11/11/2019
In liefde en licht
Gisteren, op de dag van de mantelzorg, was de boekpresentatie van “De oorlog van mijn moeder in mij”, geschreven door Marianne des Bouvrie.
Een thema dat mij na aan het hart ligt omdat het zeer herkenbaar voor mij is. Marianne beschrijft haar persoonlijke, veelal emotionele zoektocht om aan het oorlogsverleden van haar moeder te ontsnappen. Een lastige weg die veel naoorlogse generatiegenoten afleggen, verlangend naar hun eigen vrijheid. Onderweg naar een lichter en liefdevol leven waarin het familieverhaal, ook door volgende generaties, niet meer als een blok meegedragen hoeft te worden.
Het verhaal van Marianne is een teken van hoop voor ieder ander. Het is mogelijk om uit de schaduw van getraumatiseerde ouders te stappen, in het licht te gaan staan en jezelf te ontdekken.
Vooraf aan de presentatie vertelde Margriet Wentink, traumatherapeute, hoe onverwerkt trauma dat doorgegeven wordt aan kinderen, van invloed is op de ontwikkeling van het kind en dat het een stempel drukt op wie jij bent geworden.
Wat doet leven op een mijnenveld? Een ouder die ieder moment getriggerd kan worden en aangeraakt in onverwerkt trauma. Woedeaanvallen, depressie, verslavingen. Als kind probeer je van alles om je ouders gelukkig te maken. Ze hebben het immers al zo zwaar. Hoe kan je als kind aanvoelen wat ze nodig hebben, hoe kan je aanvoelen waar je beter niet over kan praten en hoe kan je zijn zodat zij het niet nog zwaarder hebben. Het verhaal van Marianne laat zien hoe onverwerkt trauma doorspeelt van de ene generatie naar de volgende generatie.
Ik ben al in het boek begonnen en kan het iedereen aanraden die zich op wat voor wijze dan ook herkent in het thema. Een hele diepe buiging voor de moed om zo persoonlijk en kwetsbaar je verhaal te vertellen Marianne. Het verhaal moet de wereld in en is, zoals Margriet noemde, een geschenk voor de samenleving. Door zaken aan te gaan en te benoemen gaat de energie stromen en kunnen we ons ontworstelen aan de schaduw van het trauma van ouders,