16/07/2026
๐๐ค๐ ๐ฬ๐ฬ๐ฃ ๐๐๐ฃ๐ ๐๐ฃ ๐๐๐ฃ ๐ ๐ก๐๐ฅ ๐๐ ๐ข๐๐๐ฃ ๐ก๐๐ฅ๐ฉ๐ค๐ฅ ๐๐๐๐๐ฉโฆ
Dat is wat je jezelf iedere keer weer voorneemt. Alleen blijft het nooit bij dat ene ding. Er komt nog een mail binnen. Een collega die nog iets vraagt. Een manager die nog โheel evenโ iets nodig heeft. En voor je het weet is het alweer veel later dan je van plan was.
Thuis wacht het volgende lijstje. Boodschappen doen, eten maken, de kinderen, je partner, je sociale leven.
Je zou het liefst moe op de bank willen neerploffen, maar je moet nog zoveel.
Zelfs leuke dingen kosten energie. 's Nachts word je wakker van de gedachten zoals: โNiet vergeten dat rapport af te maken...โ โMorgen moet mijn manager nog X terugbellen...โ
Herkenbaar? Je bent niet de enige. Op dit moment kampt ongeveer รฉรฉn op de vijf werkenden in Nederland met burn-outklachten.
Wat mij opvalt, is dat veel mensen denken dat de oplossing ligt in nรณg beter plannen.
Maar meestal ligt de oorzaak ergens anders. Je vindt het lastig om grenzen aan te geven. Je zegt sneller ja dan nee en wilt niemand teleurstellen. Je neemt verantwoordelijkheid voor dingen die eigenlijk niet allemaal van jou zijn.
Als managementondersteuner ben je geen ondergeschikte. Toch zie ik veel managementondersteuners die zich onbewust wรฉl zo gedragen. Ze passen zich voortdurend aan, wachten af en zetten zichzelf onderaan de prioriteitenlijst.
Terwijl juist een goede samenwerking vraagt om gelijkwaardigheid.
Als je namelijk elkaar als gelijkwaardige professionals ziet, ontstaat er ruimte om het gesprek aan te gaan over werkdruk, prioriteiten en wat haalbaar is.
Want stevig naast je manager staan betekent niet dat je harder wordt. Het betekent dat je jezelf net zo serieus neemt als de ander.
