25/03/2026
Tijdens het wandelen kwam het gesprek op de laatste keer dat ze elkaar zagen. Een gewoon moment, een gesprek op een feestje. Het ging over vroeger, over iets wat ze samen hadden meegemaakt. Niks bijzonders. Dacht ze toen 💚
Maar nu voelde dat anders. Want nu bleek het hun láátste moment samen te zijn geweest. Wat was er precies bedoeld met haar vraag? Zat er pijn onder? Had ze anders moeten reageren? Het komt steeds terug in haar hoofd, als een film. Omdat dit hele normale moment opeens hun laatste moment samen was geworden 💔
Ook als er minder contact was in de laatste periode dat iemand leefde, kan dat gaan knagen. Alsof je tekort bent geschoten. Dat had ik ook met papa: elk jaar ging ik op nieuwjaarsdag even langs op de Weldam. Die ene keer sloeg ik over en hadden we elkaar enkel aan de telefoon. Het weekend erna? Had ik ook wat anders te doen. Het werd 10 januari, de dag waarop papa onverwacht overleed. Ik had hem sinds Kerst niet meer gezien! Iedereen had hem nog later gezien dan ik. Wat was ik voor dochter? 🙀
Het gaat door je hoofd. Over en over.
Gek makend.
En niet helpend.
Maar ja. Wat dan?
Als je iemand verliest, zoek je houvast. Er is geen snelle oplossing. En als er al antwoorden zijn, dan zitten ze zéker niet in je hoofd. Bij mij niet tenminste 🙅♀️
Wat helpt wel? Tijd nemen, je systeem tot rust laten komen, bijkomen. Goed luisteren naar je behoeften. Zorgzaam zijn voor je lichaam. Ruimte maken voor alleen zijn, voor buiten zijn, voor zijn met de natuur 🌳
Er zijn talloze wetenschappelijke bewijzen voor. Maar je hoeft het alleen maar te ervaren om het te weten. Wandelen doet je goed.
Wandel jij weleens alleen wat rond? Wat brengt het je?
