Chantal Uphoff Systemisch Coach

31/05/2026

Afgelopen week wandelde ik met een vriendin. Ze zei iets wat ik theoretisch allang weet, maar in levenden lijve ervaren is een ander verhaal.
We spraken over hoe mensen reageren als het spannend wordt in een relatie. De één gaat vechten. De ander bevriest. Een derde vlucht. En een vierde gaat pleasen (Fight/Flight/Freeze/ Fawn). Allemaal overlevingsstrategieën. Een gedrag wat je inzet om een bedreigende situatie aan te gaan. Het is er om je te beschermen.

Ik ben van het ‘vechten’, zei ik. In de aanval gaan, ergens voor gaan, actie - met de onbewuste overtuiging dat dit de enige optie is. Maar een poosje geleden gebeurde er iets en werd ik overspoeld met een andere strategie, die me nog niet eerder was overkomen.

In een overleg werd de zin uitgesproken: ‘𝘸𝘢𝘵 𝘵𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘊𝘩𝘢𝘯𝘵𝘢𝘭 ‘- terwijl ik er gewoon bij zat. Ik schoot acuut in de ‘freeze stand’. Ik zag de deur. Ik liep er niet naartoe. Ik wist dat ik een mond had. Ik zei niets. Mijn lijf deed gewoon... niets meer. Dat had ik nog niet eerder zo meegemaakt.

Ik schakelde m’n hulplijnen in om dit onprettige gevoel te ontrafelen. Met reacties als ‘oei dat moet vervelend voor je zijn geweest’, besefte ik pas dat ik het al weer kleiner aan het maken was en een poging deed om er over heen te stappen en het snel achter me te laten. Ook dit was een oud mechanisme.
Het zenuwstelsel kiest niet bewust. Het kiest wat het ooit geleerd heeft. Vechten, bevriezen, vluchten - het is het lichaam wat reageert. Het zijn oude beschermingsreacties die zichzelf herhalen, ook als de situatie allang anders is.

Ik had even tijd nodig om te beseffen wat er gebeurde, de boosheid te laten zakken en met meer mildheid naar mezelf te mogen kijken. Dit deel van mezelf kende ik niet. Niet de ‘vechtende’, voor zichzelf op komende Chantal. Het was stil en oud, van heel lang geleden.
Er werd over mij gesproken in plaats van met mij. En dat kindsdeel wist precies wat het moest doen: niets. Stil zijn. Wachten tot het overwaait.

Wat toen nodig was, maar nu niet meer.

Meer begrip voor jezelf begint soms met je vergeten delen te ontmoeten.

13/11/2025

𝗪𝗮𝘁 𝘄𝗶𝗹 𝗷𝗶𝗷? 𝗪𝗮𝘁 𝗵𝗲𝗯 𝗷𝗶𝗷 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴?

Het lijken simpele vragen.
En toch moet ik het antwoord vaak schuldig blijven.
Wat wil ik eigenlijk?
Lang dacht ik dat het niet uitmaakte.
Ik deinde mee met wat zich aandiende, veroorzaakte geen problemen.
Ik zorgde dat ik niemand tot last was.

Ik was het kind dat zich goed wist aan te passen.
Vriendelijk, meegaand, afgestemd op de ander.
Mijn gevoel uitschakelen, mijn stem inslikken.
Mijn coping werd 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯-𝘨𝘦𝘥𝘳𝘢𝘨:
“𝘋𝘰𝘦 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘯𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘪𝘬 𝘦𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘯.”
Gevoed door de zin die ik vaak van mijn oma hoorde:
“𝘌𝘦𝘳𝘴𝘵 𝘥𝘦 𝘷𝘰𝘭𝘸𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘯𝘰𝘵𝘢𝘱𝘦𝘯.”

Maar ook ik heb verlangens en behoeften.
Twee weken geleden deed ik een ‘zelfontmoeting’ opstelling
en mocht ik mijn verlangen opstellen.
Zelfs dat zorgde voor spanning: 𝘸𝘢𝘵 𝘸𝘪𝘭 𝘪𝘬 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬?

Uiteindelijk kwamen de woorden: 
“𝘐𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘮𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘱𝘢𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮.”
Geen schouders meer tot aan mijn oren.
Geen hoofd dat te ver naar voren steekt.
Een lichaam dat durft te ontspannen.

De representanten werden opgesteld.
‘Ik’ riep: “𝘏𝘦́, 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘴 𝘷𝘪𝘫𝘧 𝘫𝘢𝘢𝘳, 𝘩𝘦̀!”
‘Gevoel’ zei: “𝘐𝘬 𝘥𝘰𝘦 𝘦𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘰𝘦, 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘪𝘫 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘭𝘶𝘪𝘴𝘵𝘦𝘳𝘥.”
‘Ontspannen’ zei: “𝘑𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘪𝘫 𝘵𝘰𝘦 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯,
𝘪𝘬 𝘬𝘰𝘮 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘰𝘶” … alsof mijn vader sprak.
En daar kwamen de tranen.

Ik besefte: dit gedrag is oud.
En wat ben ik daar ver mee gekomen.
Maar nu kan ik woorden geven aan wat mij is overkomen.
Vandaag kies ik voor mijn behoeften.
En doet mijn gevoel er wél toe.

𝙒𝙖𝙩 𝙞𝙨 𝙟𝙤𝙪 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙠𝙤𝙢𝙚𝙣?

27/10/2025

“Door welke bril kijk jij?”

We zitten op een taverna op een Grieks eiland. Zonnebrillen op en genietend van de zon. Twee tafels verder voert een koppel een gesprek. Mijn lief vraagt: “Wat zie jij?”
Ik zie iemand die haar mening wil toelichten, met gebaren en een voorovergebogen houding. De ander deinst iets naar achteren, maar laat haar arm rusten op de stoel van de ander. Luisterend. Er is passie, expressie, misschien een iets zuidelijk temperament.

Mijn lief kijkt en zegt: “Bijzonder, ik zie een boos koppel. Ik krijg er een naar gevoel bij.” We reflecteren hoe het kan dat we allebei iets anders waarnemen.
Ik zie een grens die wordt aangegeven en ontvangen. Hij voelt spanning en boosheid.

Ik besef me hoe verschillend we door onze eigen brillen naar een situatie kunnen kijken. Met onze ervaringen vanuit ons verleden.

We kijken niet naar 𝑑𝑒 werkelijkheid, maar naar 𝑜𝑛𝑧𝑒 werkelijkheid. Gekleurd door wat we hebben meegemaakt, door waar we ooit veiligheid of juist onveiligheid bij voelden.

Zijn zenuwstelsel reageert sneller, alerter. Een oud beschermingsdeel dat ooit nodig was, staat nog altijd paraat. Alsof het wil zeggen: “Pas op, dit voelt bekend.” Mijn systeem herkent die dreiging minder, en blijft daardoor rustiger.

Ons lichaam herinnert zich wat het hoofd allang vergeten is. En dat geheugen kleurt hoe we kijken, luisteren en voelen, zonder dat we het altijd doorhebben.

Misschien gaat heling niet over een nieuwe bril opzetten, maar over het durven eren van die delen in ons die ooit moesten waken. Zodat we beetje bij beetje weer kunnen zien wat er werkelijk is, niet door de lens van toen, maar door het licht van nu.

Welk deel in jou kijkt er mee, als je de wereld waarneemt?

15/10/2025

Van vals zingen naar voluit klinken. Mag mijn stem gehoord worden?

Vandaag deed ik iets dat buiten mijn comfortzone lag:
een stembevrijdingssessie.
Met spanning naar binnen, met een glimlach naar buiten.

Ik zette een intentie: ‘mijn stem mag gehoord worden’.

Al snel kwamen oude overtuigingen voorbij.
“Je kunt niet zingen.”
“Als jij zingt, klinkt het vals.”
“Wie zit er te wachten op jouw stemgeluid?”

Herkenbaar misschien — die innerlijke stemmen die je klein houden.
Vandaag besloot ik ze niet meer te laten dirigeren.

Wat begon als een oefening in klank, werd een oefening in ruimte innemen.
In mezelf toestaan om te klinken, ook als het onzuiver, breekbaar of anders is dan verwacht.

Het werkte op verschillende lagen:
van weerstand en kwetsbaarheid, naar ontspanning en pure joy.

Met mijn levensthema “mag het ook over mij gaan?”
vond ik vandaag letterlijk mijn stem. Ik gaf geluid aan iets dat diep vanbinnen gehoord wilde worden.

Soms is groei niet groots of zichtbaar.
Soms is het gewoon: je keel openen, ademhalen en durven klinken.

Want ook mijn stem én die van jou doen ertoe.

Ook in leiderschap, samenwerking en persoonlijke ontwikkeling gaat het uiteindelijk over dit: de moed om gehoord te worden, precies zoals je bent.

💭 Wanneer heb jij jezelf voor het laatst écht laten horen?

Met dank aan , zij had de moed om met mij aan de slag te gaan 😊 en dank aan die perfect aanvoelde wat ik nodig had. 🤗 De A klank klonk vandaag anders dan de Aarrgghh...😉

29/05/2025

“Het is beter om niet te voelen.” Ze zei het rustig tussen de andere zinnen van haar verhaal door. We gingen aan de slag met vloertegels. Ik denk, ik kies, ik doe, ik ervaar, ik voel. En met deze oefening kwam er een mooi inzicht, vanuit het voelen.

Vanuit het anders denken, ga je anders kiezen. Hierdoor ga je anders handelen en dit levert een andere ervaring op. En het mooie is dat deze nieuwe ervaring een andere emotie in je lichaam op wekt, een nieuw signaal.

Dit ‘nieuwe voelen signaal’ herconditioneert je lichaam, herschrijft het oude programma, verstevigt nieuwe neurale paden in je brein.

Moeilijk? Lastig? Ja…en nee. Maar wel mogelijk!

Het begint met je bewust te worden van je interne commentaar in je hoofd. Wanneer je met iets moeilijks wordt geconfronteerd, tegenslag ervaart of je kritiek krijgt. Kijk dan eens welke gedachten er achter aan volgen. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘ik kan dit niet’, ‘ik ben niet slim genoeg’, etc.

Nu heb je een moment om te kiezen. Je blijft geloven wat je denkt of je verandert je gedachten in ‘ik vind het moeilijk maar ik kan dit wel leren’. Of ‘ik ben meer dan genoeg’. Je nieuwe denken daagt je uit tot nieuwsgierigheid, een uitdaging om te kijken wat de nieuwe ervaring is, met een ander gevoel!

Wel de moeite waard om te proberen wat het je oplevert. Als je tenminste een een andere uitkomst wil.

30/12/2024

Wat een jaar!
 
Een jaar van afscheid nemen.  Van vaders en van vrienden.
Maar ook een jaar van dankbaarheid. Een jaar met mooie momenten en herinneringen.
En zo komt ook het besef dat alles er mag zijn. Het rouwen en het genieten.
Zoveel polariteiten dit jaar.  
 
Ja, er is een vrolijke kant in mij en er is een serieuze kant in mij.
Ja, er is een zekere kant in mij, en ja er is ook een onzekere kant in mij.
Ja, er is veel lichtheid in mij en ja er is ook een donkere kant in mij.
Ja, mijn geschiedenis kent het mooie en het minder mooie.
En ik heb dit jaar de emoties gevoeld van wat er in mijn jeugd wel is geweest, maar ook die van wat er had moeten zijn en er niet is geweest.
 
“Er zijn twee wegen naar geluk”, zei mijn eigen supervisor laatst. “De ene weg gaat over rouwen om wat je niet hebt gekregen, wat je niet hebt en niet meer gaat krijgen. En de andere weg gaat over dankbaar zijn voor wat wel je hebt gekregen, voor wat je hebt en wat je nog gaat krijgen. En je moet ze beide bewandelen.”
 
En met dit laatste inzicht ga ik graag 2025 in. Ik omarm alles wat op mijn pad komt. Geen voornemens, geen to-do lijsten maar ja in alles.

15/12/2024

22/09/2024

Stilstaan

Met een gehaaste pas loop ik de trap op naar de volgende verdieping voor mijn volgende afspraak. Het vorige gesprek liep uit, door iets wat wel vaker gebeurt. Je hebt de klink van de deur in de handen en dan komt de vraag of opmerking waar het eigenlijk om draaide. En vervolgens sta ik dan nog in halve aanwezigheid een gesprek te voeren.

Maar op naar m’n volgende afspraak en tjsop tjsop even wat sneller doorlopen.
Ik passeer iemand en ben in mijn hoofd al bij het volgende gesprek waardoor ik geen gedag zeg en last heb van mijn onattente snelheid. Zo wil ik het niet, maar betrap me erop dat het soms wel zo gaat.

Het volgende gesprek geef ik mezelf toestemming om even aan te komen in de ruimte en uit te spreken dat ik me gehaast heb. Het zal een belangrijk gesprek worden en voor mij is het dan belangrijk om te kunnen luisteren zonder een oordeel, zonder een oplossing te bedenken, zonder iets te willen fixen. En in volle kwaliteit van aanwezigheid. Wat wordt er nu echt gezegd? Wat pakt mijn lichaam op aan non-verbale communicatie? En wat wordt er gezegd en niet uitgesproken?

De meeste gesprekspartners vragen niet om een oplossing. En oplossingen zijn meestal niet te vinden in acties en plannen. Het enige moment dat telt is nu en dat begint met stilstaan in plaats van doordraven.

Het grootste cadeau kwam vorige week, van een gesprekspartner: “Dank je wel dat je even stil staat bij mijn situatie, het is goed zo, ik kan weer verder.”

Het is voelbaar voor de ander als je hoofd hier en nu is en niet ergens anders.
Stilstaan en vertragen.

07/05/2024

Ben jij blij met jezelf?

Als kind deed ik altijd mijn best om de waardering van mijn vader te krijgen. Hij werkte hard, zodat mijn zusjes en ik het goed hadden. Zodat er niets te klagen was. En dat was er ook niet…althans…dat waar wij over klaagden daar kon hij niets mee.

Ik zei wel eens tegen hem; “pap kun je geen vuilnisman worden?, dan zie ik je wat vaker.” Ik herinner me een vaderdag. Ik gaf hem een een kaart met een eigen tekst op de achterkant. Een uitnodiging om samen een dag door te brengen en hij mocht kiezen wat we dan gingen doen. Die kaart is nooit verzilverd. Al was het maar een wandeling. Het is nooit gebeurd.

Later, jaren later, ging ik hem beter snappen. Snappen waar gedrag vandaan kwam. Waarom hij was zoals hij was. Maar naast dat snappen zat ook een verlangen. Een verlangen van “zie mij.” Een aantal jaar uit verbinding was voor mij een logisch gevolg. Ik kon niet anders meer. Wat weer opstand opleverde van zijn kant. Want een aantal overtuigingen zaten bij hem diep. “Je wijst mij niet af” en “eens een besluit is voor altijd een besluit”. Aarrggh!! Hoe kun je - met mijn patronen van “het graag goed willen doen” en “het braafste meisje uit de klas zijn” - het dan redden in het leven. Niet te doen!!

Dus een nieuwe strategie werd geboren. Stoppen met het graag goed willen doen. Zo nu en dan steekt ‘het’ nog eens de kop op. En tot mijn eigen ongenoegen ga ik dan ook nog eens vluchten als ik zie dat ‘het’ weer voor mijn neus staat. “Het zo graag goed willen doen” wordt dan “ik kan het wel alleen” en “ik heb niemand nodig!!”

Inmiddels is mijn vader er niet meer. Gelukkig mocht ik in zijn laatste levensfase het gevoel “ik zie jou” ervaren. Een stukje erkenning “ik ben blij met jou’”. Als die paar woorden naar je worden uitgesproken…poeh..Ik voelde het en was er als een kind zo blij mee. Ja als een kind zo blij mee, want als kind had ik dit zo gemist. Een stukje erkenning van mijn bestaan. Als je het als kind niet gehad hebt, kun je er lang naar blijven verlangen. Als het dan niet komt heb je het in jezelf te vinden. En dat was me gelukt. Ik ben blij met mezelf. Als het dan uiteindelijk toch nog van een ouder komt is het een cadeautje.
Ben jij blij met jezelf?




Pixabay

15/03/2024

Heb jij de moed om jezelf te zijn?

Met een glimlach, dankbaar en ook met nederigheid, neem ik deze week afscheid van twee cliënten.

Even samen op reis om de hulpvraag van diverse invalshoeken te onderzoeken.

De zorgzame vrouw, als middelste van een gezin. Ze vraagt zich af wat er voor zorgt dat ze nu weer op een splitsing staat. Loopt ze ergens voor weg? Een dynamiek die in het gezin bekend was. Welke patronen heeft ze als kind ontwikkeld om zich staande te houden in dit gezin? Er van alles aan doen om het goed te kunnen doen, en dan is het nooit goed genoeg. Duiken en weer rechtop staan. Je schuldig voelen. Terwijl er is niets om je schuldig over te hoeven voelen. Ze vond haar eigen plek weer in het gezin. En heeft geen behoefte meer om ‘weg te lopen’.

En die lieve man, als één na jongste van een groot gezin. Kwam binnen op een moment dat het leven tegen zat. Lichamelijk aan het kwakkelen en het werk liep niet moeiteloos. Hij zelf vond zijn rode draad in het leven onzekerheid en een negatief zelfbeeld. Met een vastgeroeste overtuiging: ik moet het zelf doen, ik val niemand lastig met mijn zaken en ik los het zelf wel op... Nu stapt hij de deur uit met een rechte rug, een smile van oor tot oor en zegt met een krachtige stem: ‘hey ik ben oké en tabee!!’

En ik? Ik glimlach bij het opkomen van het woord nederigheid. Ja zo voelt het. Het gevoel van: ik mag er even voor je zijn en dan zwaai ik je weer uit.

Voel je welkom, om samen naar je hulpvraag te kijken en op onderzoek uit te gaan.