16/12/2025
Zaterdagavond reisden we met het combiteam af naar Waarland, opnieuw naar de kop van Noord-Holland dus. Nilaya mocht vandaag 18 kaarsjes uitblazen en gaf op de parkeerplaats een korte recap over haar eerste avond in de lange Leidse. Het Feest van Joop en ‘t Lammetje waren voor herhaling vatbaar, de Bubbels voorlopig niet - daar was het publiek namelijk 23+ en dus echt veeels te oud. Een fijne reality check voor de (bijna) 30-ers onder ons. 😂 Afijn, de sfeer zat er goed in en we reden met gierende bandjes richting onze wedstrijd.
Daar wachtte ons echter een pittige en vooral frustrerende avond. Niet omdat Con Zelo nou zo ongenaakbaar was, en ook niet omdat wij een slechte wedstrijd speelden. Maar omdat we zestig minuten lang vochten tegen twee tegenstanders: Con Zelo én de scheidsrechter. We hebben zelden meegemaakt dat er zó duidelijk met twee maten werd gemeten. Waar indringen van Con Zelo resulteerden in tijdstraffen voor ons, werden gevaarlijke acties in hun verdediging vaker weggewuifd dan bestraft. Telkens wanneer we langszij kwamen of een voorsprong pakten, volgde er opnieuw ondertal. Toch bleven we knokken en met een ruststand van 12-10 was er nog alles om voor te spelen. In de kleedkamer probeerden we de frustratie te laten zakken en spraken we duidelijk af: koppies erbij houden, ons eigen spel blijven spelen en scherper zijn in de afronding.
En dat deden we. Minder slordigheden, opnieuw een solide verdediging en stoicijns in aanval. Ondanks het spelen met een bal uit de prehistorie (FF SERIEUS, DIE GUMMY BALLEN MOETEN ECHT VERBODEN WORDEN) en opnieuw een aantal smerige overtredingen van Con Zelo, bleven we de vrije ruimtes vinden en voelden we - na een aantal prachtige aanvallen en doelpunten - ons vertrouwen groeien.
Tien minuten voor tijd pakten we eindelijk een mooie voorsprong… Maar vanzelfsprekend stonden we niet veel later weer met vier man in de verdediging. HOE DAN. Dacht ook Ibi. En als zelfs de normaal zo rustige, correcte en altijd vriendelijke Ibi zijn stem verheft, dan weet je dat het menens is. Hoewel we in die fase knap geen goal tegen kregen, o.a. door weer een aantal cruciale reddingen van Annick, kostte dit natuurlijk wel de nodige energie. In de aanvallen daarna ontbrak vervolgens net dat laatste beetje scherpte. Zo kwam Con Zelo terug en keken we 1 min voor tijd weer tegen een gelijke stand aan.
We probeerden het nog uit te spelen en kwamen écht dichtbij, maar het mocht helaas niet baten. Eindstand: 23-23. Een wedstrijd die we absoluut hadden kunnen - en misschien wel móéten - winnen, maar gezien de omstandigheden mochten we ook blij zijn dat we er een punt uit wisten te slepen.
Dus wat zeggen we dan?
“Thuis pakken we ze.”
