27/05/2026
Vanmorgen was ik vroeg wakker. Koffie gezet, even gemediteerd, ademhalingsoefeningen gedaan, koud bad gepakt en wat gelezen. Eigenlijk gewoon mijn vaste ritueel waar ik de afgelopen jaren enorm veel aan heb gehad.
Die structuur heeft mij echt door een zware periode heen getrokken. Operaties, herstel, pijn, spanning… elke dag weer terugvallen op bepaalde gewoontes. Gewoon opstaan en doen wat nodig was. Dat gaf rust in de chaos.
Alleen ergens onderweg merkte ik ook dat het begon te schuiven. Wat eerst steun gaf, werd soms iets waar ik mezelf mee vastzette. Dan voelde alles ineens als een verplichting. Alsof ik van mezelf altijd “aan” moest staan. Altijd goed bezig moest zijn. En als ik dan een ochtend geen meditatie deed of een wandeling oversloeg, voelde het meteen alsof ik achterliep.
Terwijl ik steeds meer begin te geloven dat het leven niet alleen draait om discipline of jezelf constant pushen.
Ja, als je iets wilt bereiken, zul je dingen moeten doen waar je niet altijd zin in hebt. Dat hoort erbij. Soms moet je jezelf even in beweging trekken. Maar er zit een groot verschil tussen iets doen omdat het goed voor je is of iets doen omdat je bang bent om los te laten.
Daar ben ik de laatste tijd veel mee bezig. Wanneer doe ik iets vanuit rust en wanneer vanuit controle?
Soms heb ik echt zin om vroeg op te staan, te trainen, te wandelen en goed voor mezelf te zorgen. Soms heb ik meer behoefte aan ruimte, rust of gewoon even niets. En ik denk dat juist daar de balans zit.
Niet in perfect leven. Niet in alles altijd goed doen. Maar in een manier vinden die echt bij je past.
Structuur is krachtig, maar alleen als het je helpt leven. Niet als het je gevangen houdt.
Misschien is dat ook precies waarom boksen mij zo helpt en waarom ik er zoveel waarde in zie.
Wanneer ik een sessie geef, zie ik vaak binnen een paar minuten al hoe iemand in elkaar zit. Niet alleen door wat iemand zegt, maar juist door gedrag. Hoe iemand beweegt. Hoe iemand reageert onder druk. Of iemand grenzen aangeeft of juist terugdeinst. Of iemand alles weg lacht, bevriest, zichzelf inhoudt of constant controle probeert te houden.
Dat kun je bijna niet verbergen in de ring.
Misschien komt dat ook omdat ik zelf genoeg heb meegemaakt en doorleefd. Ik herken veel sneller bepaald gedrag, spanning of onzekerheid omdat ik het zelf ook gekend heb. Daardoor voel ik tijdens een bokstherapie sessie vaak goed aan waar iemand behoefte aan heeft en welke stappen iemand zou kunnen zetten om sterker, rustiger of zelfverzekerder te worden.
Voor mij gaat boksen daarom allang niet meer alleen over fysiek sterker worden. Het is een spiegel. Een manier om gedrag, patronen en spanning zichtbaar te maken. En juist vanuit daar kun je gaan bouwen aan echte verandering.
