28/08/2026
"๐๐ฅ๐ฌ ๐ข๐ค ๐ข๐๐ญ๐ฌ ๐ข๐ง ๐ฆ๐ข๐ฃ๐ง ๐ค๐จ๐ฉ ๐ก๐๐, ๐๐๐ง ๐ ๐๐๐๐ฎ๐ซ๐ญ ๐๐ซ ๐ฆ๐๐๐ฌ๐ญ๐๐ฅ ๐จ๐จ๐ค ๐ฐ๐๐ญ".
๐๐ฅ๐๐ง๐ฌ๐๐ง ๐ฝ๐๐ง๐ง๐๐ ๐๐ช๐ก๐ก๐ข๐๐ฃ ๐๐จ ๐๐๐ฃ ๐ซ๐๐ง๐ฌ๐ค๐๐ ๐ฉ๐ง๐๐๐ก๐๐ง. ๐๐ฃ๐๐๐ง๐จ๐ฉ๐๐๐ฃ๐ ๐๐๐ฃ ๐ซ๐๐ง๐จ๐ก๐๐ ๐ซ๐๐ฃ ๐ฏ๐๐๐ฃ ๐๐ง๐ค๐ค๐ฉ๐จ๐ฉ๐ ๐ฉ๐ง๐๐๐ก๐๐ซ๐ค๐ฃ๐ฉ๐ช๐ช๐ง: ๐๐ ๐๐๐ฉ๐ฉ๐๐ง๐๐ค๐ง๐ฃ ๐๐ก๐ฉ๐ง๐๐ ๐จ ๐๐ฃ ๐๐๐ง๐ข๐๐ฉ
Het jaar 2025 ligt alweer achter ons en 2027 komt eraan... en intussen ben ik nu al bezig met plannen die ver vooruit zijn gemaakt. In de trailwereld gaat dat nu eenmaal snel: het ene evenement is nog niet voorbij of de voorbereiding op het volgende is alweer begonnen. Inschrijven is vaak nog het makkelijkste, de echte uitdaging zit in alles wat daarna komt.
Waar ik een paar jaar geleden nog marathons liep, ligt mijn focus nu vooral op ultratrails in de bergen. Die evenementen zijn razend populair en vaak snel uitverkocht, dus voor je het weet ben je alweer bezig met het volgende seizoen.
Toch heb ik voor mezelf ook een grens bepaald. Ik hou van uitdaging, maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik 's nachts niet de bergen in ga. Dat betekent automatisch dat de echt lange afstanden, zoals 75 tot 100 kilometer, lastig worden. Het blijft een hobby, en met de risico's in gedachten heb ik me daar eigenlijk bij neergelegd.
Eigenlijk... behalve dan die 100 kilometer. Die bleef toch ergens in mijn hoofd zitten.
En als ik iets in "mijn kop" heb dan gebeurt er meestal ook wat. Zo liep ik ooit al eens een marathon op "mijn" Muur van Emmen. Dus toen mij werd gevraagd om mee te doen aan de Dodentocht in Kadee, Belgie, had ik eigenlijk al ja gezegd voordat ik er goed en wel over had nagedacht. Klein detail: dat was wel in het weekend voor de Matterhorn Ultraks in Zermatt. Oeps.
Die 100 kilometer heb ik inmiddels afgevinkt. En ik weet nu ook echt hoe ver 100 kilometer is. Het werd een uitputtingsslag, in warme omstandigheden, met in mijn achterhoofd dat er een paar dagen later nog een extreem zware trail in Zwitserland op het programma stond. Maar goed, mijn motto blijft: "waar het van komt, gaat het ook van over." Dus: herstellen, in beweging blijven, en door naar Zwitserland.
Afgelopen weekend was het zover: Matterhorn Ultraks in Zermatt. Een wedstrijd waarvoor ik me al lang geleden had ingeschreven en waar ik maanden naartoe had gewerkt. Maar hoe bereid je je eigenlijk voor op zoiets? Alles wat wij hier trainen, komt eigenlijk niet eens in de buurt van de werkelijkheid daar. In juni had ik met de Koasamarsch in Oostenrijk al een stevige test gehad: ruim 50 kilometer en 4100 hoogtemeters, technisch, zwaar, zowel bergop als bergaf. En geloof me: downhill is soms minstens zo slopend als uphill.
Vrijdag in Zwitserland zou eigenlijk een rustdag zijn. Iemand appte me nog: "Lekker niets doen vrijdag, zaterdag moet je knallen."Dat "niets doen" werd uiteindelijk een hike van 13 kilometer door de bergen. Tja... stilzitten zit niet echt in mijn systeem.
Zaterdagochtend 05.00 uur. Opstaan. Eten. Drinken. Focus. Adrenaline. En dan om 07.00 uur los.
Langs het parcours stond het publiek al in grote getale klaar, met koeienbellen en geschreeuw, om iedereen de bergen in te sturen. Geweldig om mee te maken. Voor mij draaide alles om รฉรฉn belangrijk punt: de cut-off op 30 kilometer. Daar moest ik binnen de tijd doorkomen. Dus vanaf de start was het volle focus: tempo houden, slim lopen, en vooral blijven eten en drinken. Want daarin gaat het net zo goed mis als in de benen. Niet goed eten of drinken betekent in dit soort wedstrijden bijna gegarandeerd een DNF. Maar ik haalde het 30 kilometerpunt ruim binnen de tijd. Nog 20 kilometer te gaan.
En juist dan gebeurt er iets bijzonders. Er wordt vaak gesproken over een runners high, maar voor mij zit dat in een ander moment: als je compleet gesloopt boven op een berg aankomt, alle spanning van je afvalt en je om je heen kijkt naar dat enorme landschap. Dan voel je pas hoe klein je eigenlijk bent. Dat zijn momenten waarop emotie er best even doorheen komt.
Na de verzorgingspost weer opladen, voorraden aanvullen en door. Nog een lange, technische afdaling richting Zermatt. En daar wachten dan de finish, het publiek en mijn grootste fan: Linda. Mensen die je letterlijk over de streep schreeuwen. Dat blijft bijzonder.
Wat een belevenis. Wat een avontuur.Ik weet dat er een moment komt waarop dit soort dingen niet meer vanzelfsprekend zijn. Maar zolang het nog kan, wil ik eruit halen wat erin zit.En ja... de plannen voor 2027 worden stiekem alweer gemaakt.Maar eerst nog even dit jaar sportief afsluiten, want in oktober staat de 75K ISU nog op het programma. En misschien... misschien komt er ook nog iets heel geks op de Haantjebak.
Sportieve groet,
Berrie
