21/05/2023
Diedenaar Ad Toebast hangt op 75-jarige leeftijd zijn SDDL- en Vesta-kicksen aan de wilgen.
Een dikke 66 jaar was-ie actief als voetballer. Maar nu hangt Diedenaar Ad Toebast zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Als speler van SDDL beleefde hij hoogtijdagen. Zondagochtend nam hij afscheid met erehaag en voetbalpilske.
Tópfit is-ie nog, conditioneel op peil, afgetraind. En op dit Demense natuurgras oogt hij navenant. Grammetjes vet zijn Ad Toebast en diens 75-jarige gestel vreemd. Deze zondagochtend speelt de Diedense Achterstraat-legende zijn laatste wedstrijd in de kelder van het amateurvoetbal. ,,Een op-en-top sportman, kopsterk, geweldig karakter en altijd positief. Kortom, een voorbeeld voor de jeugd”, bewierookt oud-SDDL-trainer Antoon van Leur (71) zijn ex-pupil. Ja, ook Antoon wilde hoe dan ook bij het afscheid zijn, reed op de fiets vanuit Uden naar het Demense sportpark om Ad, ‘een makkelijke mens’, de hand te schudden.
De zolen laten los: ‘Tijd dat ik ermee stop’
Onwetend van wat hem te wachten staat doet de timmerman van ooit, die overigens nog steeds tuinhuisjes timmert voor een lokale hovenier, zijn warming-up. Z’n gezicht is zongebruind, de kicksen zijn zwart-wit, merk Adidas. Ad is wars van gekleurde schoentjes, vertelt-ie even later in de dug-out, wachtend op de door leider Henrie Brands georkestreerde invalbeurt. De noppen zitten nog wel vast, maar de zolen aan de voorkant van zijn schoenen laten los. ,,Het wordt echt tijd dat ik ermee stop.”
Hij begon zijn voetballoopbaan in geboortedorp Maasbommel, bij het naoorlogse DBV, Door Bevrijding Verkregen. ,,Daar was ik lid tot mijn vijftiende. Daarna ben ik er efkes tussenuit geweest omdat ik het niet helemaal met het bestuur kon vinden. Op het moment dat ik Over d’n Dam mijn Els leerde kennen – we zijn al 55 jaar getrouwd – bleek ze zeven broers te hebben die allemaal voetbalden. Twee in Haren, de rest hier. Kom toch bij ons meetrainen, adviseerden ze. Dat was nog op het oude veld aan de Maas. Daar zagen ze dat ik echt wel een balletje kon raken. In 1966 werd ik als ‘Overmaose’ SDDL-lid om nooit meer ergens anders te gaan voetballen. Van het tweede ging het eigenlijk direct naar het eerste elftal. Dat was onder trainer Piet Peters.
Twintig onafgebroken jaren op het vlaggenschip zouden het worden, lacht Ad en ziet zijn team, het vijfde, al snel twee tegengoals incasseren tegen het achtste van fusieclub EGS’20. ,,Zeker, ik heb de hoogtijdagen van SDDL meegemaakt. Altijd als voorstopper. Inderdaad, zo’n geblokte verdediger die van de trainer te horen kreeg dat-ie de spits overal moest volgen, ook al dook die de heg in of ging-ie pi**en. Schoppen, nee, dat deed ik niet, ik schakelde mijn tegenstanders altijd sportief uit.”
,,In 1974 behaalden we ons eerste kampioenschap. Ik weet nog dat de beslissende wedstrijd tegen SBV uit Haren gespeeld moest worden bij DESO in Oss omdat ons eigen veld door rivierslib onbespeelbaar was. De Maas was kort daarvoor buiten haar oevers getreden. Drie jaar later eindigden we weer bovenaan en promoveerden we naar de vierde klasse. Mochten we zelfs naar Zeist voor het landelijke kampioenschap. Mies van Herpen was onze coach, van een elftal met klasbakken als Cor Schonenberg en Frans Janssen, de beste voetballer die SDDL ooit heeft voortgebracht. Die jongen had aanbiedingen van NAC en Willem II, maar mocht van z’n vader, die een café op de dijk runde, het dorp niet uit. Tja, dat ging vroeger zo.”
En nu ‘balt’ Ad sinds medio jaren zeventig van de vorige eeuw in het vijfde. Op sportpark De Vijf Stromen. Inmiddels niet meer als SDDL’er maar als Vesta-speler. Het lagere veteranenelftal, nee, daarin had hij geen zin want ‘die heteriken knoeperden te veel’. Dat zijn huidige team nog maar eenmaal wist te winnen (‘in Megen’), ook slechts eenmaal tot een gelijkspel kwam (‘thuis tegen OKSV’) en al meer dan honderd tegengoals mocht incasseren, ach, da’s een ‘jammer maar helaas’, maar bederft zijn voetbalpret geenszins. Waarom Ad eigenlijk nooit aan walking football deed dan? ,,Da’s niet aan mij besteed: daar meugde niks.”
Na twintig minuten komt-ie het veld in, speelt na de rust in blauwwit retroshirt onder meer samen met broer Arnold (73) en kleinzoon Tygo van 19, die nog scoort ook. Net als ‘opa’ Ad, die zelf een penalty benut, toegekend door de fluitende schoonzoon Raymond. Een applaudisserende erehaag is de laatste huldeblijk. Met ’n ijskoud voetbalpilske als toetje. ,,Lekker, hoor!”
(Bron: BD Amateurvoetbal Brabants Dagblad )
