27/03/2020
🔴🔵 Het zijn zware tijden: Brabantia 7 komt dit seizoen waarschijnlijk niet meer in actie. Om het leed van onze trouwe fans te verzachten is de redactie uit een diepe slaap ontwaakt. We blikken met onze Strijpse sterren uitgebreid terug op wat een legendarisch seizoen leek te worden! ✨
Het begon op al 25 augustus 2019, toen Nederland aan de vooravond van een hittegolf stond. Brab 7 nam deel aan de Rust Roest Cup, een oefentoernooi. Het vermoeden bestaat dat het gros van de selectie een zonnesteek opliep, inclusief Dirk Cramer. ‘Ik heb geen idee hoe we daar hebben gepresteerd’, laat de trainer weten. Alleen de woede van doelman Bob Broers staat de spelers nog bij. 'Ik dacht een mooi schot nog te pakken met een goede duik. Maar een paar miljoen kunstgraskorrels dachten daar anders over. Ik faalde formidabel in mijn poging en landde op dezelfde plek als dat ik afzette, door die korrels. Het was een doelpunt en ik riep: "Scheids! Kijk naar al die korrels!"', vertelt de hoofdrolspeler.
In de lome voorbereiding viel Bob Gerla in positieve zin op. De afgelopen jaren was hij afgezakt naar het hart van de verdediging, omdat hij flink aan snelheid had ingeboet. Dit seizoen leek het alsof de tijd was teruggedraaid. 'Ik was eind vorig seizoen miraculeus blessurevrij en dit jaar heb ik echt het plezier weer terug gevonden’, aldus Gerrie, die de zomer goed benut had. ‘Meer eten dan je verbrand, letten op de calorieën en je houden aan een vaste cheat-day. Verder alleen water drinken (en af en toe bier uiteraard)’, luidt het advies van de pijlsnelle spits, die zich de eerste trainingen van dit seizoen nog herrinnert. ‘Er waren grote ogen dat ik weer fit was.’ Dankzij zijn explosiviteit scoorde hij in de eerste zeven wedstrijden liefst dertien keer.
De afgetrainde aanvaller had een belangrijk aandeel in de korfbalzeges op seniorenelftal DBS 5 (10-5), waar Ernest Faber helaas afwezig was, en Maarheeze 4 (5-7). Beide duels waren onderdeel van de bekerpoule, waarin Brab 7 zijn meerdere moest erkennen in RPC 4. Op het inmiddels verlaten, betonnen kunstgras in de Roosten werd het 1-0. ‘Toch kon ik er wel om lachen’, laat Pim van der Hulst opmerkelijk genoeg aan uw verslaggever weten. ‘Ik heb nog nooit op zo'n veld gespeeld en heb me de pestpleuris gelopen. In de laatste minuut dacht ik dat het nodig was om bewust hands te maken, zodat een RPC-speler een rebound niet kon benutten. Gelukkig kreeg ik op dat moment kramp en zag mijn val er geloofwaardig uit voor de scheidsrechter. Ik raad Niels Ossel wel aan om het helpen bij andermans kramp nog eens te oefenen, want hier had ik niet veel aan.'
Na de bekeruitschakeling ging Brab 7 voortvarend van start in de competitie. ‘Het hoogtepunt van mijn seizoen’, noemt Mark Schepers zijn doelpunt in het duel met Nieuw Woensel (1-4). Als ijverige rechtsbuiten, à la Park Ji-sung, kreeg hij plots de ruimte om vanaf de middenlijn op te stomen naar binnen te trekken en raak te schieten.
Die wedstrijd bleek het opstapje naar het hoogtepunt van het seizoen voor veel spelers. De 3-2 zege op concurrent Tivoli 4 verdient een reconstructie in boekvorm, maar we houden het voorlopig iets korter. Brab 7 speelde nog cynischer dan Atlético Madrid en maakte na een helft lang verdedigen in de laatste minuut een heel lelijke, winnende treffer. 'Mooi dat de bal zo tergend langzaam over de lijn rolde', zegt doelpuntenmaker Bob Gerla, die de volledig vrijstaande Luc Verhoeven negeerde. In de slotfase was de opgestapte trainer verrassend in het veld verschenen na een afwezigheid van twee jaar als speler. Verhoeven maakte indruk, ook op zichzelf. ‘Ik kwam met nog tien minuten te spelen erin als aanjager en had een sicke aanname met links, dood uit de lucht. Met Gerrie kwam ik op één-op-één met de keeper, maar die fl***er legde hem niet af.’ In de slotseconden zag Stan Doomen zijn kans schoon om de frustratie bij Tivoli 4 uit te buiten, al ziet de beroepsprovocateur dat zelf net iets anders. 'Vier spelers grepen mij bij de keel, omdat iemand mij een elleboog probeerde te geven en ik toen tegen hem schreeuwde dat hij normaal moest doen.' Gelukkig kreeg Doomen steun van Ricardo Paz Belvis, voetbalnaam Pico, ook wel bekend als DJ Necrosis en Brab 7-hooligan van het eerste uur, die ook zomaar ineens voetbalschoenen aan had.
Tijd om bij te komen was er niet, want daarna wachtte de wedstrijd tegen de straatvoetballers van Gestel 3, het meest onsamenhangende team van de Brabantse velden. Hoewel niet elke speler een fantastische dribbelaar was, probeerden ze allen – zelfs de verdedigers – de bal in hun eentje in het doel van Brab 7 te dribbelen. Dat werkte natuurlijk niet, waardoor de ploeg van Dirk Cramer al snel een zeer ruime voorsprong had. Die was ook te danken aan puppyoppasser Joris van Geloven. Hij maakte een wereldredding die een enorme kreet losmaakte. ‘Het begon de avond vantevoren toen Dirk me een ongelooflijk inspirerend filmpje stuurde van een keeper die drie ongelooflijke ballen achter elkaar eruit hield en vervolgens als de Hulk alles bij elkaar ging schreeuwen. Datzelfde oerinstinct kwam toen bij mij ook naar boven. Het leek wel alsof ik onoverwinnelijk was. Dat gevoel duurde totdat we die belachelijke onzinpenalty tegen kregen. Volgens mij gaf Pim of Gerrie een schouderduwtje, er was niks aan de hand. Teringscheids.'
'Langs de kant was de tegenstander ook extreem onder de indruk van Joris. Ze zeiden dat zij geen keeper hadden en die van ons er werkelijk alles uithield’, aldus zijn trotse trainer Dirk Cramer, die na een 1-7 ruststand volop experimenteerde. Hij was vooral op zoek naar een plek voor Niels Ossel, omdat Stefan Pijs een zeer constant seizoen draaide als rechtsback. De strijd om die positie is een populair gespreksonderwerp in de selectie. ‘Ik snap die hele concurrentiestrijd niet, hoezo is die er eigenlijk?’, zegt Pijs daar zelf over. ‘Het is een vriendenteam waar iedereen ongeveer evenveel speelt.’ Zijn trainer speelde in Gestel blijkbaar met dezelfde gedachte, want hij gaf Niels Ossel eenmalig de kans in de spits. 'Ik was uitstekend ongelukkig in de afronding', zegt het kind van de club over zijn afzwaaiers. 'En ik had wel wat assists mogen hebben.'
Na de 3-10 zege brak een gitzwarte periode aan. Brab 7 verloor namelijk liefst vier keer op rij, te beginnen met de 1-2 nederlaag tegen Tongelre 3. Die was wat ongelukkig, al moet gezegd worden dat de tegenstander sterk voor de dag kwam. Later trok dit wisselvallige elftal zich terug uit de competitie wegens een tekort aan spelers.
Vervolgens vond er een mysterieuze wedstrijd plaats. Althans, het is niet duidelijk of deze wel daadwerkelijk gespeeld is. De meeste spelers van Brab 7 kunnen zich niets meer herinneren van het pak op de broek dat ze kregen van RPC 5 (5-0). ‘Een zieke off-day’, aldus León Notenboom, die misschien wel als enige op het veld stond. ‘Ik was er niet bij’, is de meest gehoorde opmerking over deze wedstrijd. ‘Eens te meer bleek dat de vedettes onmisbaar zijn voor Brab 7 , analyseert linksback Bram de Laat. ‘Ik weet alleen dat ik er zelf niet was en Dirk, de trainer, ook niet.’
Het bezoek aan Tongelre 2 – ja, twee teams van dezelfde club in een competitie is mogelijk in de prachtige Vijfde Klasse – is de spelers van Brab 7 het meest bijgebleven. Een wedstrijd vol provoceren, zu**en, schelden, praten, praten en nog eens praten. In de zeventigste minuut, bij een 2-1 achterstand, liep het uit de hand. Er was sprake van totale escalatie. Ja, het liep compleet uit de klauwen. Mandekker Job Lemmens, op dat moment al meermaals bedreigd, ontsnapte na opzichtig shirtje trekken aan een gele kaart en het slachtoffer gooide de bal tegen hem aan. Toen het duel al lang en breed hervat was op de andere helft, deed hij er nog een schepje bovenop door Lemmens uit het niets een trap te verkopen. Rechtsback Mark Scheepers liet dit als rechtvaardige jongen met het hart op de goede plek (of hij is gewoon een ordinaire vechtersbaas) niet over zijn kant gaan. ‘Ik probeerde ze uit elkaar te houden’, was de verklaring na afloop van Schepers, die als enige Brab 7-speler een schorsing kreeg. Binnen een mum van tijd stoven spelers van beide partijen op het opstootje af: zelfs de doorgesnoven keeper van Tongelre 2, die al de hele wedstrijd vanaf zijn doellijn de luidste van het veld was, en Niels Ossel, die na zijn gebruikelijke slapeloze zaterdagnacht de nobele taak op zich had genomen om op doel te staan en onfortuinlijk twee treffers cadeau gaf, waren er als de kippen bij. Nadat de scheidsrechter de wedstrijd stillegde, waardoor beide ploegen uiteindelijk een punt in mindering kregen, liepen de ‘volwassen’ mannen die eigenlijk gewoon een balletje gingen trappen op een zonnige zondag verslagen naar de kleedkamers.
Eenzelfde gevoel overheerste de week erna. ‘Hoe wij zijn genaaid tegen HSE is wel vrij memorabel’, vertelt Jan Cox. Door de onderlinge afspraak dat de Strijpse herders geen commentaar zouden leveren op de scheidsrechter, concentreerden ze zich op hun spel en speelden ze tegen het eerste elftal, een concurrent op de ranglijst, hun beste wedstrijd in tijden. Door een buitenspeldoelpunt en een heel ongelukkige tegengoal in de laatste minuut werd het 4-3. Omdat de heldhaftig verdedigende Cox twijfelde of hij moest uitverdedigen, een klein tikje aan de bal gaf en doelman Bob Broers de bal oppakte, zag de Turkse scheidsrechter (zoals gewoonlijk communicerend met HSE in zijn moedertaal) zijn kans schoon om een indirecte vrije trap op een paar meter van de doellijn te geven. De lage streep viel via het been van Pim van der Hulst binnen.
Dat was het keerpunt. ‘Het ontbrak even aan de basis: plezier hebben’, zegt people-manager Dirk Cramer, die in een speciaal communiqué aan zijn spelers positiviteit predikte. ‘Toen het tegen zat, kwam de ergernis van de competitie naar boven, een beetje het Ajax - Getafe verhaal. Alleen hebben wij er wel van geleerd. (CC: Jan Cox).’ Vanaf dat moment werd Brab 7 een machine. ‘Kantelen!’, riepen de spelers om de haverklap, wanneer de bal bewust aan de tegenstander werd gelaten in anticipatie op een handvol vlijmscherpe counters. Met dat wapen en Bart Keyzer als rots in de branding werden SV Unitas ‘59 8 (een hele mond vol) op Sportpark Strijp en Woenselse Boys (uit) met respectievelijk 4-1 en 1-3 verslagen. Opvallend was ook de topvorm van Tim Vromans, die in aanloop naar carnaval zijn drankgebruik niet beperkte maar wel de meeste minuten maakte en een constante dreiging vormde voor de verdedigers van de tegenstander.
De eerste seizoenshelft werd afgesloten met een 6-2 zege op PSV, dat leest u goed. Het derde team van de amateurtak is de hekkensluiter van onze competitie. Ze verlieten Strijp met knikkende knieën bij de gedachte van het bezoek van Brab 7 aan De Herdgang, dat eigenlijk gepland stond voor deze maand. De thuisploeg liet PSV door een achtbaan van emoties gaan, want in de eerste helft kregen de bezoekers vrij verrassend doortocht en stond het zomaar 0-2. Na rust trok Brab 7 zich ouderwets terug en daar hadden de Boeren geen antwoord op. De beresterke doch logge aanvoerder, die tot groot vermaak van Kars Kruip door zijn ploeggenoten Kalf werd genoemd, moest plotseling met ruimte in zijn rug spelen en Brab 7 denderde in de tegenstoot over de tegenstander heen. ‘Het was de leukste helft van het seizoen’, vindt uitblinker Jordy Zijlstra. ‘Ze waren niet geweldig sterk, maar het is toch PSV en wel lieten wel zien dat we nooit de handdoek gooien’, vult zijn compagnon Job Lemmens aan.
Ondertussen raakte Rafael Vrijdag, de Berberse baltovenaar, langzaam fit. Hij stond zichzelf steeds meer speeltijd toe en liet een glimp van zijn klasse zien tegen PSV, de club waarvoor hij gescout was als hij niet in een jaar tijd drie botten had gebroken (dit trieste verhaal uit zijn jeugd komt mogelijk later nog aan bod). In februari trok Vrijdag die lijn door: in de thuiswedstrijd tegen Nieuw Woensel leverde hij een prachtige assist over de breedte van het veld op Kars Kruip, die fraai afrondde. De puzzelstukjes vielen in elkaar bij Brab 7, dat mede dankzij een hattrick van topscorer Gerrie (in totaal negentien goals) en een doelpunt van Jordy Geilstra met 6-3 won.
De daaropvolgende, dikverdiende overwinning op Tongelre 2, de tegenstander van de eerder gestaakte wedstrijd, was een bevestiging van het feit dat Brabantia 7 aan een niet te stoppen inhaalrace bezig was in de jacht op het kampioenschap. ‘Die met de wind, dat was niet mijn beste wedstrijd’, zegt Daan de Win over die dag. Bescheidenheid siert de mens: de doelman hield ondanks de invloed van Storm Dennis de nul, net zoals hij eerder dat seizoen met een aantal fenomenale reddingen had gedaan. Hoewel Job Lemmens een Turkse fluim in zijn gezicht kreeg en Pim van der Hulst de striemen van noppen nog weken op zijn kuitbeen zag zitten, liet Brab 7 zich ditmaal niet provoceren. Zelfs met extreme wind tegen, waardoor Dani Armani elke uittrap over de zijlijn joeg, liep Brab 7 via een aantal uitbraken op prachtige wijze uit naar 4-0.
Een aanval over vele schijven, waarvan de hangende wingback Niels Ossel trots onderdeel was, leidde tot een weergaloze kopgoal van León Notenboom, die het loopwerk aan Jan Cox liet en de genialiteit in zijn hoofd liet spreken. Het bleek het voorlopig laatste doelpunt van Brab 7 in deze jaargang, waarin de hoop groeide dat een titelfeest met Wim van der Vorst, het vaderfiguur van Brab 7, en natuurlijk Yosee aanstaande was.
Daarvoor zou ook nog het teamweekend op het programma staan, dat erg nice zou worden. De spelers zijn Dirk Cramer, Niels Ossel en Jordy Zeilstra, of ja eigenlijk alleen Jordy Zeilstra, heel dankbaar voor de organisatie en ze hopen op een snelle herkansing. Over dit festijn gesproken: de teamweekend-legend van vorig seizoen, Gijs van Berge Henegouwen, lijkt destijds in Köln door overmatig tequilagebruik lichte hersenschade te hebben opgelopen. De vinnige middenvelder noemde namelijk ‘het vomeren door een tegenstander’ als hoogtepunt van dit seizoen, terwijl dat moment aan het begin van het seizoen hiervoor plaatsvond.
Over teamactiviteiten gesproken: deze terugblik is niet volledig zonder anekdotes over de maandelijkse teamavonden. Bram de Laat en Stan Doomen waren full-time in touw voor de organisatie van onder anderen een zuipavond bij FC Eindhoven, een foute kersttruienfeest dat door de club grootschalig werd opgepakt en een pooltoernooi met twee flessen Sambuca en een door León Notenboom verduisterde trofee voor winnaars Rafael Vrijdag en Pim van der Hulst, die geen bal goed raakte, en lege handen voor finalisten Tim Vromans en Stefan Pijs, die onder grote druk meerdere kansen liet liggen op het binnenslepen van de eindzege. Maar de laatste teamavond, waarvoor het afmeldingen regende, werd juist legendarisch.
Althans, dat stelt Bram de Laat. Met zijn relaas sluiten we deze terugblik af. ‘Na alle afzeggingen bleven Dani Armani, Tim, Jan en ik nog over. Daan zou de laatste trein naar huis pakken, dus niet te lang blijven. Uiteindelijk gingen Leon en Gijs onverwacht ook nog mee op stap. Bij het binnenkomen van de Villa Karaoke begon Tim al direct met radje draaien voordat we onze jas uit hadden. Hij draaide meteen de grootste prijs van het rad: een fles wodka. Overmoedigheid nam de overhand dus we draaiden direct door. Ik besloot mijn geluk te beproeven en won wat shotjes maar bij mijn tweede poging wonnen we tot de verbazing van iedereen weer een fles wodka. Toen hadden we twee flessen wodka in tien minuten. Niemand kon het echt geloven, ook het barpersoneel niet en we werden zelfs gefeliciteerd door verschillende kroeggangers. Het was helemaal compleet toen we na een uur de derde fles wodka wonnen met radje draaien. Dat was het moment dat Daan besloot dat deze avond te legendarisch werd om naar huis te gaan en zijn trein bewust te missen. Daarna werd het vanwege de alcohol steeds waziger. Tim was als eerste kwijt, die was een week ziek geweest en had amper gegeten. Dit bleek zijn tol te eisen. Tim wist niks meer van de avond en vond zichzelf in zeiknatte kleren in bed de volgende ochtend. Hij denkt dat hij in de sloot is gevallen maar dit is nooit bewezen. Goed bezopen heeft de rest nog anderhalf uur in een cafetaria over voetbal gefilosofeerd onder leiding van León, tot we om half vijf werden weggestuurd. Toen zijn we richting huis gegaan, waar Jan en León naar het schijnt nog een uur langer gefilosofeerd over voetbal op straat en Daan besloot bij mij te blijven pitten. Hij had beloofd om mee te helpen verhuizen de volgende dag maar zoals dat hoort bij een echte doorzetter heeft hij dat afgezegd.’
