11/06/2026
โ๐๐ค ๐๐จ๐ ๐๐๐ก๐ญ ๐๐ฅ๐ฅ๐๐ฌ ๐ฐ๐๐ญ ๐ข๐ค ๐ค๐๐ง ๐๐ง ๐ญ๐จ๐๐ก ๐ฏ๐จ๐๐ฅ ๐ฆ๐ ๐จ๐ฏ๐๐ซ๐๐ฅ ๐ข๐ง ๐ญ๐๐ค๐จ๐ซ๐ญ๐ฌ๐๐ก๐ข๐๐ญ๐๐ง.โ
Ze vertelt wat er allemaal speelt in de levens van de mensen om haar heen. Hoe ze zich tot het uiterste inzet om alles te volbrengen. En over het gevoel van tekortschieten, het gaat gewoon niet. โIk ben op!โ roept ze met een zucht. โIk houd dit niet langer vol.โ
Ik vraag haar om haar lichaam te voelen. Wat is er eigenlijk in jou? Wat wil jij eigenlijk? Dat zijn moeilijke vragen. Het blijkt dat dit vragen zijn die ze in haar leven niet aan zichzelf stelt. โEr is zoveel bij de ander, dat ik gewoon niet toekom aan mezelf.โ Ze kijkt me met grote ogen aan en het wordt stil. Er dient zich iets verdrietigs aan. Iets wat gaat over tekortschieten, niet toekomen aan jezelf, steeds weer over eigen grenzen gaan.
Bovenstaande gaat over de dynamiek van het bezighouden met het lot van de ander. Je past je voortdurend aan en houdt je terug van wat je zelf wilt. Je komt niet toe aan jezelf, je eigen plezier, aan genieten, aan lichtheid. Ik ken dit goed in mijn eigen leven.
Stap voor stap leert ze in de sessies om zichzelf te voelen. Haar behoeften te voelen. Te voelen wat ze zelf wil, te voelen wat ze leuk vindt, waar ze van geniet. Het levert een hoop schuldgevoel op om hier ruimte voor te maken. Toch lukt het stap voor stap. Er ontstaat meer balans tussen het appel van wat anderen van haar vragen en in contact kunnen blijven met haar eigen ruimte, speelsheid en creativiteit.
Een jaar later is het merkbaar in haar relatie. Haar man geeft aan dat hij meer rust in haar ervaart. Dat ze er meer is. Ze heeft haar hobby van vroeger weer opgepakt. En ze ervaart ruimte en mogelijkheden om haar eigen behoeften en verlangens plek te geven in haar leven. Wat een verademing.
.