12/09/2026
En dan zijn ze volwassen…
21 en 19. Twee jongvolwassenen die allebei hun eigen weg gaan.
En ik? Ik kijk vanaf een afst***je. En ik ben trots. ❤️
De jongste heeft sinds twee weken zijn eigen muziekstudio, waar hij uren doorbrengt met zijn grote passie. En ja, hij zit ook nog op school… maar dat is niet zo boeiend. 😅 Hij heeft school nooit zo interessant gevonden, maar wel de afspraak met zichzelf gemaakt om het af te maken. En dat doet ie. Samen met ChatGPT. 😂🤫
De oudste gaat haar laatste jaar Communicatie in. Ze maakt content voor zichzelf, krijgt leuke projecten aangeboden en werkt zich een hoedje in de horeca. Ze is precies, perfectionistisch, altijd bezig, maar weet gelukkig ook steeds beter wanneer ze op de rem mag trappen.
Vanaf een afstand kijk ik soms naar ze en denk ik: wat ben ik trots op wie jullie zijn.
Al jaren oefen ik met het loslaten van mijn kinderen.
Vroeger vond ik dat één van de grootste uitdagingen van het moederschap.
Waar ik een valkuil zag aankomen, wilden zij erin vallen. Waar ik hen voor wilde behoeden, wilden zij blijkbaar zelf die les leren.
Dus liet ik ze gaan.
Soms met spanning. Soms met de neiging om tóch in te grijpen. Maar steeds meer met vertrouwen.
Vertrouwen dat ze kunnen vallen, opstaan, opnieuw kijken en andere keuzes maken.
En iedere keer als ik mezelf betrap op: ‘Doe het maar op mijn manier, want ik weet hoe dit gaat’, probeer ik naar binnen te kijken.
Want wat raakt mij hier eigenlijk?
Dat wat van mij is, hoeft niet van hen te worden.
Mijn angsten, mijn ervaringen, mijn overtuigingen… zij mogen hun eigen lessen leren.
Ik verlangde naar kinderen die zelf hun richting bepalen. Die niet alles zomaar aannemen als waarheid, maar nieuwsgierig blijven naar wat er nog meer mogelijk is.
Want ik geloof dat je niet alles klakkeloos als waarheid aan hoeft te nemen maar nieuwsgierig mag blijven.
Dus blijf nieuwsgierig. Blijf kijken. Blijf voelen wat voor jóu klopt. En kies.
En ik?
Ik blijf kijken.
Van een afstand.
En GENIET in vol vertrouwen dat ze het zelf kunnen.