De Paardentolk

De Paardentolk Facebookagina van WWW.DEPAARDENTOLK.NL,
Coaching & Communicatie met paarden

“Ik was even in de hemel.”Je zou er nog van schrikken als je paard zo’n uitspraak doet, maar van een jongensachtige, vos...
18/06/2026

“Ik was even in de hemel.”
Je zou er nog van schrikken als je paard zo’n uitspraak doet, maar van een jongensachtige, voskleurige ruin zijn het juist gerustgestellende woorden.

Ik voel hoe lief hij is. Dat hij heel graag zijn best doet onder het zadel. Maar hij weet zelf ook heel goed waar zijn beperkingen liggen. Verder dan M niveau zal ik niet komen, zegt hij.
Hij is daarom door zijn vorige eigenaar niet goed genoeg gevonden. Zijn bloedlijn schiep andere verwachtingen, maar die maakte hij niet waar. Daar heeft hij helas ook voor op zijn donder gehad.

Dat hoeft voor zijn huidige eigenaresse gelukkig helemaal niet. Hij is mijn droompaard, zegt ze. Als we maar samen zijn is alles goed.

Ze heeft hem nog niet zo lang, maar hoeveel ze voor hem over heeft blijkt wel uit het feit dat ze hem een jaar lang op een revalidatie kliniek heeft gezet om te genezen van een gebroken sesambeentje.
Zij verwacht dat hij dat als zwaar ervaren heeft. Maar het tegendeel blijkt waar te zijn.

Hij laat mij een beeld zien van een witte ruimte. Vol licht en met alleen maar lieve mensen. Precies zoals de hemel vaak voorgesteld wordt in films. En dat is dus wat hij ook zegt, het voelde als de hemel.

Sterker nog, er is voor hem in dat jaar iets heel diep in hem genezen. Hij was niet in staat tot werk en toch werd er vreselijk veel van hem gehouden. Door zijn eigenaresse, maar ook door zijn verzorgers.
Iedereen zag wie hij is, een mooie, vrolijke, lieve jongen.

Fysiek én emotioneel genezen gaat hij nu een nieuwe toekomst tegemoet waarin het niet gaat om het resultaat, maar om de lol in de weg er naartoe.

08/06/2026

Mijn hulp wordt ingeroepen voor een grote bruine ruin. Hij loopt onregelmatig en in het rijden is er een tijd geleden iets mis gegaan.

Als ik hem benader is hij zacht en toegankelijk. We knuffelen wat. Zijn eigenaresse springen de tranen in de ogen. Hij heeft het normaal niet zo op vreemden.

Hij laat me zien dat hij te vroeg is ingereden en dat zijn eigenaresse een ongeluk heeft gehad in het rijden met hem. Dat klopt, zegt ze. Ik werd heet, heel heet, zegt hij. Zij beaamt dat. Gepusht door een verkeerde instructeur moest ze hem wat bijtikken en hij ontplofte.

Toch hebben ze het rijden weer op kunnen pakken tot een tijd geleden. Hij wil niet meer lopen. Als ik hem daar naar vraag krijg ik meteen dat hij artrose heeft in zijn voorbenen. Zijn eigenaresse zegt dat er op foto’s ook al wel iets te zien was. Dierenarts vond het niet zo erg.
Hij zegt tegen mij dat het ongemak hem herinnert aan iets en ik zie hem vallen op zijn voorknieën. Dat maakt hem bang voor de pijn.

Hij benadrukt, dit is het probleem waardoor hij niet wil lopen. Ik voel dat het voornamelijk rechtsvoor is. Dat klopt, zegt zijn eigenaresse.

Als ik overga naar het stuk healing voel ik dat hij ooit een enorme smak gemaakt heeft. Zo hard dat hij als mens wel een hersenschudding gehad zou hebben. Dat vermoeden heb ik altijd gehad, zegt zijn eigenaresse, omdat hij ineens een voortand miste.

Ik voel de dreun in zijn hals. Het heeft te maken met de artrose omdat hij is gaan compenseren en zo zijn voorbenen ongelijk is gaan belasten. Als ik naar zijn voorbenen ga, voel ik ineens de connectie met zijn schouder. Die is vast gaan zitten hierdoor.

Hij geeft een mooie, diepe release en ik voel de spanning wegvloeien. Eindelijk kan hij dit trauma los gaan laten in zijn lijf.

Niet al het trauma kan in een keer opgeruimd worden. Soms zijn er veel lagen. Zoals bij een prachtige Spaanse ruin. Vori...
27/05/2026

Niet al het trauma kan in een keer opgeruimd worden. Soms zijn er veel lagen. Zoals bij een prachtige Spaanse ruin. Vorig jaar zomer heb ik hem al eens gesproken. Hij opende zich niet makkelijk en voelde zwaar en depressief. Als ik nu de foto's open voel ik iets heel anders. Kracht en aanwezigheid.

Zijn eigenaresse beaamt dat. Hij went dit alleen niet helemaal ten goede aan. Zodra ze iets meer dan stap van hem gaat vragen gooit hij haar in een complete rodeo van zijn rug af. De dierenarts kan niets vinden.

Ik voel zijn trots en een resoluut; “Ik wil dit niet.” Dat maakt hij dus duidelijk kenbaar!
Ergens, om de een of andere reden, heeft hij besloten dat hij dit niet accepteert.
Zijn kracht, moed en wilskracht zijn onmiskenbaar. Wat een power zit er in zijn genen. Zijn eigenaresse beaamt dat hij uit een militaire lijn komt. Het soort paarden dat bereid is op het slagveld te sterven.

Als ik zachtjes bij hem blijf, zonder mezelf op te dringen, komt er een enorme golf van verdriet. Ik voel die door mijn hele lijf en de tranen springen in mijn ogen. Hij heeft een ingewikkelde combinatie van kracht, trots, verwarring en pijn die hij met zich meedraagt.

Dan hoor ik hem zeggen; een verloren broeder. En ineens snap ik het; hij was onderdeel van een tweeling. De andere helft is gestorven tijdens de geboorte.
De golf van verdriet wordt nog groter en mijn armen worden slap. Zijn eigenaresse en ik huilen even met hem mee.
Van mijn heupen naar mijn liezen voel ik een stroom van ontspanning. De spanning van dit vastgezette trauma komt los in zijn be**en. Die vastgezette spanning kan heel goed met dat bokken te maken hebben.

Ik ben blij dat hij zich nu veilig en sterk genoeg voelt om dit trauma te laten zien. Ik bedank en prijs hem. Ik voel zijn tweelinghelft aan de linkerkant van zijn lichaam. Zijn eigenaresse vertelt dat toen ze hem net had, het wel leek alsof hij alleen aan de linkerkant beleerd was. Rechts moest ze helemaal opnieuw beginnen.

Voorzichtig vraag ik of er nog meer is. Ik doe waar ik, als ik naast een paard sta mijn handen bij gebruik, ik open mijn hart totaal en voel heel diep de wens hem te kunnen helen en te genezen. Healing op afstand dus.

Hij begint over dat hij alleen voor een man wil werken. Geeft zelfs een nauwkeurige beschrijving van zijn uiterlijk. En dan wordt alles duidelijk.

Hij is op bestelling gefokt voor een jongeman in een rijke Spaanse familie. De jongeman heeft hem gereden en de ruin heeft zich volledig gegeven. Zoals een paard met zijn karakter doet. Dit was de man, dacht hij, waarmee hij het slagveld op zou gaan.

Maar de ruin was niet prestigieus genoeg. Ze kozen toch voor een ander paard. Dat heeft hem in totale verwarring en ontreddering achter gelaten. Hij had zijn hart gegeven. En ik snap dat hij niemand anders accepteert dan deze man.

Hij leeft in het verleden. Bij zijn overleden broer en de nooit terug kerende ruiter.
Ik leg hem uit dat dit voorbij is. Dat hij een lichaam en een leven heeft gekregen.
Om te leven. Om te genieten. Om plezier te hebben met zijn nieuwe eigenaresse.

Ik zie hoe hij zijn hoofd laat zakken. Eindelijk kan hij wat meer ontspannen.
Dit had hij nooit in één gesprek allemaal kunnen laten zien. Gelukkig koos zijn eigenaresse ervoor hem nogmaals aan het woord te laten. Zo komt ze steeds een stapje dichterbij een werkelijk begrip van hem.

Voor mij is duidelijk voelbaar dat hij tijd nodig zal hebben om wat hij nu allemaal heeft losgelaten te laten landen. Maar hij moet wel aan het werk. Dan krijgt hij ook meer respect voor zijn eigenaresse. Door het onbenoembare verdriet wat ze steeds voelde raakt zij steeds in verwarring en ontzag hem teveel.
Als het nog niet onder het zadel kan, dan maar op de grond. Het grondwerk moeilijker en zwaarder maken. Een doel daarin stellen zodat hij al zijn slimheid, kracht, en bewegingstalent leert in te zetten voor iets goeds.

Deze lieverd heb ik zo'n anderhalf jaar geleden al eerder gesproken. Toen was hij er niet zo best aan toe. Nu is het een...
28/04/2026

Deze lieverd heb ik zo'n anderhalf jaar geleden al eerder gesproken. Toen was hij er niet zo best aan toe. Nu is het een heel ander paard. Hij is enorm opgeknapt van alle zorg en aandacht van zijn eigenaresse.

Ik hoor hem meteen zeggen; ik heb last van mijn rug. Dat is ook een vraag van zijn eigenaresse. Zij merkt met rijden dat als ze hem iets op wil pakken, hij meteen veel spanning opbouwt. Hij laat me voelen dat dat met zijn rug te maken heeft.

Ik zie dat hij ooit een harde smak gemaakt heeft en ik word acuut draaierig en slap. Zo'n harde smak dreunt natuurlijk door in zijn hele wervelkolom. Hij heeft dus echt moeite met zijn balans en evenwicht als hij teveel bij elkaar gereden wordt. Ik raad een behandelaar aan die daar goed bij kan helpen.

Dit paard heeft zulke slechte ervaringen in het verleden. Zijn vertrouwen is ernstig geschonden. Dat liet hij mij de vorige keer al zien. Opsluiten, of dat nou met teugels, handen of deuren is, kan hij niet aan. Dus alles zal in ontspanning moeten.
Zijn eigenaresse heeft een aantal enge dingen met haar paarden mee gemaakt waardoor ze het moeilijk vind hem in vertrouwen lang te laten als ze met hem naar buiten zou gaan.
Hij zegt; dat is wat ik kan terug geven. 'Jij (zijn eigenaresse dus) hebt mijn vertrouwen herstelt en me van zoveel ellende genezen, nu kan ik jou helpen je vertrouwen terug te vinden.'
En op dat moment loopt hij van mij naar haar en gaat bij zijn eigenaresse staan.
Zo lief en zo ontroerend. Hij blijft heel lang bij haar staan.

Dan loopt hij weer naar mij. Het is z'n verschrikkelijk lief en zachtaardig paard.
Ik besluit hem een healing te geven, te kijken wat hij daar in toelaat.
Mijn handen leg ik ter hoogte van zijn schouder en zijn maag. Meteen voel ik dat dat al teveel is.
Dus begin ik voorzichtig bij zijn benen. Eerst zijn linker. Ik voel hem een beetje meer ontspannen en zakken. Dan ga ik naar zijn rechter. Ik vermoed dat hij artrose heeft in zijn voorbenen. Zijn eigenaresse beaamt dat hij vaak aan het begin wat onregelmatig loopt met dat voorbeen.

Ik voel het lichter worden onder mijn handen, minder zwaar. Er komt iets uit zijn veulentijd voorbij. Hij blijkt een put te hebben op zijn rechterborst. Waarschijnlijk is hij ergens tegenaan gelopen. Ik voel het been onder mijn handen als het ware weer heel worden. Het stroomt weer.
Het wordt nog lichter. Hij kan mijn handen ook beter hebben. Ik kan naar zijn buik. Zijn ademhaling is nu ruimer. Er is veel meer ontspanning in zijn lijf.
De communicatie met hem is heel zacht en heel duidelijk. Hij is zo sensitief. Prachtig om zo met hem in contact te zijn.
Hij geeft aan dat zijn hart ooit gebroken in geweest, maar zijn eigenaresse heeft het geheeld.

Na die prachtige uitspraak zegt hij dat het genoeg is voor nu. De rest moet je de volgende keer maar doen, zegt hij.
Ik sluit het af en hij gaat heel tevreden hooi eten😁

Een lieve Friese merrie heb ik al eens eerder gesproken op locatie (een stukje van dat gesprek is gefilmd en staat op de...
08/04/2026

Een lieve Friese merrie heb ik al eens eerder gesproken op locatie (een stukje van dat gesprek is gefilmd en staat op de homepage van de website). Haar eigenaresse vraagt opnieuw een gesprek aan omdat ze zo'n onderbuikgevoel heeft dat er toch nog iets speelt. Dit keer doen we het telefonisch.

Ik voel meteen dat de merrie veel sterker is geworden, zowel fysiek als emotioneel. We zijn nu toe aan in een diepere laag opruimen. Veel paarden dragen nogal wat bagage met zich mee die niet allemaal in één reading opgeruimd kunnen worden. Zo ook, deze dame.
Dit is voor haar eigenaresse heel fijn om te horen. Ze wil het zo graag goed doen voor haar paard dat ze een beetje gefocust blijft op dat wat nog beter kan. Dat de merrie zegt dat ze zich al veel zekerder en sterker voelt, dankzij alles wat de eigenaresse voor haar heeft gedaan.

De merrie heeft een veulen gehad en ze zegt dat ze de bevalling zwaar vond. Interessant is dat het een bevalling uit het boekje was zonder enkele complicatie. En toch vond zij het zwaar.

Als ik daar op door ga voel ik dat het haar overvallen heeft. Ze blijkt geïnsemineerd te zijn, zoals zoveel merries natuurlijk tegenwoordig. Daardoor had ze eigenlijk geen idee wat haar overkwam.
De behandeling leek op iets wat ze al eerder had meegemaakt en niemand had er aan gedacht haar uit te leggen wat er nu ging gebeuren. Men wilde kijken of ze drachtig kon worden omdat ze nooit eerder een veulen had gehad en ze dachten dat ze haar drachtig beter konden verkopen.
Het hele proces overviel haar omdat ze zelf moest ontdekken wat er aan de hand was.

In de natuur heeft een merrie een keus. Ze kan de hengst weigeren en ze weet ook wat er gebeurt. Met inseminatie niet. Het is een klinische behandeling die lijkt op wat een dierenarts allemaal nog meer kan doen.
Merries hebben daar voorbereiding op nodig zodat ze gaan begrijpen wat het inhoudt. Merries die al eerder een veulen hebben gehad herkennen de tekenen in hun lichaam, maar voor deze merrie was alles nieuw. En ze voelde zich er alleen mee.
Ze zegt wel heel duidelijk dat ze het veulen uiteindelijk wel heel leuk vond. Ze heeft er ook heel goed voor gezorgd.

Haar eigenaresse begrijpt het helemaal en ik voel dat dat de merrie heel veel goed doet. Ze zegt dat ze zich voelt opgelucht voelt. Eindelijk kan ze dit verhaal kwijt en wordt het begrepen.

Wat ik voel in haar lichaam is dat ze nog steeds hormonaal niet helemaal in balans is. Ik adviseer bepaalde kruiden en supplementen die daarbij kunnen helpen. Nu ze het dit allemaal heeft kunnen vertellen is de weg vrij voor herstel en genezing. Eerst moet het traumatische deel eraf voordat de middelen hun werk kunnen doen. Anders is het water naar de zee dragen.
Nu kan ze samen met haar eigenaresse naar het volgende deel in hun training en kan er een nog dieper vertrouwen tussen hen groeien.

Ik neem afscheid van deze lieve, zachtaardige merrie en ben wederom heel blij en dankbaar dat ik haar stem heb mogen zijn.

Een mooie, slimme kruising Arabier laat me eerst niet zomaar toe. Ik praat er wat omheen en dan opent hij zich toch.Ik z...
16/03/2026

Een mooie, slimme kruising Arabier laat me eerst niet zomaar toe. Ik praat er wat omheen en dan opent hij zich toch.

Ik zie dat hij heel snel is ingereden. Dat bevestigt zijn eigenaresse. Maar wat zij niet weet en wat hij mij nu vertelt, is dat hij in dezelfde tijd gecastreerd is.

Dat was echt teveel voor hem. Het heeft hem allemaal vreselijk overvallen. Als het was uitgelegd en voorbereid, had het voor hem oké kunnen zijn. Maar nu heeft hij, omdat hij zo overrompeld was, een deur in zichzelf dicht gedaan.
Dat is ook waar zijn eigenaresse tegen aanloopt, vertelt ze me. Hij blijft vrij gesloten.

Het mooie is dat ik hem nu zachter voel worden. Alsof hij zijn kwetsbaarheid weer iets meer durft te laten zien.
Dat hij nu wel gehoord, dat er met geduld en aandacht naar hem geluisterd wordt, doet hem veel goed.

Hij zegt ook dat hij leiderschap nodig heeft. Zacht, maar krachtig.

En dat blijkt iets te zijn wat zijn eigenaresse best moeilijk vindt. Hij nodigt haar uit die kwaliteit in haarzelf te ontwikkelen. Niet twijfelen, niet piekeren, maar vertrouwen op wat ze waarneemt en hem gewoon lekker aan het werk zetten.

Healing voor allebei dus 😁

Paarden kunnen soms op zo'n bijzondere manier een boodschap over brengen. Het kan in woorden, beelden, cartooneske plaat...
13/02/2026

Paarden kunnen soms op zo'n bijzondere manier een boodschap over brengen. Het kan in woorden, beelden, cartooneske plaatjes van zichzelf, maar ook in symbolen.
En dat was wat er van de week gebeurde.

Een hele zachte, lieve overleden ruin vertelt zijn eigenaresse wat voor mooi leven hij bij haar heeft gehad. In de jaren voor haar waren mensen niet altijd even goed voor hem, maar bij haar werd alles anders. Er groeide een band zo sterk dat die nu de dood overstijgt.

Beide zijn ze zachtaardig en introvert. Samen hebben ze elkaar daarin gevonden, zo vertelt hij me. Hij is tot zijn recht gekomen door haar zachtheid en geduld. Zij kon alles bij hem kwijt en vond veel steun bij hem.

Hij vertelt dat alles goed is en hij nu verlost is van zijn pijn en ongemak. Dat geeft lichtheid. Verlost van de zwaarte van zijn lichaam. En op de respectabele leeftijd van 31 jaar heeft hij er vrede mee dat zijn aardse leven voorbij is.

Maar zijn eigenaresse is overmand door verdriet. Zij leeft met het dagelijkse gemis wat wij mensen kennen. Het hem niet meer kunnen aanraken. Niet meer bij hem kunnen zijn. Hij is zo lang een groot deel van haar leven geweest. En haar beste vriend.

Dan zie ik op zijn voorhoofd een symbool verschijnen. Paarden laten vaker een hart of een ster zien aan me, midden op hun voorhoofd. De plek waar hun derde oog zit. Maar nu zie ik een symbool wat ik nog niet eerder heb gezien.

Ik vraag de eigenaresse of ze dit kan plaatsen. Ze aarzelt even, maar zegt dan dat het haar sterk denken aan haar goede vriendin. En dan voel ik een golf van energie door hem heen gaan.
Hij bedoelt dat zij haar verdriet mag delen. Praat erover, zegt hij. Nu je dit niet meer met mij kan delen is het belangrijk dat je iemand anders in vertrouwen neemt. Dat heb je nodig.

En ik snap hem. Juist als je gevoelig en introvert bent wil je anderen niet lastig vallen met jouw gevoelens. Maar mensen die om je geven vinden het fijn er voor je te zijn. Ze willen je graag helpen. Geef hen ook die kans, zeg ik.

Ze zal echt nog wel een heel rouwproces doorgaan. Je beste vriend verliezen is niet niks.
Maar hij zal haar blijven helpen over de dood heen. Haar boodschappen blijven sturen. Niet alleen via mij, maar ook via allerlei kleine dingen in haar dagelijks leven. Juist door haar gevoeligheid zal ze in staat zijn om die op te merken. En ze mag ze serieus nemen en delen met de mensen om haar heen.

Dat is zijn boodschap. Hoe mooi zacht en liefdevol.
Precies zoals hij was.

Door heel Europa heb ik al paarden mogen helpen, maar deze jongen is het eerste paard overzees wat via mijn zijn verhaal...
05/01/2026

Door heel Europa heb ik al paarden mogen helpen, maar deze jongen is het eerste paard overzees wat via mijn zijn verhaal mag vertellen.

Hij is jong, maar heeft een aangeboren afwijking in zijn halswervels. Zijn eigenaresse staat voor de keuze, inslapen of opereren. Voor haar heel moeilijk, maar ze wil vooral graag weten wat hij wil. Ze wil niet dat haar menselijke wens zijn wil overstemt.

Dus ga ik in gesprek met hem. Hij vertelt me dat hij een heel goed leven heeft. Hij kan goed omgaan met de hitte. Overdag gaat hij gewoon een beetje uit, zoals hijzelf zegt. ‘s Nachts komt hij tot leven. En dat is prima zo, wat hem betreft.
O, gelukkig, zegt zijn eigenaresse. Overdag is hij zo slaperig dat ik me afvroeg of hij niet teveel moeite meteen hitte heeft. Maar hij is dus heel slim en spaart zijn energie voor in de nacht.

En dan komen we bij de belangrijkste vraag, wil hij de operatie of niet?

Hij is meteen heel stellig. Ik wil deze kans, zegt hij.
Hij heeft eerder een kleine ingreep ondergaan waarvoor hij onder narcose moest. Hij zegt, dat heeft me voorbereid. Ik ben niet bang. Ik wil leven. Als het fout mocht gaan heb ik in ieder geval die kans gehad.

Zijn eigenaresse raakt duidelijk geëmotioneerd. Dat gevoel had ik ook, zegt ze, maar ik wilde zeker zijn dat hij dat echt vond.

Mensen hebben snel een mening, maar erbis geen goed of fout. Opereren of niet, zo’n beslissing kan elke keer weer anders zijn. Deze lieve ruin heeft de kans gekregen zelf te zeggen wat hij wil.
En is dat niet het allerbelangrijkste?

Gisteren had ik weer eens een wat uitgebreider gesprek met aan van mijn eigen paarden. Cienda heeft de laatste tijd wat ...
22/12/2025

Gisteren had ik weer eens een wat uitgebreider gesprek met aan van mijn eigen paarden. Cienda heeft de laatste tijd wat moeite met ontspanning tijdens het rijden. Iets waar ze in het begin veel last van had, maar wat de laatste tijd eigenlijk heel goed ging.

Omdat ik me afvraag wat dat veroorzaakt zoek ik een moment waarin ik in alle rust bij haar kan zijn. Ik kies ervoor haar met mijn handen aan te raken en kom uit bij haar diafragma. Daar voel ik veel spanning.
Ik maak zachte, rustige, kleine bewegingen over haar huid. Ze blijft heel stil staan.

Dan zie ik hoe fijn en goed haar veulentijd geweest is. En hoe bruusk de overgang naar haar training voor de drafsport was.
Een hardhandige trainer die haar niet begreep.
Het was zo’n klap in mijn gezicht, zegt ze.

Dat ontroert me zo.
Cienda is een sterke, onafhankelijke merrie met een eigen wil. Ze laat niet zo gauw onzekerheid of iets van kwetsbaarheid zien.
Maar dit is de stem van een meisje wat dacht dat de wereld mooi en goed was. Wat met een schok in de harde realiteit viel.

Ik begrijp waarom het zo lang duurde voordat ze me ging vertrouwen. Ik begrijp waarom ze nooit zomaar gelooft dat iets oké is. Waarom ze liever vaart op haar eigen oordeel.

Ik voel me zo dankbaar dat ze me dit heeft willen laten zien. En ik hou alleen nog maar meer van haar.

Gewapend met muts, dikke jas en electrisch verwarmde sokken 😅 reed ik vandaag naar Lage Zwaluwe. Daar trof ik deze twee ...
23/11/2025

Gewapend met muts, dikke jas en electrisch verwarmde sokken 😅 reed ik vandaag naar Lage Zwaluwe.
Daar trof ik deze twee lieverds, een Draver merrie en een kruising Arabier. Ze waren allebei zo enthousiast over hun eigenaresses. Beide paarden hebben geen vrolijk verleden, zo lieten ze me weten. Dat maakt ze des te meer dankbaar voor de zorg en liefde die ze nu wel krijgen.

Ik zie dat de kruising Arabier een doerak was waar niemand meer op durfde. Totdat zijn huidige eigenaresse kwam rijden. Zij was de enige die hij duldde en met haar zette hij geen stap verkeerd. Zo kon zij hem kopen. Hij had haar gewoon uitgekozen!

Hij vertelt van zijn verwaarlozing en miskenning in het verleden, waarbij zijn eigenaresse het niet droog houdt. Hij wist ook dat zij het niet makkelijk had gehad en dat wat haar wel lukte met hem, en anderen niet, haar zelfvertrouwen op zou krikken.
En hij kon eindelijk zijn sterke karakter en kracht voor iets goeds inzetten.
Voor elkaar bestemd!

De Draver merrie laat me zien dat ze onzeker is geworden doordat haar carrière als Draver tot een vroeg einde kwam. Ze deed zo haar best, maar het was niet goed genoeg. Daarna ging het bergafwaarts met haar. Onbegrepen en in een houding gedwongen met hulpteugels kon ze nog maar een ding doen, heel hard door de bak rennen. Dat klopt, zegt haar eigenaresse, dat deed ze heel erg.

Gelukkig is dat nu een stuk minder. Haar vertrouwen is groeiende en ze wordt steeds rusiger. Tijdens de reading gaapt ze en gaat ze dingen om zich heen onderzoeken. Gedrag wat ze, volgens haar eigenaresse, nog niet eerder heeft laten zien. De merrie komt uit haar afgeslotenheid en wordt nieuwsgierig. Heerlijk om te zien want ze is zo lief!

Met warm gebleven voeten en een hart vol dankbaarheid naar beide liefdevolle eigenaresses rijd ik voldaan naar huis. Het is fantastisch dat er steeds meer mensen zijn die hun paard de kans geven zijn of haar verhaal te vertellen. En ik voel me vereerd dat ik hun stem mag zijn❣️

Adres

Klaproos 11
Doorn
3941TG

Openingstijden

Maandag 09:00 - 19:00
Dinsdag 09:00 - 19:00
Woensdag 09:00 - 19:00
Donderdag 09:00 - 19:00
Vrijdag 09:00 - 19:00
Zaterdag 09:00 - 19:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De Paardentolk nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar De Paardentolk:

Snelkoppelingen

Delen