot me door: ik heb geen minderjarige kinderen meer. Ik hoef niet meer altijd eindverantwoordelijk te zijn op elk vlak. Ik mag dat loslaten en zij mag het zelf gaan ervaren. Ik merk dat ik daar langzaam steeds meer vertrouwen bij voel. En tegelijkertijd voel ik bij mezelf onrust, want:

Wie ben ik, nu deze fase afgerond is?
Hoe geef ik ruimte zonder me terug te trekken?
Wat verandert er in mij als moeder, nu verantwoordelijkheid plaatsmaakt voor vertrouwen?

En het blijft daar niet bij.

Ook professioneel voel ik beweging. 2026 lonkt. De ambities zijn helder, de plannen liggen er. Maar hoe wil ík mijn rol daarin vormgeven? Waar ligt mijn energie? Wat vraagt leiderschap van mij in deze nieuwe fase van mijn leven? Wat mag ik anders doen? Wat mag ik loslaten?

De Poolse psychiater Kazimierz Dąbrowski beschreef dit als positieve desintegratie: het uiteenvallen van oude structuren zodat er ruimte ontstaat voor een bewuster gekozen ordening. Eerst wiebelt het. Daarna ontstaat er een nieuw evenwicht.

Misschien zijn we als volwassenen niet anders dan baby’s vlak voor een sprong.

Eerst onrust.
Dan reorganisatie.
Pas daarna de stap.

Toevallig is dit volgens de Chinese kalender het jaar van het Vurige Paard: een jaar van beweging, vrijheid, initiatief en passie. Maar ook een jaar dat waarschuwt voor ongeduld. Voor te hard willen gaan.

Dat raakt iets in mij.

Ik voel de energie om vooruit te bewegen.
Maar ik leer ook dat niet elke beweging versnelling vraagt.
Sommige groei vraagt juist bewust vertragen.

In mijn werk spreek ik vaak over een innerlijk kompas. Over richting vinden niet door harder te lopen, maar door beter te luisteren. Misschien is dat wat deze fase van mij vraagt: niet meteen een nieuwe invulling bedenken, maar eerst stilstaan bij wat wezenlijk is. Wat klopt. Wat van mij is.

Loslaten blijkt geen verlies van richting.
Het is het opnieuw ijken van mijn koers.

Misschien ziet volwassen groei er minder zichtbaar uit dan bij een baby. Heb je een schema’s en ook geen sprongetjeskalender om te volgen, maar de groei is er wel. Het bestaat meer uit een subtiel en vaak ook rommelig verschuiven van binnen. Er ontstaat een besef dat iets niet meer past zoals het was en dat dat geen verlies hoeft te zijn

Maar een sprong…

28/01/2026

Gehoord
Over hoofdpijn, paracetamol en écht luisteren

Ik had al weken hoofdpijn. Zo’n zeurende pijn die er altijd lijkt te zijn, net genoeg om je uit je concentratie te halen, maar niet ernstig genoeg om er direct iets mee te doen. Dus stelde ik het uit. Want ja, aanstellerij, dacht ik. Er zijn mensen met échte problemen.

En eerlijk: als je je hele leven al behoorlijk anders voelt dan de rest, ben je extra alert op hoe je wordt ontvangen. Word je wel serieus genomen? Of word je in gedachten al in de categorie “aanstellerij” geplaatst?

Bovendien: wat zou de dokter er nou mee kunnen? Ik zag het al voor me — vijf minuten gesprek, advies om wat minder stress te hebben en het vriendelijke voorstel om een paracetamolletje te nemen. Klaar.

Maar niks van dat alles. De dokter nam de tijd. Ze vroeg door, luisterde, dacht mee. Er was geen haast, geen oordeel. Na drie kwartier liep ik haar kamer uit met een concreet plan, een gerust gevoel en — verrassend genoeg — nog steeds hoofdpijn, maar wel een stuk lichter van binnen.

In de wachtkamer bleek het intussen bomvol. Ze liep dus inderdaad vreselijk uit. En toch voelde dat niet als onprofessioneel, maar als menselijk.

Want soms is dat alles wat we nodig hebben: oprechte aandacht. Even voelen dat je gezien wordt, dat je niet “te ingewikkeld”, “te veel” of “aanstellend” bent. Gewoon: jij mag er zijn.

En gek genoeg helpt dat soms beter dan een paracetamol.

26/01/2026

Oude pijn, nieuwe woorden

Afgelopen vrijdag was ik op een congres met onderwijsmensen uit het primair onderwijs en, in mindere mate, ook uit het voortgezet onderwijs. Er werd gesproken over hoe je als docent hét verschil kunt maken. In positieve zin — en helaas ook in negatieve zin.

En ja… dat is waar.

Als kind en puber heb ik op de basisschool én op de middelbare school woorden gehoord die zich in mij hebben vastgezet. Zinnen die volwassenen achteloos konden uitspreken, maar die voor mij als waarheid gingen voelen. Dingen die me klein maakten. Anders. Lastig. Te veel. Of juist niet genoeg. En het gekke is: die wonden verdwijnen nooit helemaal.

Ze doen niet meer elke dag pijn. Ik functioneer prima, ik lach, ik leef, ik doe mooie dingen. Maar soms, als ik niet zo lekker in mijn vel zit, zijn ze er ineens weer. Alsof iemand precies op dat oude plekje drukt.

In een workshop deelde ik zo’n ervaring. Niet om zielig te doen, maar omdat het onderwerp erom vroeg. En iets bijzonders gebeurde: mijn verhaal inspireerde de spreekster om óók een ervaring te delen — iets wat ze nog nooit in het openbaar had uitgesproken.

Dat vond ik misschien wel het mooiste van de dag: het besef dat er veiligheid genoeg was om zo open te zijn. En dat openheid anderen niet afschrikt, maar juist uitnodigt. Herkenning is helend.

En misschien is dát wel hoe je het verschil maakt: niet door altijd alles goed te doen, maar door ruimte te maken voor de mens achter het verhaal.

Zie je wel… jij bent ook gewoon normaal.

21/01/2026

Nieuw Jaar, oude ik

Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het klinkt altijd zo hoopvol. Alsof we op 31 december om 23:59 nog nét vastzitten in het oude leven, en op 1 januari om 00:01 ineens fris, vernieuwd en herboren zijn.

Ik heb dat altijd een vreemd idee gevonden. Want wat is er nu écht veranderd? De kalender slaat om, we wisselen 2025 in voor 2026, en dat is het. Geen resetknop, geen magische herstart. Alleen andere cijfers. Iets wat wij ooit hebben bedacht om de tijd overzichtelijk te houden. Best handig, maar ook behoorlijk kunstmatig.

En toch doen we massaal alsof het een nieuw begin móét zijn. Nieuwe doelen, nieuwe voornemens, een nieuwe versie van jezelf. Alsof alles wat nog onaf is per 31 december als bij toverslag automatisch vervalt.

Ik vraag me af of hoogbegaafden hier extra last van hebben. Misschien omdat we sneller door dat soort constructies heen kijken? Omdat we zien dat tijd gewoon doorloopt, dat processen niet stoppen bij middernacht, en dat verandering zelden netjes samenvalt met een kalenderpagina?

Ik houdt niet van in hokjes denken en zo voelt het wel; Is het leven niet eerder één lange stroom, met bochten, versnellingen en soms een pauze?

Misschien is dat waarom ik het nieuwe jaar liever zie als een voortzetting dan als een begin. Geen nieuwe ronde, maar dezelfde reis, één stap verder.

En eerlijk gezegd: dat voelt een stuk rustiger dan doen alsof ik mezelf elk jaar opnieuw moet uitvinden.

02/01/2026

18/12/2025

Gisteren naar de Dag van de Analist geweest. Dat is een jaarlijks terugkerend feestje in Antwerpen, waar alle analisten samenkomen.

Dit jaar extra feestelijk omdat Coretalents - kerntalenten 20 jaar bestaat én Danielle Krekels 4e boek uit is.

Iedereen kreeg een gesigneerd exemplaar mee naar huis. Dat is nog eens een leuk kerstcadeau!