Self As Team

02/06/2026

Soms kom je op een punt waarop dromen niet langer iets zijn voor later, maar iets wat je gewoon moet gaan doen. Je hart volgen, kansen pakken en durven bouwen aan iets waarvan je voelt dat het klopt.

🎨✨ Vandaag was ik creatief on tour in Dordrecht.

Sommige gesprekken geven energie. Van die gesprekken waarbij ideeën ontstaan, mogelijkheden zichtbaar worden en je voelt dat er iets moois mag groeien. Vandaag was zo'n dag.

Gerben en ik gaan samen aan de slag met een bijzonder project. Een project waarin niet alleen zijn talent en creativiteit volledig tot hun recht mogen komen, maar waarin ook mijn eigen creatieve kant volop ruimte krijgt.
Juist die combinatie maakt ons nieuwsgierig naar wat deze reis ons gaat brengen.

Na ons gesprek zei Gerben iets wat bleef hangen: "Dit is potentieus."

Officieel bestaat dat woord niet. Maar eigenlijk klopt het precies. Daarom verklaren we het vandaag gewoon tot een nieuw woord. 😉

Potentieus: wanneer iets zoveel potentie heeft dat je er spontaan enthousiast van wordt en niet kunt wachten om te ontdekken wat het gaat worden.

Dat gevoel nemen we mee. Nieuwsgierig, blij en vol positieve energie kijken we uit naar alles wat nog mag ontstaan.

✨ Wanneer was jij voor het laatst écht nieuwsgierig? Vol ideeën, positieve energie en zin in wat komen gaat?



https://www.gerbengerrit.nl

01/06/2026

De 70.000 thuiszitters zijn de kanaries in de kolenmijn. Iets wat ik al jaren aangeef en wat ook blijkt uit het rapport waar ik aan mee schreef “alle thuiszitter tellen” van Balans, vereniging voor ouders.

In plaats dat ze de onderzoeken lezen worden er nieuwe regels ingevoerd waar vervolgens nog meer kinderen en docenten onder lijden!

Fijn dat Caroline van BBB BoerBurgerBeweging dat ter sprake brengt….

Hoe gaan we verder?

01/06/2026

Buiten de lijntjes kleuren!
Niet schools leren!
Passie!

Vorige week ging ik met twee van mijn kinderen naar een lunchconcert van Luuk Lenders. Wat een fantastische ervaring!
Kinderen inspireren hoeft niet altijd te gebeuren in een klaslokaal of op een sportveld.
Soms gebeurt het wanneer ze iemand zien die vol passie zijn eigen pad volgt. Iemand die muziek maakt, enthousiasme uitstraalt en laat zien dat je niet altijd binnen de lijntjes hoeft te kleuren.

Muziek kan motiveren, verwonderen en nieuwe werelden openen. En misschien nog wel belangrijker: het laat kinderen zien dat "anders" vaak juist heel mooi is.

Dus laten we ze blijven inspireren. Met kunst, muziek, creativiteit en mensen die durven te zijn wie ze zijn.

Lekker buiten de lijntjes kleuren. Zoals Luuk. 🎷✨

23/05/2026

Samen spelen, samen leren, samen leven ♥️🍀☀️

♥️☀️niet alleen in mijn werk☀️♥️

27/04/2026

Waarom verzuim vaak te laat wordt aangepakt:

Niet omdat mensen het niet zien.

Maar omdat niemand precies weet wat ze zien.

Leidinggevenden voelen dat er iets speelt,
maar missen houvast om in te grijpen.

En dus gebeurt er… niets.

Tot iemand uitvalt.

26/04/2026

De meeste mensen vallen niet “ineens” uit.

Wat ik vaak zie in teams:
de signalen waren er al veel eerder.

Vermoeidheid.
Kort lontje.
Meer fouten.
Zich terugtrekken.

Maar omdat iedereen het druk heeft, wordt het normaal gevonden.

Tot iemand echt uitvalt en het team ineens onder extra druk staat.
En dan begint de echte stress pas.

In organisaties waar ik werk, zit het probleem zelden in motivatie.

Mensen willen meestal wél.
Alleen:
niemand heeft echt scherp waar het mis begint te gaan.

Daarom werk ik met een korte Team Stress & Verzuim Scan.
Geen zwaar traject, maar in 2–4 weken helderheid over:
waar de druk écht ontstaat
welke signalen nu gemist worden
en wat je concreet kunt doen om uitval te voorkomen
Zodat je niet pas ingrijpt als het al te laat is.

Herkenbaar?
Stuur me gerust een berichtje, dan denk ik even met je mee.

22/04/2026

🎒 “Hij doet het expres.”

“Zij is gewoon niet gemotiveerd.”

“Deze klas is onhandelbaar.”

Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik dit hoor in scholen… dan was dit probleem allang opgelost.

Maar hier is wat ik in de praktijk zie:
Diezelfde “lastige” leerlingen
→ zitten vaak al maanden in overleven
→ zijn continu overprikkeld
→ en hebben allang geleerd dat niemand écht begrijpt wat er gebeurt

En dan gebeurt er iets gevaarlijks:
Gedrag wordt een label.
En een label wordt een verklaring.
Terwijl er eigenlijk nog steeds geen vraag gesteld is.

📌 Want stel je voor dat het geen onwil is.
Maar een kind dat:
al te lang over zijn grens gaat
geen veilige uitlaatklep meer heeft
en simpelweg niet meer “mee kan” op de manier die gevraagd wordt

Wat zie je dan in de klas?
In mijn werk in het onderwijs zie ik dit dagelijks.
Niet als theorie.
Maar in echte klassen, met echte kinderen, echte druk en echte uitval.

En elke keer zie ik hetzelfde kantelpunt:
Zodra iemand stopt met corrigeren
en begint met kijken
verandert de dynamiek.

Niet magisch.
Wel menselijk.

💬 Eerlijke vraag aan scholen en teams:
Waar in jullie organisatie wordt gedrag nog vooral “bestreden”…
terwijl het misschien eigenlijk begrepen moet worden?

Als dit iets raakt in jullie praktijk, stuur me gerust een bericht. Ik denk graag mee in wat er wél mogelijk is in de klas.

24/02/2026

Vandaag mag ik les 2 van “Leer te Durven” geven – en wat kijk ik daar naar uit! 💛
Wat is het mooi om te mogen werken met zo’n leuke groep kinderen van 8 tot 12 jaar. In deze les gaan we samen verder ontdekken wat moed eigenlijk betekent. Durven praten in een groep, durven zeggen wat je voelt, durven iets nieuws te proberen… het zijn allemaal kleine stappen die een groot verschil maken.
Ik vind het bijzonder om te zien hoe kinderen groeien wanneer ze merken dat fouten maken mag, dat iedereen weleens spannend vindt, en dat je elkaar kunt helpen om nét dat stapje extra te zetten. De energie, eerlijkheid en creativiteit van deze groep maken elke les weer waardevol.
Op naar weer een uur vol vertrouwen, plezier en dappere momenten! 💪✨

22/02/2026

Morgen start ik met de training “piep, de muis” met een nieuwe groep kinderen.
Enorm waardevol voor kinderen met ouders die psychisch niet helemaal lekker zitten.

Morgen gaan we er een toffe eerste bijeenkomst van maken!

Piep zei de Muis is een onderdeel van het aanbod preventieve KOPP/KOV groepen. Piep zei de Muis is bedoeld voor kinderen met spanningen thuis, bijvoorbeeld d...

02/01/2026

Opinie: Het onderwijs kraakt – tijd voor radicale vernieuwing

Steeds vaker word ik gevraagd om te kijken bij wat scholen ‘probleemklassen’ noemen. Maar wat ik daar zie, zijn geen geïsoleerde problemen van kinderen. Het zijn symptomen van een systeem dat structureel faalt. Te grote klassen, te veel uitzonderingen, een oneindige papierwinkel bij ondersteuningsaanvragen voor “zorgleerlingen” die wekenlang blijft liggen. En terwijl er misschien iets wordt gedaan, is het vaak te laat of ontoereikend.
Het gevolg: kinderen vallen uit, hun talenten blijven onbenut, en uiteindelijk hoort iedereen de standaardzin: “We kunnen het niet iedereen naar de zin maken, dus je moet je maar aanpassen.”

De werkdruk op docenten is inmiddels enorm. Naast het reguliere onderwijsprogramma volgens vastliggende methoden moeten zij sociale vorming bieden, individuele begeleiding verzorgen, in overleg met zo genoemde samenwerkingspartners, neventaken uitvoeren zoals ateliers, workshops en commissies. Alles wordt als vanzelfsprekend beschouwd.
Het resultaat is dat werkplezier en creativiteit verdwijnen. Steeds meer docenten vallen uit, terwijl de druk op degenen die overblijven nog verder stijgt. Het systeem eet zichzelf op.

Ondertussen is de druk op ondersteunende zorg, zoals intern begeleiders en externe hulpinstanties, groter dan ooit. De toenemende complexiteit binnen klassen en scholen, gecombineerd met uitval onder jongeren en docenten, maakt dat de beschikbare middelen niet toereikend zijn. Kinderen die ondersteuning nodig hebben, krijgen die vaak te laat – of helemaal niet.

En wat te denken van scholen die wél vernieuwend werken en écht maatwerk proberen te leveren? Die scholen worden vaak gedwongen een aanname stop in te stellen, omdat het succes hen anders overspoelt. Het systeem faalt dus niet alleen kinderen en docenten, maar zelfs diegenen die oplossingen proberen te bieden.

Het is tijd om dit patroon te doorbreken. Geen pleisters op de wond, geen halfslachtige beleidsnotities. Het onderwijs moet weer een plek worden waar kinderen hun talenten kunnen ontwikkelen, waar docenten hun vak met plezier en autonomie kunnen uitoefenen, en waar maatwerk geen uitzondering is, maar de norm. Werkdruk moet omlaag, klassen kleiner, ondersteuning sneller en effectiever.
Het onderwijs staat op een kruispunt. Als we nu niet radicaal kiezen voor vernieuwing, verliezen we een generatie leerlingen én een generatie docenten. En dat kan niemand zich veroorloven.