14/09/2026
ballen kwijt, spelers kwijt, enkels kwijt, knie kwijt, wedstrijd kwijt: veelerveen sloopt valthermond zat 2 met 11-0
Klokslag 14:45 vertrok de selectie van Valthermond zaterdag 2 richting Veelerveen. Althans, selectie is misschien een iets te groot woord. Het was meer een verzameling mensen die toevallig een voetbalschoen bij zich hadden. De voorbereiding was weer ouderwets professioneel. Op de wedstrijdselectie stonden spelers die helemaal niet zouden komen, spelers die maar een halve wedstrijd mochten spelen omdat ze de volgende dag bij Zondag 2 verwacht werden en Mart, die zichzelf alvast had opgegeven voor slechts één helft omdat meneer had besloten dat hij de tweede helft liever ging werken. Alsof iemand hem daar überhaupt voor nodig had.
Henk liep ondertussen rond als een man die net te horen had gekregen dat hij verantwoordelijk was voor een schoolreisje met 38 kleuters zonder bus. Bé was wederom spoorloos. Milan lag nog op bed en had blijkbaar besloten dat een zaterdagmiddagwedstrijd niet opwoog tegen een paar extra uurtjes horizontaal liggen. Bé had nog wel Patty geregeld om Henk te assisteren. Fantastisch geregeld natuurlijk. Alleen wist Patty zelf helemaal nergens van en was hij dus ook niet aanwezig. Dat is ongeveer hetzelfde als een taxi bestellen voor iemand die niet van plan is te vertrekken.
Met een halve selectie werd koers gezet naar Veelerveen. Eenmaal aangekomen kwam de volgende tactische meesterzet aan het licht: we waren de ballen vergeten. Niet de eerste keer dat er iets ontbrak binnen deze selectie, maar dit keer waren het letterlijk de ballen.
Na wat geregel en improvisatie kon er toch worden opgewarmd. Wonder boven wonder leek iedereen klaar voor de wedstrijd. Olaf had vooraf nog een bijzonder stardown momentje met de scheidsrechter. De beste man kwam de dug-out binnen, ging voor Olaf staan en keek hem ongeveer een minuut lang aan. Geen woord. Geen beweging. Gewoon staren. Olaf begon waarschijnlijk al te twijfelen of hij überhaupt nog leider was. Uiteindelijk kwam de vraag: “Ben jij leider?”
Olaf bevestigde dit, waarna de scheidsrechter zijn hand stevig vastpakte en hem een fijne wedstrijd wenste. Olaf keek alsof hij zojuist was overvallen door een goochelaar. Zijn hand was bijna verdwenen in de handdruk. Waarschijnlijk ligt die hand inmiddels naast de knie van Brouwer op het veld van Veelerveen.
Peter van Klinken zat ondertussen op de bank met de blik van iemand die 3-0 achterstaat, zijn wisselshirt kwijt is en net te horen heeft gekregen dat de derde helft ook is afgelast. Hij was duidelijk niet blij met zijn wisselstatus. Freddie, onze grensrechter en tevens zelfbenoemde toekomstvoorspeller, zag het verdriet en sprak de legendarische woorden: “Peter, je komt er snel in.” Freddie had gelijk. Peter zou inderdaad snel in de wedstrijd komen. Alleen had niemand verwacht dat hij uiteindelijk vooral als extra spits voor Veelerveen zou fungeren.
De wedstrijd begon en na ongeveer twee minuten konden we alweer beginnen met de medische administratie. Brouwer wilde een bal uit het doel houden en besloot daarbij zijn eigen knie volledig te slopen. Valthermond had balverlies geleden op het middenveld, Veelerveen stuurde een diepe bal naar voren en ineens stond er een aanvaller één-op-één met Stanley.
Stanley werd gepasseerd. Brouwer dacht: die bal haal ik nog wel even. Dat werd het moment waarop zijn knie besloot om collectief ontslag te nemen. Hij klapte hard op zijn knie, verdraaide hem en produceerde een krak die zo hard was dat zelfs de dug-out even stil werd.
En voor Brouwer begint het inmiddels verdacht veel op een traditie te lijken. Vorig seizoen lag hij binnen 15 seconden al uit met een liesblessure, aan het einde van het seizoen volgde binnen 5 minuten een hamstringblessure en nu presteert hij het om binnen 2 minuten zijn knie af te schrijven. Brouwer is dan ook hard op weg om de felbegeerde ‘Man van Glas’-award definitief binnen te slepen. Als hij deze ontwikkeling doorzet, hoeft hij volgend seizoen alleen nog maar het veld op te lopen om zich officieel af te melden.
Volgens de laatste berichten ligt de knie van Brouwer nog altijd ergens in een krater op het veld van Veelerveen. Waarschijnlijk wordt hij binnenkort als archeologische vondst aangemerkt.
1-0.
En van drinken kon het veld weer in.
Nog geen tien minuten later was het 2-0. Het middenveld van Valthermond was ondertussen vermist. Er werd een zoekactie gestart, maar zelfs met een speurhond was er geen spoor van te vinden. Aanvallend was het net zo indrukwekkend. We hadden ongeveer net zoveel dreiging als een natte boterham.
In de 24e minuut stond het 3-0 en begon Henk waarschijnlijk alvast namen op een lijstje te zetten voor de woensdagse straftraining. De verloren zoon Laurens van der Ploeg mocht zich gaan warm lopen. Een prachtig gezicht: Laurens die zich voorbereidt op een invalb***t terwijl de rest van het team al bezig was met voorbereiden op een nederlaag van historische proporties.
Ook Brouwer moest van Henk nog even kijken of zijn knie misschien toch nog iets kon. Hij liep één keer heen en weer en de medische conclusie was duidelijk: nee. Zelfs de knie had meer voetbalverstand dan de rest van het team en besloot ermee te stoppen.
Toen Rob Bouwman ook nog uitviel met zijn enkel, was het feest compleet. Geen wissels meer. Niks. De bank was vanaf dat moment officieel een decorstuk. Iedereen moest de wedstrijd maar uitspelen.
Dat was het moment waarop Veelerveen dacht: mooi, dan kunnen we gewoon blijven schieten.
In de 43e minuut stond het 5-0. Nog even later besloot Peter van Drinken dat vijf tegengoals eigenlijk een beetje zielig was voor Veelerveen. Hij dacht waarschijnlijk: ze hebben al zoveel moeite gedaan, ik help ze wel even. Dus schoot hij de bal doodleuk in eigen doel.
6-0.
Een minuut later, in de allerlaatste seconde van de eerste helft, maakte Veelerveen er ook nog 7-0 van.
Rust.
De kleedkamer was ongeveer net zo gezellig als de wachtkamer van de tandarts. Niemand wist precies wat er gebeurd was, maar iedereen wist dat het niet goed was.
Alles wat fout kon gaan, was fout gegaan. Onderschatting. Te weinig spelers. Blessures. Geen wissels. Ballen vergeten. Een knie kwijt. Een enkel kwijt. Peter die de tegenstander hielp. En natuurlijk spelers die ’s ochtends om zes uur nog Yahtzee zaten te spelen.
Want laten we eerlijk zijn: 16:00 uur is ook gewoon geen voetbaltijd. Om vier uur moet je als volwassen man eigenlijk op de bank zitten met een bak koffie ☕️ of een lekker biertje en doen alsof je de hele dag hard gewerkt hebt. Niet achter Veelerveense aanvallers aanrennen.
Waarschijnlijk zat iemand tijdens de rust nog te rekenen of we bij 7-0 beter konden stoppen wegens technische problemen.
De tweede helft begon verrassend genoeg nog redelijk. Stanley hield de boel een paar minuten dicht en Valthermond wist zowaar de tegenstander van scoren af te houden. Er ontstond zelfs heel even een soort illusie dat we misschien nog een wonder konden verrichten.
Dat wonder duurde tot de 69e minuut.
Veelerveen vond opnieuw een gaatje achter Stanley en vanaf dat moment ging het weer ouderwets hard. Tien minuten later stond het 11-0.
Elf.
Nul.
Valthermond kreeg geen voetbalwedstrijd meer, maar een openbare demonstratie van hoe voetbal bedoeld was. Veelerveen speelde alsof ze een promotie naar de Champions League konden verdienen en Valthermond speelde alsof de scheidsrechter na afloop gratis frikandellen uitdeelde voor iedere speler die de bal drie keer raakte.
Ondertussen liep Wappie nog rond op ongeveer een halve enkel. Normaal gesproken zou je dan wisselen, maar ja… daarvoor moet je wel wissels hebben. En die waren ongeveer net zo aanwezig als Milan tijdens de voorbereiding.
De scheidsrechter begon er ondertussen ook klaar mee te raken. Hij had genoeg gezien. Hij wilde naar huis. Hij wilde eten. Waarschijnlijk had hij al een bakje warm staan en dacht hij bij iedere aanval van Veelerveen: alsjeblieft, schiet hem erin, dan kan ik weg.
Toen uiteindelijk het laatste fluitsignaal klonk, was de opluchting groter dan na het behalen van een kampioenschap.
Veelerveen 2 – Valthermond 2: 11-0.
Een uitslag die eigenlijk nog geflatteerd klinkt als je bedenkt hoeveel er vooraf al misging.
Olaf en Henk hadden na afloop nog één belangrijke taak: de knie van Brouwer terugvinden. Na lang zoeken werd deze uiteindelijk opgespoord. Of Brouwer hem inmiddels weer heeft bevestigd, is niet bekend. Wel wordt verwacht dat hij woensdag bij de straftraining gewoon aanwezig moet zijn. Henk kennende maakt een gescheurde knie namelijk geen enkele indruk.
Een middag om snel te vergeten. De voorbereiding was chaos, de selectie was half, de ballen waren vergeten, de knieën vielen uit, de enkels gingen eraan, Peter hielp de tegenstander, Stanley kreeg een privé-schiettent voor zich en Henk kreeg er waarschijnlijk drie grijze haren bij.
Maar goed: volgende week nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dan staat de eerste competitiewedstrijd op het programma: uit tegen CSVC 4. Hopelijk zijn tegen die tijd de ballen aanwezig, de spelers wakker, de knieën vastgeschroefd en de enkels nog enigszins bruikbaar.
En voor iedereen die dacht dat deze wedstrijd zonder gevolgen zou blijven:
Woensdag straftraining van Henk.
Grtz hink
