Wie Noord-Brabant bezoekt, wordt er vroeg of laat mee geconfronteerd. Een zonnige zomerdag of een officiële gelegenheid waar iemand iets te vieren heeft. Soms is het plotseling daar, het tromgerofffel. En dan verschijnen de veroorzakers van het vaak monotone geroffel: een schuttersgilde. Een groep mannen, in zwierige uniformen of statige kostuums. Met tamboers, een vaandel, vendeliers, soms met kr
uisbogen gewapende mannen. En het geheel wordt wellicht voorafgegaan door een ruiter fier te paard: de standaardruiter die de weg baant voor zijn gilde. Noord-Brabant telt ruim 200 schuttersgilden. Geen enkel gilde is hetzelfde. Ieder heeft zijn eigen tradities, zijn eigen gebruiken. Met de term 'gilde' wordt een organisatievorm aangeduid die in West-Europa in de Middeleeuwen ontstond en zeer verschillende doelen kon dienen. Vanaf de dertiende eeuw kwamen er eerst in de steden en later in de dorpen van Brabant de schuttersgilden. Dit waren groepen burgers die zich verenigden om hun gemeenschap te dienen en waar nodig gewapenderhand te verdedigen, tegen aanslagen van buiten en van binnenuit. Het gilde is een zeer levende vereniging die verschillende activiteiten organiseert, maar ook bezoekt.
