Ervaarjeruimte

11/10/2026

Een vader tussen de sterren ✨
Deze week kwam hij levensecht voorbij in mijn droom. Mijn vader, hij was er weer even wel en toch ook niet.

Tien jaar geleden kwam uit het niets het telefoontje. Onvoorstelbaar. Hij was er niet meer. Verdrietig genoeg kon hij er in zijn leven ook niet echt zijn. Pas de laatste jaren heb ik daar een woord voor: als ik nu naar hem terugkijk, herken ik veel van wat ik dissociatie noem. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat hij niet anders kon.

Wij voelden altijd de spanning. Van hem houden, en weten dat dat wederzijds was, zonder dat hij het kon tonen. De pijn van het leven was te groot. Echt verbinden was te beangstigend, of eigenlijk onmogelijk. Verdoving en terugtrekken waren vaak zijn manier om het vol te houden.

Pa deed voor ons wat hij kon. Vond een beetje rust in kunst maken en bewonderen. Genoot van de kleinkinderen en maakte zich ontzettend zorgen of het wel goed met ze ging. De angst voor wat er allemaal fout kon gaan zat er al voor zijn geboorte in, ongewenst als hij was in 1936.

Wat ik van hem heb geleerd, neem ik mee in mijn werk: terugtrekken is geen gebrek aan liefde. Het is een overlevingsstrategie.

Zijn pad heeft mij uiteindelijk naar het mijne geleid. Vijftien jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik me zo zou verdiepen in het werken met delen en dissociatie: de delen van ons die vertrekken als het te veel wordt, naar de sterren, of een andere plek ver weg. Omdat er in het leven meer pijn of meer verantwoordelijkheid is dan een kind aankan.

Soms – voor hem en voor mezelf – zou ik willen dat ik toen had geweten en gevoeld wat ik nu weet en steeds beter voel. Dan had ik pa beter begrepen en had dat ook mij geholpen. Ook ik ken het wegvliegen naar de sterren. Maar steeds meer delen van mij vinden de weg terug naar mijn lichaam.✨

25/07/2026

𝗭𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝗵𝗮𝗿𝘁 𝘄𝗶𝗹 𝘇𝗶𝗷𝗻

Harrie leeft de laatste dagen van zijn prachtige kattenleven. Naast groot verdriet voel ik ook grote dankbaarheid. Voor alle liefde die hij in ons heeft laten groeien, en die wij voor hem mochten voelen. Geen lievere kat dan Harrie. Althans, voor ons dan. En voor veel cliënten in de praktijk, bij wie hij met zijn eigen pootjes de praktijkdeur opende om hulpbron te worden. Ik zie hem nog zitten naast een cliënt die net stil was geworden van verdriet. Hij ging naast haar liggen, zonder haast, tot de spanning uit haar schouders zakte. Soms was hij ook een trigger, en dan ging hij net zo rustig weer naar buiten.

Terwijl ik dit schrijf, springt hij zomaar nog even op de stoel naast me en mijn tranen smelten. De kinderen komen deze dagen allemaal nog langs om te zorgen, te knuffelen, er te zijn, en in stapjes afscheid te nemen en te moeten gaan geloven dat de tijd voor Harrie bij ons opraakt.

Zestien jaar spelen, ons 's ochtends zachtjes wakker bijten in onze neus, op dobbelstenen gaan zitten tijdens potjes Keer op Keer, fotogeniek zijn en zich puur genietend laten kammen en knuffelen (en oké, zich af en toe in de lucht laten gooien). Voor de voordeur gaan zitten en flirten met voorbijgangers, om ze vervolgens op de bel te laten drukken zodra wij even niet aan hem dachten. De zachtheid die Harrie ons en de kinderen heeft geleerd, is een van de meest waardevolle kwaliteiten die hij bij ons naar boven heeft gebracht.

Deze dagen ben ik precies waar ik met mijn hele hart wil zijn. Zonder vechten, zonder vluchten, bevriezen of fawnen kies ik hiervoor. Voor voelen wat er te voelen is, en dat is veel.

Mijn eigen thema deze maanden was en is: hoe ga ik om met (verborgen) verlies en verdriet? Hoe doe je dat zonder het weg te stoppen, zonder het te laten wegzakken tot het je op een dag toch weer inhaalt?

En Harrie, in zijn perfecte rol als coachkat, dacht vast: daar kan ik je bij helpen.

Zoals hij dat ook deed voor die cliënt, en voor zoveel anderen bij wie hij mocht landen, net zo goed als zij bij hem. Net zoals hij er voor ons thuis nu nog is.

Als je ons zoekt deze dagen: wij zijn hier, bij onze lieve Har.❤️

16/07/2026

𝗜𝗸 𝘇𝗶𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝗲𝗲𝗻𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗶𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱

Hoe vaak ik dit niet hoor in mijn praktijk. En eerlijk gezegd was ik hier ook lang heel goed in: denken, veel bezig zijn. Allesbehalve voelen. De eerste keer dat ik in een opleiding de vraag kreeg waar ik iets in mijn lijf voelde? Geen idee - dat had ik tot die tijd simpelweg genegeerd.

Het lijkt misschien een tegenstelling: lichaamsgerichte coaching in het onderwijs. Een sector waar het hoofd misschien wel meer dan waar ook gewaardeerd wordt.

Maar als het gaat om ons welzijn, om onszelf reguleren, of alleen al voelen wat onze grenzen en triggers zijn - daar is ons lijf de eerste en beste ingang voor. Het houdt ons niet voor de gek, zoals ons hoofd soms doet, maar maakt ons wél wijzer. Als we ernaar willen luisteren.

Natuurlijk zijn kennis en ons verstandsbrein waardevol. Maar onder dat hoofd, daaronder, is zoveel wijsheid: onder-wijs.

De zomervakantie is misschien wel de beste oefenplek. Even geen rooster, geen klas, geen collega’s, geen constante alertheid. Ruimte om op te merken wat er gebeurt als het denken wat stiller wordt - en wat je lijf dan eigenlijk al die tijd probeerde te vertellen.

Soms begint het al met vertragen en de aandacht naar het lijf brengen, om te leren voelen wat er nu speelt, wat er raakt. Vaak zit er onder de hardheid of de boosheid die iemand voelt nog iets zachters, zoals verdriet - dat pas ruimte krijgt als dat eerste er mag zijn. Soms is de ingang simpelweg teruggeven wat ik zie gebeuren in iemands lijf. Dat alleen al is voor mensen vaak een eye-opener, en het begin van meer lichaamsbewustzijn.

Ik wens je een zomer waarin je lijf net zoveel aandacht krijgt als je hoofd gewend is te vragen.

24/04/2026

14/06/2025

𝘊𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘹? 𝘖𝘧 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬?
 
“Jemig, wat ben ik complex,” zuchtte ze. Er klonk oordeel in door – alsof complex zijn iets slechts was. Iets ingewikkelds dat weg moest. We stonden stil bij dat woord. Naast haar stond een vaas bloemen. Ik vroeg: “Zie je die sierui?” Ze knikte. “Prachtig,” zei ze. Toen viel het kwartje: “Goh ja, die is ook complex – en juist daardoor zo mooi!”

Alles in de natuur is complex. Waarom zou dat bij mensen anders zijn?

We keken samen naar de delen van haarzelf die we al eerder en vaker hadden ontmoet en waar ze zich soms nog voor schaamde. Niet om ze weg te duwen, maar om ze te begrijpen: de overleefdelen die ooit zo nodig waren geweest. Dat inzicht gaf ruimte.
Zelfacceptatie begint niet met het ‘fixen’ van jezelf, maar met durven kijken. Ook naar de stukken waar je liever omheen loopt. En ze langzaam maar zeker toelaten zonder oordeel.

Dat is waar coaching zo krachtig is – zeker in het onderwijs. Als jij jezelf met mildheid durft te bekijken, geef je die ruimte ook aan je leerlingen, je collega’s.

Van oordeel naar nieuwsgierigheid. Van afwijzing naar compassie. Daar begint echte verbinding.
 
𝘏𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘥𝘪𝘵?
Voel je je soms ook ‘te veel’ of ‘niet genoeg’? Je bent niet alleen. Stuur me gerust een berichtje – vrijblijvend. Je bent van harte welkom.

Afbeelding

07/03/2025

We slepen allemaal dingen mee uit het verleden, vaak zelfs door generaties heen. Dingen die pijn deden, die je gevormd hebben, die je misschien liever wegstopt. Maar weet je? Juist die stukken, die je misschien als ballast ziet, kunnen de voedingsbodem zijn voor je groei. 🌱

In coaching kijken we niet alleen naar wat je tegenhoudt, maar ook waarom dat ooit nodig was en hoe het je heeft geholpen. Alle ballast heeft je ook kwaliteiten gegeven. Door te erkennen wat er was – en nog steeds doorwerkt – ontstaat er ruimte. Ruimte om in het nu te ontdekken hoe je patronen kunt herkennen en doorbreken, met respect voor de delen in jou die dat o zo spannend vinden. 👩‍👦

Durf jij te kijken naar wat je meedraagt? Dan ontdek je misschien wel dat het precies dát is wat je verder helpt. 💡

𝕊𝕙𝕚𝕥 𝕦𝕚𝕥 𝕛𝕖 𝕧𝕖𝕣𝕝𝕖𝕕𝕖𝕟? 𝕄𝕖𝕤𝕥 𝕧𝕠𝕠𝕣 𝕛𝕖 𝕥𝕠𝕖𝕜𝕠𝕞𝕤𝕥!

27/02/2025

𝙑𝙖𝙣 (𝙗𝙞𝙟𝙣𝙖) 𝙘𝙤𝙣𝙨𝙩𝙖𝙣𝙩𝙚 𝙨𝙩𝙧𝙚𝙨𝙨 𝙣𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙚𝙚𝙧𝙠𝙧𝙖𝙘𝙝𝙩 𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧𝙬𝙞𝙟𝙨! 💡

Dankzij de coaching die haar werkgever faciliteerde, kon uitval worden voorkomen en kwam er juist inzicht en rust. Het is altijd weer mooi om de moed te zien in het aangaan van coaching, en zachtheid te zien ontstaan. En hoe waardevol is het - op meerdere manieren - dat leidinggevenden en andere collega's meedenken en -voelen! 💪✨

Heel blij met deze review:

"Ik ben ontzettend dankbaar voor de hulp van Vera. Vanaf het eerste moment voelde ik mij bij haar 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗱 en serieus genomen. Door persoonlijke omstandigheden en de constante druk van het werk in het onderwijs was ik (bijna) constant gestrest. Vera heeft mij geholpen om op een andere manier naar mezelf en mijn trauma’s te kijken. Haar hulp ging verder dan ik had verwacht. Dankzij haar theorieën, methodes, manieren van doorvragen en 𝘀𝗰𝗵𝗲𝗿𝗽𝘇𝗶𝗻𝗻𝗶𝗴𝗲 blik heeft ze mij echt weten te 𝗱𝗼𝗼𝗿𝗴𝗿𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 en te helpen met mijn problemen. Ik beveel Vera dan ook van harte aan!"
-- leerkracht basisonderwijs

Je bent welkom!🩵

27/02/2025

𝙑𝙖𝙣 (𝙗𝙞𝙟𝙣𝙖) 𝙘𝙤𝙣𝙨𝙩𝙖𝙣𝙩𝙚 𝙨𝙩𝙧𝙚𝙨𝙨 𝙣𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙚𝙚𝙧𝙠𝙧𝙖𝙘𝙝𝙩 𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧𝙬𝙞𝙟𝙨! 💡

Dankzij de coaching die haar werkgever faciliteerde, kon uitval worden voorkomen en kwam er juist inzicht en rust. Het is altijd weer mooi om de moed te zien in het aangaan van coaching, en zachtheid te zien ontstaan. En hoe waardevol is het - op meerdere manieren - dat leidinggevenden en collega's meedenken en -voelen! 💪✨

Heel blij met deze review:

"Ik ben ontzettend dankbaar voor de hulp van Vera. Vanaf het eerste moment voelde ik mij bij haar 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗱 en serieus genomen. Door persoonlijke omstandigheden en de constante druk van het werk in het onderwijs was ik (bijna) constant gestrest. Vera heeft mij geholpen om op een andere manier naar mezelf en mijn trauma’s te kijken. Haar hulp ging verder dan ik had verwacht. Dankzij haar theorieën, methodes, manieren van doorvragen en 𝘀𝗰𝗵𝗲𝗿𝗽𝘇𝗶𝗻𝗻𝗶𝗴𝗲 blik heeft ze mij echt weten te 𝗱𝗼𝗼𝗿𝗴𝗿𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 en te helpen met mijn problemen. Ik beveel Vera dan ook van harte aan!"
-- leerkracht basisonderwijs

Meer lezen over wat de impact van coaching voor het onderwijs kan zijn? Lees meer ervaringen via link in bio

31/10/2024

“Ik ga hier niet zitten huilen, hoor!".. is een zin die aan het begin van een traject weleens voorbijkomt bij het zien van de tissues die er (natuurlijk) staan.

Hoor jij jezelf die zin weleens zeggen of denken? Of heb jij dat juist bij andere emoties dan verdriet? Misschien heb jij een oordeel op boos worden: je slikt nog liever je woorden in dan dat je je uitspreekt en gevaar loopt op een conflict.

Je tranen of boosheid inslikken kost je zoveel energie en is ziekmakend. We leren het vaak al zo vroeg: als klein kind gaan we ons onbewust zo gedragen dat we geaccepteerd worden, erbij mogen horen en onze ouders zo gelukkig mogelijk houden. Zo wordt het onze “tweede natuur” om de vrede te bewaren. En neem je deze patronen je leven lang mee – tot je je er bewust van wordt dat het nu anders mag.

Gun jezelf geduld en tijd om je “eerste natuur” weer te gaan voelen. Begin met je emotie in elk geval wat ruimte te geven en zelf te erkennen. Dat is vaak al spannend genoeg. Voelen wat er is, al is het maar even.

Stap één naar loslaten heb je dan gezet: loslaten begint bij erkennen wat je vasthoudt. 💙

Wat helpt jou om je “lastige” emoties wat ruimte te geven?