30/06/2026
The Longest Day: Ron Borremans neemt emotioneel afscheid van zijn boys van RAS 3
30 juni 2026 13:15
Het is zaterdag 27 juni 2026, al 7.00 uur in de ochtend. Ik sta op na een plaknacht en denk: hier is ’ie dan, The Longest Day.
Hier heb ik naar uitgekeken, maar ook tegenop gezien.
Naar uitgekeken omdat de boys van RAS 3 in de toernooicommissie er weer in geslaagd zijn om een tweede editie van de Borremans Cup te organiseren, met een prachtig aantal deelnemende clubs.
Ze zijn er opnieuw in geslaagd sponsoren te strikken, vrijwilligers te regelen en alles te laten slagen.
Tegen 10.30 uur rijd ik bij RAS het terrein op en realiseer ik mij dat ik een half uur te laat ben. Immers, de eerste wedstrijd begint om 11.00 uur en gebruikelijk verzamelen wij een uur voor de wedstrijd.
Gelukkig was ik niet de enige die wat later aankwam. Dat gebeurde wel vaker bij anderen, hahaha. Maar toch waren we op tijd.
Hoe mooi is het om te zien dat alle deelnemende clubs zich keurig melden. En hoe mooi is het om te zien dat vele spelers van RAS 3 ook nu weer tegenstanders begroeten alsof ze elkaar al jaren kennen. Dit laatste is een feit: ze kennen elkaar ook al jaren!
Een rilling van trots gaat door mij heen.
Het toernooi gaat van start en met een schuin oog — nee, ik ben niet scheel! Hoewel? Als ik soms moet huilen, lopen de tranen over mijn rug — kijk ik naar de lucht. Het ziet er soms onheilspellend uit, maar ook hiermee heeft de toernooicommissie rekening gehouden.
Alles verloopt naar verwachting, ook met inachtneming van de veiligheid bij bliksem en onweer.
Weer een rilling van trots. Wat een team zeg, dat RAS 3. Die maak je niet zomaar, of eigenlijk nooit, mee! Ik denk bij mijzelf: zo, goeiemorgen Mamma Loe, dit zijn mijn boys!
Dan, terwijl het toernooi naar het einde loopt, word ik gevraagd om even in de kleedkamer te komen.
Mijn eerste gedachte is: boys, even serieus, jullie hebben mij al alles gegeven. Ik hoef niets meer.
Maar nee hoor, een seizoenskaart voor het leven wordt mij overhandigd, die ik zo bij mijn andere pasjes in mijn binnenzak kan steken. Geweldig. Ik heb een traantje gelaten, maar die hebben jullie niet gezien. Die liep over mijn rug!
Ik mag naar buiten en zie een haag van spelers. Oude spelers van toen RAS 3 met beide zoons, waarmee ik — in de clubhistorie van RAS als enige — kampioen ben geworden met een lager elftal. En spelers van mijn A-team van AVV Triomph, die hierna het eerste zijn geworden bij AVV Triomph.
What the f…ck. Ik ben compleet verrast.
Mijn shirt wordt van achteren nat vanwege de tranen. Immers, ik kijk scheel, dus de tranen lopen over mijn rug.
Nog één keer een opstelling. Nog één keer coaching.
Weer een rilling van trots naar iedereen die dit heeft kunnen bewerkstelligen.
Wat een afsluiting. Wat een prestatie van jullie kant allemaal.
Tegengezien? Ja, als een berg! Na lovende woorden van het bestuur en na de presentatie door Jim van Wetten bij het potje RAS oud 3 tegen A1 AVV Triomph, moet ik mijn slotwoord doen.
Ik krijg het moeilijk.
Ik neem afscheid van jullie, huidig team RAS 3. Een schitterende cadeaubon voor een vakantie heb ik ontvangen. Dank, dank hiervoor.
Mijn kinderen en kleinkinderen, die mij altijd hebben gesteund bij alles van RAS 3: “Ouwe, opa, je moet naar RAS 3!”
Grote dank en liefde hiervoor.
Het is inmiddels 22.30 uur en ik stap op de scooter richting huis.
Ik denk: dit was het, trainert. Dit is het slot.
Dank aan het bestuur van RAS voor de jarenlange mooie samenwerking. Dank aan alle vrijwilligers bij RAS voor de mooie jaren.
Dank aan iedereen van RAS 3 voor alle prestaties en spelvreugde in goede en slechte tijden.
Slechte tijden zijn er niet geweest, want na afloop van een wedstrijd was het feest in de kleedkamer.
Waarom dit alles? Omdat ik zo van je hou!
Zoals in de song van Wesley Klein.
Het was voor mij een groot genoegen en een eer om dit allemaal met jullie te hebben mogen meemaken en er deel van uit te hebben mogen maken.
Ik kijk op de klok en het is inmiddels 28 juni 2026, 1.30 uur. De dag hiervoor ging voorbij.
Missen ga ik jullie niet, want zeker bij thuiswedstrijden zal ik er zijn!
Waarom? Luister maar naar de song van Wesley Klein.
Vaarwel als afscheid, trainert! Maar als supporter zal ik er bij jullie zijn, onder welk team dan ook. Niet altijd hoor!
Het is 29 juni 2026 terwijl ik dit verslag schrijf. The Longest Day is inmiddels alweer twee dagen geleden.
Ik moet een schoon T-shirt gaan aantrekken, want aan de achterkant is ’ie zeiknat vanwege mijn tranen tijdens het schrijven van dit verslag.
Dank, dank, dank aan iedereen voor alles: het mooie afscheid, de cadeaus en alles wat ik heb gekregen.
Ron Borremans