03/05/2026
Ooit nam je iets voor waar aan
Als klein mens beleefde je de wereld om je heen puur en onbewust — zonder woorden, zonder gedachten. Lijfelijk. In totale resonantie met het krachtenveld waarin je je bevond.
Je lijf vormde zich in afstemming met de omgeving waarin het tot wording kwam en waarin het geboren zou worden. Imprints landden in je lijf als vanzelfsprekendheid.
En dat ging verder. Jaar na jaar. Ervaring na ervaring. Terwijl je de omgeving feilloos aanvoelde en met een onbewust hoofddoel: overleven.
Waar nodig werd iets afgesplitst, geparkeerd, weggestopt. Werden verantwoordelijkheden overgenomen, verbond je je met iemands lot of treurde je over verliezen waarvan werd weggekeken, alles zonder woorden, zonder dat je je er bewust van was.
Steen op steen op steen bouwde zich een construct op van gedragingen, overtuigingen en patronen — jouw waarheid, jouw houvast. Het heeft zijn dienst bewezen, het feit dat je dit nu leest betekent dat je het allemaal hebt overleefd. Mission accomplished!
En als overleven gelukt is kan er een tijd komen dat het leven op de deur klopt, bonkt soms zelfs beukt. We dienen mee te bewegen, maar niet zelden lopen we vast en gaat het construct haperen en sputteren, piepen en kraken. Ik zie dat als een uitnodiging van het leven zélf om het overlevingsconstruct te ontstijgen en eindelijk te gaan léven.
Voor sommigen onder ons is dat een heuse heldentocht.
We dienen bereid te zijn op ont-dekkings-reis te gaan. Een proces van bewustwording van dat wat buiten beeld is geraakt, maar wél stuurt. Wat vergeten, verbannen, verstart, bevroren is in de tijd tot nader orde.
Jonge delen die zich hebben teruggetrokken — niet omdat ze weg zijn, maar omdat het ooit nodig was. Ervaringen die tijdelijk geparkeerd moesten worden, om te kunnen overleven. Zowel uit als eigen leven als intergenerationeel.
Een familieopstelling is een eenvoudige manier om zicht te krijgen op je eigen innerlijk landschap. Een drie-dimensioneel beeld van hoe je je in de diepte verhoudt tot jouw familiesysteem. Een kans, om nu, vanuit de positie van een volwassene, een ander antwoord te vinden op wat ooit stagneerde of verstarde.
Een reis van ophalen wat is blijven liggen, integreren wat is afgesplitst, doorvoelen wat werd uitgesteld, erkennen wat werd genegeerd, afscheid nemen van de doden, zodat in het hier en nu geleefd kan worden en het verleden (eindelijk) kan rusten.
Tijdens een opstelling verruim je je blik. Nodig je beweging uit, ook al weet je nu nog niet waar die vandaan moet komen.
Benieuwd hoe dat werkt? Kom eens representeren. Puur door aanwezig te zijn bij andermans opstelling kun je al iets van die verruiming ervaren. Of breng zelf een thema in en onderzoek hoe de verbindingen lopen onder het oppervlak.
Je bent van harte welkom. 🌿 Er is nog plek op de komende drie workshops:
📅 woe 6 mei · di 2 juni · ma 6 juli 🕖 19:00 – 22:00 | Dordrecht
