07/03/2026
Ahoy, zeevaarders en dartpiraten! Neptunus hier, de diepzeereporter van de Hollandse Nieuwe.
Maandagavond zette het haringenschip van De Hollandse Nieuwe opnieuw koers, ditmaal richting de ietwat onstuimige wateren van Buurthuis Westend, waar De Boekepiet paraat lag. De touwen los, de pijlen geslepen, en het vat moed opengetrokken. Tijd voor strijd op het zeeoppervlak van het dartbord!
De bemanning voor deze zeereis: Stefan, Cliff, Danny, Pierre en onze trouwe rots in de branding: Kimberley. Vijf moedige vissers die het darten onder water tot kunst verheven hebben.
Het begon voortvarend: Stefan zette de toon met scherpe pijlen die als torpedo’s hun doel troffen. Cliff kreeg wat tegenwind van een Boekepiet die blijkbaar een extra roeispaan had meegenomen. Danny volgde direct met zijn kenmerkende stormloop en als bewijs dat Neptunus boven hem waakte, opende hij met een loepzuivere 180. De lucht boven Westend sidderde, en zelfs de barvrouw vroeg of er net een kleine aardbeving was geweest. Pierre hield daarna de koers strak en sleepte met vaste hand de derde overwinning binnen.
Na de singles stond De Hollandse Nieuwe stevig aan het roer: 1-3 voor de mannen van de Noordzee.
Daarna werd het water diep, maar het vertrouwen bleef drijven. De koppels werden uitgezet als twee stoere vissersbootjes op volle zee:
• Danny & Stefan
• Cliff & Pierre
Beide duo’s gooiden alsof de wind precies uit de goede hoek kwam. Pijlen sneden door de lucht als zilveren makrelen, dubbels vielen alsof ze werden aangetrokken door de lokroep van Neptunus zelf. Iedere leg die verloren leek, werd terug gekaapt met een zeemanslied en competitieve dorst.
Danny besloot onderweg dat één 180 te weinig eer was voor een avond vol visgeluk, dus gooide hij er nog een tweede 180 in, voor de zekerheid én voor de show. De klaverjassende senioren schudde opnieuw op hun grondvesten.
De Boekepiet probeerde nog wat tegen te spartelen, maar werd langzaam maar zeker binnen gevist. De teller liep gestaag op en toen het stof neerdaalde, stond het 7-1 voor De Hollandse Nieuwe.
Tot slot het teamspel, de traditionele afsluiting van de vaart. Pierre maakte plaats voor Kimberley, met alle handen aan dek en de zeilen strak in formatie was het nog maar een formaliteit. De Boekepiet toonde wat goede wil, maar had uiteindelijk geen peddel meer om zichzelf drijvende te houden.
1-8 stond er op de teller toen het anker werd gelicht. Een klinkende overwinning waar menig visser jaloers op zou zijn.
En zo voer De Hollandse Nieuwe weer huiswaarts, de winst in de zak en het zeewier nog nat van trots. De pijlen blinken, de stemming is opperbest en de oceaan fluistert zachtjes:
“Wie tegen De Hollandse Nieuwe gooit, eindigt meestal in de fuik.”