17/06/2026
Eén van de zinnen die ik het vaakst hoor van mensen met angst en paniek is:
“Vroeger kon ik dit wel.”
Vroeger stapte ik gewoon in de auto. Vroeger ging ik zonder nadenken naar een verjaardag. Vroeger was ik niet de hele dag bezig met hoe ik me voelde. Vroeger was ik gewoon mezelf.
En eerlijk? Ik snap die gedachte. Ik heb hem zelf ook vaak gehad.
Maar wat me opvalt, is dat bijna niemand zich afvraagt wat die gedachte eigenlijk doet.
Want iedere keer dat je denkt: “Vroeger kon ik dit wel”, gebeurt er nog iets anders.
Je vergelijkt jezelf met een versie van jezelf die er vandaag niet is.
En raad eens wie er altijd verliest?
Jij.
Want hoe jij je vandaag ook voelt, wat je vandaag ook doet, het legt het bijna altijd af tegen die herinnering van vroeger. Daardoor voelt het alsof je iets kwijt bent geraakt. Alsof je eerst terug moet naar hoe je vroeger was voordat je weer gelukkig kunt zijn.
Maar wat levert die vergelijking je eigenlijk op?
Geeft het je vertrouwen?
Geeft het je rust?
Of zorgt het er vooral voor dat je je rotter gaat voelen over waar je nu staat?
Want veel mensen denken dat angst en paniek hun grootste probleem zijn. Maar soms maakt de voortdurende vergelijking met vroeger het nog veel zwaarder.
Je bent dan niet alleen bezig met de angst van vandaag, maar ook met het verdriet over hoe het vroeger was. En zonder dat je het doorhebt, train je jezelf iedere dag in het gevoel dat je tekortschiet.
Ben jij klaar om hier anders mee om te gaan? Luister dan ook eens mijn podcast https://open.spotify.com/show/40fHABAzrotidIq1UAkrch?si=U_zu4CejRrSgwR_XZanMyg