23/04/2018
Honden zijn net mensen....
Of is het andersom?
Met de komst van Nero in onze roedel, kwam er ook een stukje nieuwigheid. Fenna, onze duitser herder vond het verre van grappig, zo'n kleine zwarte, overactieve dondersteen. Herders staan bekend om hun beschermend karakter en dat karakter kwam fel om de hoek. Fenna snapte niet goed hoe zich te gedragen. Dat zwarte ding kwam in de buurt van haar gezinsleden en dat gaf onzekerheid, frustratie en zelfs wat agressie... Nou is Fenna bij voorbaat niet heel makkelijk met andere mensen/dieren/situaties, maar toen Fenna eenmaal doorhad dat Nero van plan was te blijven, werd ze er niet leuker op. We riepen de hulp in van haar fokker, van een gedragsdeskundige en organiseerde alle activiteiten zo, dat er een doorlopend toezicht was. En hoewel ik echt wel beter weet, was mijn droombeeld van 2 vrolijk spelende honden die elkaar helemaal het einde vonden, even aan duigen. Dit vroeg zorg en aandacht! En voordat mensen gaan denken dat ik spontaan dierengedrag ga analyseren.... zag ik wel vele overeenkomsten met ons mensen:
Kijk maar eens naar een baby die geboren wordt, hoe liefdevol ook.... papa en mama moeten wennen aan gebroken nachten, verschuiving van aandacht en korte lontjes. Toch is het niet iets wat je bij voorbaat deelt op Facebook, dat het niet allemaal super roze wolkerig is, dus ga je maar door. Of als er een tweede op komst is en je eerstgeborenen ontdekt dat de baby daadwerkelijk blijft. We kennen allemaal wel een verhaal van het oudste kind met de vraag:"wanneer gaat ie weer weg?"
Maar ook het nieuwe samengestelde gezin, dat moet wennen dat er een andere man/vrouw/kind bijkomt, is niet altijd rozengeur en maneschijn. De nieuwe leden moeten op zoek naar een nieuwe balans, goedkeuring misschien ook wel.
En heel sec, kan je het verder trekken naar de arbeidsmarkt. Hoe stap je een nieuw team binnen, word je welkom geheten, staan mensen open voor jouw ideeën en verhalen?
Als coach kijk ik soms een stukje mee in die nieuwe situaties en valt me vaak op hoe lang mensen al hebben lopen worstelen voor ze hulp gingen zoeken. Dan lijkt er bij een probleem tussen twee dieren wat minder taboe op te liggen. Al zie je soms natuurlijk ook dat er voor een "makkelijkere" oplossing gekozen wordt, 1 van de 2 dieren moet dan maar het veld ruimen. Het leerde mij in ieder geval dat elk beest/mens er hier toe doet. Dat het aandacht behoeft en het niet vanzelfsprekend is dat alles maar gladjes verloopt. Met aandacht, liefde, praten (wij dan he..... alhoewel de honden in hun eigen taal regelmatig het laatste woord proberen te hebben) en grenzen stellen, leren de honden elkaar langzaamaan accepteren.
Loop je zelf in een nieuwe (of juist al lang bestaande) situatie vast, vraag dan eens om hulp. Praat er eens met iemand over die geen belang heeft bij 1 van de partijen. Je zal zien dat het taboe makkelijk doorbroken kan worden, als je openstaat om je zorgen/problemen te delen.
