Eerstejaars Dames'18 der AASR Skøll

23/05/2018

"Snelle brillen, A-finales en andere avonturen op de WAB"

Na vele malen een thuiswedstrijd te hebben mogen starten dit seizoen was het tijd om het roeiwater ergens anders onveilig te maken. En wel op de Willem-Alexander Baan (afgekort: WAB) in Zevenhuizen. Een baan die door veel roeiers toch wel een beetje gevreesd wordt, want: het kleinste briesje schijnt hier golven van wel minstens een meter hoog te kunnen veroorzaken. Echter, de weergoden waren ons goed gezind en de weersomstandigheden zeer gunstig. Met temperaturen van boven de 20 graden ging de zonnebrand sneller dan de chocomelk en met nauwelijks wind hadden we niets te klagen. Tijd om te knallen!

-----------Damen-----------
Zaterdag
Na een goede wedstrijdvoorbereiding op vrijdag (lees: onze eigen boot kleien als teambuilding, de wedstrijd visualiseren en veel wraps eten) was het zaterdag vroeg de tijd om naar de WAB af te reizen. Immers: om 9.19 moest al de eerste voorwedstrijd worden geroeid. Die voorwedstrijd verliep matig. De wil om hard te gaan was er, maar controle miste. Desondanks toch ons puntje ervoor gehouden wat ons een plek in de b-finale opleverde. Aangezien we daarna ruim de tijd hadden voordat we 's middags weer zouden moeten starten, werd er volop gebruik gemaakt van de uitstekende voorzieningen op de Damen: pasta verorberen uit de Pasta&Chill lounge en hier en daar een middagdutje doen om op te laden voor later. Dan de b-finale. De wil uit de voorwedstrijd was nog steeds aanwezig, alleen nu mét de aanwezige controle. Fel weg uit de start, vanaf moment 1 onze boegbal voor die van de rest en dat uitgebouwd. Als eerste de streep over en dat betekent weer 3 kostbare punten mee naar Amsterdam!

Zondag
Bij het finishen van de voorwedstrijd op zondag moet half Skoll zijn adem hebben ingehouden, aangezien we deze wedstrijd voor één maal niet 2000 meter, maar 1990 meter hebben geroeid omdat de finishlijn toch iets verder weg lag dan gedacht. Maar goed, alsnog met voldoende snelheid de finish over om 's middags de a-finale te starten.

De start van de finale was zoals we hem geoefend hadden en zoals we hem wilden. Fel, aggresief en met pit. 2e uit de start en dat de eerste 500 meter weten vol te houden. Daarna sloeg helaas de vermoeidheid van het weekend in, voor het eerst 4 maal de baan over is niet niets. In de duizend meter die daarop volgde is flink doorgetrapt, maar daarin werd toch wat ingeleverd op de rest van het veld. Desondanks hebben we flink lopen sparren met een blauw-oranje ploeg uit het zuiden. Het laatste beetje energie wat er nog in ons restte werd eruit geperst, en voor de laatste keer dit weekend werd een eindsprint ingezet. En niet zonder resultaat: we finishten toch maar net voor die blauw-oranje ploeg en behaalden een acceptabele 5e plek.

Moe, maar voldaan keerden we die avond huiswaarts. Kudos nog voor onze zware ballen van EJZ die niet 1 maar 2 keer blikten dit weekend en daarmee beginneling af werden!

-----------Westelijke---------------
De aanloop naar de Westelijke verliep wisselend: de doelen die we aan het begin van het seizoen als team hadden gesteld bleken niet altijd te lukken en de nodige frustraties hadden zich opgebouwd. Maar blijf je dan bij de pakken neerzetten? Nee! Een teamavond werd ingepland, frustraties eruit gegooid en de neuzen weer delfde kant op gezet. Want: wat we ook doen, we doen het altijd als team. Degelijk roeien is leuk, maar je komt er niet ver mee. Dus vanaf nu: pit erin en gaan! De focus kon weer naar de wedstrijd toe en we hadden vertrouwen in het weekend.

Zaterdag
Bijna allemaal voorzien van een vlot montuurtje werd op zaterdagochtend de tocht naar de WAB weer ingezet. Helaas bleek die op zaterdag een beetje overbodig door de aanhoudende bewolking. Maar: met met nog steeds gunstige weersomstandigheden (enkel een beetje wind meer) en inclusief hete pepers werd er vol frisse moed aan de voorwedstrijd gestart. De race verliep lekker: als 2e uit de start en dat volgehouden. Sinds deze week weten we namelijk dat onze slides 2x zo lang zijn als we denken en dat werpt zo zijn vruchten af. Met maar een kleine achterstand op onze bordeauxrode overburen als 2e door naar de a-finale!

De finale was een beetje moah. Weer teruggevallen in onze degelijkheid had de rest van de ploegen net iets meer pit en was daardoor sneller. Net als de wedstrijd ervoor wel met de eerdergenoemde blauw-oranje ploeg uit het zuiden kunnen sparren, die helaas net 0.2 seconden sneller waren. Een 7e plek was het resultaat, maar toch redelijk tevreden met de 3 behaalde punten.

Zondag
De zondag: nieuwe dag, nieuwe wedstrijd nieuwe kansen. Want: strijden voor ons beginnenlingenblik! De afgelopen 2 weken hebben we laten zien absoluut mee te kunnen komen met de rest van het veld, dus: verstand op 0 en gaan.

Met toch iets meer wind dan gepland de voorwedstrijd gevaren en daarbij een plek voor de a-finale binnengesleept. Met dat blik een beetje in ons achterhoofd was het raceplan duidelijk: "Fly or die".

En dat lukte: we zijn gestart als een malle, hebben heerlijke klappen in het middenstuk neergezet, maar voor de eindsprint zat niet heel veel meer in. Nipt 3e (0.35 seconden verschil op nummer 2) maar wel met een goed gevoel de boot uit, want: heerlijk gevaren en voor elke meter gevochten. Uit de start gevlogen om helemaal naar de getver de finish over te komen.

Afgelopen 2 weken hebben we geleerd te racen. En racen: dat blijven we nog wel even doen. Over 1.5 week strijken we neer in Tilburg om daar verder te bouwen, onze lijn verder te laten stijgen en nóg harder te gaan. Zien jullie later!

Kusjes,
EJD'18

04/05/2018

Varsity & Traika Tilburg
"Mijn spierballen zijn groter dan m'n tieten"

Oei, je post even een maandje niets en ondertussen zijn de Varsity, ons 2e traininskamp én de Hollandia verstreken. Tijd voor een update!

-----------Varsity-------------
De start was aggressief en fel, middenstuk prima, opzetjes kwamen tot zijn recht en het einde ook goed. Helaas kwamen we net wat snelheid te kort om door te mogen naar de finale. Maar goed gevoel want goede race en 6e tijd van de dag. De eerste klassementspunten zijn binnen! Door blessureleed waren helaas 3 van ons gedwongen de 2k meefietsend af te leggen, maar gelukkig was Sylvie bereid om het team tijdelijk te komen versterken, Sylvie: bedankt!

-----------Traika Tilburg-----------
Bewapend met een flinke dosis zonnebrand, genoeg sportkleding en een etensvoorraad waar zelfs de zware ballen onder de indruk waren waren we klaar voor ons tweede trainingskamp te Tilburg (voor bekenden: Chillburg): 48 uur 5 trainingen eruit te pompen.

Weg van alle hectiek konden we ons midden in het bos volledig te focussen op een paar doelen: baanhaal constant houden, binnen kaders blijven (voor de niet-roeiers onder ons: dit betekent niet te veel bijbewegingen maken) en opzetjes optimaliseren.

En zo geschiedde, training na training werd er weer meer geleerd en stappen zijn dit weekend gemaakt. De afsluitende spar was erg succesvol waarin maar weer hebben bevestigd heel veel karakter en kracht (zie titel) in de ploeg te hebben!

Nu vraagt menigeen zich natuurlijk af of we echt alleen maar roeien tijdens zo'n trainnigskamp. Nou, nee, er bleek namelijk ook nog tijd over te zijn om een frisse ochtendduik nemen, Larissa's verjaardag te vieren, een toetjesdate te houden met heel Orca EJZ (wordt vervolgd...) en ons druk te maken of we de eerdergenoemde etensvoorraad wel opkregen.

Moe, maar zeer voldaan keerden we zondagavond weer terug uit het verre zuiden om uit onze roeibubbel het echte leven weer in te stappen...

---------HOLLANDIA---------------
Het spreekwoord "een goede start is het halve werk" bleek bij de Hollandia niet altijd van toepassing te zijn. Na een felle start waren de halen na 500 meter waren onze halen nog zodanig kort dat dat we de 1.5 kilometer die daarna volgde graag willen vergeten.
Frustratie en teleurstelling alom: geen finale 's middags en geen punten voor t klassement. Dus wat doe je dan? lunchen met zijn allen, teamoverleg over hoe dit kon en vooral op wat we gaan verbeteren. Mario karten om laatste beetje frustratie eruit te spelen, maar vooral: schouders eronder, koppen omhoog en focus op zondag: nieuwe dag, nieuwe race, nieuwe kansen.

Vol met frisse moed verzamelden we zondagochtend op de bosbaan. Het vertrouwen was er en het doel was helder: ritmische baanhaal vinden met lange klappen en goed naar Lisette luisteren (die kwam invallen voor Rinske, Lisette, nogmaals heel erg bedankt!). Na een start die niet helemaal lekker uit de verf kwam is het middenstuk wel iets waar we trots op zijn: lange, gedragen halen waarmee we zeker lieten zien goed mee te kunnen komen. Eindsprint daarentegen was wel ver te zoeken. Helaas net niet door naar de finale, maar met een beter gevoel overhoudend aan de race dan zaterdag.

Tot slot nog een shoutout naar eerstejaars lichte dames: in een zinderende race wisten zij te laten zien hoe je moest eindsprinten hoe en pakten zo hun eerste blik. Lekker meiden, we zijn trots op jullie!

Gemotiveerder dan ooit gaan we verder: trainen trainen en nog eens trainen en focus onze volgende tussenstop: de Damen roeiregatta.

Kusjes,
EJD'18

04/04/2018

Ouderdag
"Het roeivirus is doorgegeven"

"Ik zie mijn kind bijna nooit meer", "Waarom eet onze dochter opeens zoveel?", "Wat maakt roeien zo leuk dan?" Zomaar een paar gedachten die onze ouders ongetwijfeld de laatste tijd hebben gehad. En dat is niet zo gek: sinds een paar maanden geleden is onze hobby (inmiddels: ons leven) toch wel een klein beetje heel erg uit de hand gelopen. Des te leuker was het daarom om te laten zien waar en met wie we nu zo vaak rondhangen!

De dag begon vroeg: om 9 uur zou de training beginnen, dus de eerste ouders verschenen al rond 8.30 om tussen de vele boten naar hun kinderen te zoeken die aan het opwarmen waren. Na een uitgebreide fotosessie (altijd leuk voor later) en voorbespreking was het tijd om het water op te gaan, waarbij de ouders zouden meefietsen met de coaches. Helaas bleek dat we nog te veel aan de nieuwe opstelling moesten wennen (nieuwe slag, oude slag naar boeg verplaatst en daarnaast iedereen wel een nieuwe positie) en was dit niet een van onze beste trainingen. Desondanks was het toch erg leuk met zo veel publiek te roeien! Eenmaal teruggekeerd op Skoll stond er een heerlijke lunch voor ons klaar. Bedankt WedCie der AASR Skøll voor het heerlijke eten.

Na de training en lunch was het moment aangebroken waar menig ouder toch wel het meest naar uit gekeken (of in een enkel geval: zenuwachtig voor was): het roeien in een acht. Na een korte baksessie en de heldere instructies van Rinske in de boot was het tijd om een samen het water op te gaan. Er zijn flink wat snoeken geslagen, een paar angstige momenten beleefd omdat de boot af en toe wel héél gevaarlijk overhelde, maar er zijn ook zeker mooie halen gemaakt. Zowaar een opzetje bleek mogelijk :). Oh en we hebben flink gelachen. En niet zonder resultaat: hier en daar is het roeivirus overgeslagen en waagt enkel ouder zich misschien binnenkort ook wel in een boot!

Voor de plaatselijke fauna was helaas de dag minder geslaagd te noemen: de meeste watervogels op de Amstel zijn er inmiddels wel aan gewend eens in de zoveel tijd te bukken voor voorbijkomende roeispanen. Echter, een invasie van de vele meefietsende ouders lángs de amstel hadden ze niet helemaal zien aankomen, waardoor een botsing van een ouder met een meerkoet onvermijdelijk bleek wat deze laatstgenoemde fataal werd...

Lieve ouders, we vonden het ontzettend leuk jullie een dagje mee te nemen in de mooie wereld van het roeien!

Kusjes,
EJD'18

14/03/2018

Heineken roeivierkamp
"Onze Amstel, onze bochten, onze races"

De Heineken: 2 dagen, 4 te roeien afstanden en 462 verschillende ploegen. Hét moment om te laten zien dat de Amstel van ons is.

Zoals de naam al doet vermoeden worden de krachten van de verschillende ploegen over 4 verschillende afstanden gemeten: een 2.5 en 5 kilometer achtervolgingsrace en een 250 en 750 meter boord-aan-boord sprint.

Het doel van het weekend was helder: rust in het hoofd houden, fel starten en lange halen maken.

Zaterdag:
Ondanks dat de voorbereiding niet helemaal optimaal was door de aanwezigheid van een niet onaardige hoeveelheid ijs op de Amstel, hebben we de drie dagen voor het weekend toch nog goed kunnen trainen op het water. De baan werd voor de laatste keer verkend, opzetjes werden verbeterd en het bootgevoel aangescherpt.
De trainingen verliepen goed en gaven ons vertrouwen voor het weekend.
Hierdoor werd er 's zaterdags zowaar 10 minuten voorr de tijdsplanning aan de opwarming gestart en alles verliep soepeltjes. Ondanks de toch wel een beetje aanwezige wedstrijdkriebels waren we allemaal vrij ontspannen. We hadden er zin in!

Op de 2.5k kunnen we erg tevreden terugkijken: de start was aggresief en fel ("we wisten niet dat we zo snel moesten meefietsen hoor" ~ aldus een van de aanwezige ouders), de klappen waren raak en we stoomden de Rozenoord onderdoor. Ook de rest van de race verliep goed, ondanks dat er af een toe uit een kadertje werd geschoten waren de halen over het algemeen lang. Voor we het wisten was het tijd voor de eindsprint, waarin we bijna tegelijkertijd met de ploeg die voor ons was gestart finishten. Tevreden coaches aan de kant: we waren als 6e gefinishd! Veel tijd om terug te blikken op de race was er niet: de focus moest immers vastgehouden worden voor de 250 meter die ongveer een halfuur na het finishen geroeid moest worden.

Het verslag van de 250 meter zullen we net als deze afstand kort houden. De 250 was er een van te graag willen en te snel voorbij zijn. Van de rust die we bij de 2.5k voelden was was niet veel meer over en voordat we ook maar de tijd hadden om ons te herpakken waren we al gefinishd. Bij de nabespreking bleek dat we als 14e gefinishd waren. S**t. Oké. De 20-minuten-b***nregel werd van kracht om daarna met opgeheven hoofd op zondag te focussen, er moesten immers nog 2 afstanden geroeid worden en alles kon nog veranderen.

Zondag
Over de 5k hebben we gemengde gevoelens. De start was prima, Rinske sneed de bocht haarscherp af waar half roeiend Nederland eruit vloog en richting de Rozenoord liep de boot prima. De eerste 2.5 kilometer zat erop en we waren op de helft. Op de ploeg voor ons werd langzaam maar zeker ingelopen, maar de ploeg achter ons deed het ook niet onverdienstelijk en kwam ook steeds dichterbij. De eerdergenoemde opgeheven hoofden gingen hier en daar hangen en we waren niet de volle 100% met onze eigen race bezig, wat de bootsnelheid niet erg bevorderde. Na het opzetje voor Skoll kakten we zodanig in dat de Omval iets ruimer (maar geen centimeter te veel) genomen moest worden om de ploeg naast ons erlangs te laten. Vervolgens wisten we ons op het rechte stuk weer te herpakken, waardoor we de race wel fatsoenlijk hebben kunnen afsluiten. Een matige 10e plek was het gevolg.

Na een goede lunch bij Rian, waar we inmiddels al zo vaak hebben mogen crashen waardoor de restjes van de vorige keer dat we hier waren nog verorberd konden worden, was het tijd om ons op te maken voor de laatste krachtmeting van het weekend: een 750 meter boord-aan-boord race.

De 750 voelde lekker: rustig opbouwen om "als een diesel" verder te stomen. We hadden vanaf het begin ons puntje voor die van de andere ploeg en hebben dat uitgebouwd. Dit resulteerde in een niet onverdienstelijke 6e plek met maar 0.2 seconden verschil op de gedeelde 4e plek.

Over het hele weekend gezien kunnen wisselend tevreden terugkijken: de 2.5 kilometer en 750 meter waren goed en beloven veel voor het 2k-seizoen. De 250 meter en 5 km b***n we van, met name omdat alle tijden worden teruggerekend naar 250 meter en deze afstand dus relatief het zwaarst telt. Hierdoor hebben we op een uiteindelijke 10e plek net naast de klassementspunten gegrepen. Punten die we volgende week zeker willen pakken op de meest gevreesde, dan wel geliefde wedstrijd van het seizoen: de Head. Head, we komen eraan!

Kusjes, EJD'18

P.s. Nog grote dank voor alle vaders, moeders, vrienden en alle mede-skollies die hebben ons hebben aangemoedigd en/of meegefietst: ook al is Rinske de enige op wie we reageren tijdens een race, jullie support is zeker gehoord en zeer gewaardeerd:).

Foto's door Roei foto's, Skøll PaparazCie, A***n van Huis & Michael Boutkan Roei Foto's

27/02/2018

Giet it oan?

Er wordt al dagenlang gesproken over “de Russische beer”, Friesland kondigt een vaarverbod af, de eerste marathons op natuurijs staan al gepland en EJD’18? Ook die hield zich bezig met de grote vraag: giet it oan? En nee, dan hebben we het niet over de Elfstedentocht, maar over de boottrainingen van dit weekend! IJs betekent namelijk: niet roeien.

Gelukkig kwam op zaterdagochtend half 8 het verlossende woord: de Amstel had ons niet in de steek gelaten en er kon gewoon geroeid worden. Terwijl heel roeiend Nederland het moest doen met alternatieve indoortrainingen door dichtgevroren wateren konden wij, met een gevoelstemperatuur van minstens -10, een stuurtje die meer weg had van een Michelin-mannetje door een zeer respectabele hoeveelheid kleding, coaches die bijna aan de fiets vastvroren en behoorlijk warm aangeklede roeisters ( -ingepakt) toch maar mooi het water op.

Resultaat: ijspegels aan de boot, bevroren turtle’s, gevoelloze handen en tenen, maar vooral: een paar mooie boottrainingen waarin we weer veel geleerd hebben.

Het wedstrijdseizoen is begonnen, en of het nu hard vriest of niet: wij willen HARD gaan! Zien jullie op de Head & Heineken!

Kusjes,
EJD’18

P.s. alle ledematen zitten er nog aan, Rinske leeft nog en ook alle coaches zijn inmiddels weer opgewarmd 😊

19/02/2018

Winterwedstrijden
‘Gelukkig scheen het zonnetje’

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Onze eerste echte wedstrijd. Het eerste moment om ons te meten met de rest van Nederland. Met een vijf kilometer achtervolgingsrace op de Schie konden we ons gaan meten met de andere vijftien EJD’s.
Na een redelijk rustig weekje met laatste goede trainingen, gezamenlijke eetsessies en voor sommige stuiterballen al drie zenuwachtige nachten met weinig slaap, ging de wekker voor de meesten om een uur of vijf.
Terwijl sommige huisfeestjes van overburen nog gaande waren, gooiden wij snel een kom havermout naar binnen en checkte Rinske zorgvuldig of we allemaal wakker waren. Of nou ja, vooral of Vivian wakker was. Gelukkig waren de eventuele voorzorgsmaatregelen (extra wekkers, steentjes tegen de ruit, extra sleutel van de voordeur etc.) niet nodig en was ook chauffeur van Tol op tijd wakker.
Tracklete stond vol met de nodige zenuwen- en ‘zin in’-hashtags, en ondanks dat niet iedereen braaf zijn acht uurtjes slaap had gepakt waren we allemaal ready to go. Iedereen behalve Lina helaas, die thuis met koorts moest gaan meekijken met de livestream van Ralf.

Nog in het donker arriveerden we in Delft waar we gelijk begonnen met het opriggeren van onze gele vriend. Toen we net de eerste meters op de ergo’s in het opwarmhok hadden gemaakt werd de start 3 uur uitgesteld door ijsvorming op de Schie en konden we weer afstappen. Na een chillsessie met pannenkoeken van Emma en de Olympische spelen op de achtergrond was het rond een uur of twaalf eindelijk tijd om het water op te gaan.

Zonder problemen werkte Rinske het oproeiprogramma met ons af en focusten we op de taken die we hadden meegekregen: hard starten, lange halen maken en rust boven water bewaren. De opzetjes en lange halen van het oproeien gingen ontzettend lekker en we lagen helemaal klaar, op tijd voor de start.
“Skøll maak je klaar” klonk het vanaf de kant, en toen gingen we los.
Opdracht 1, hard starten, werd lekker uitgevoerd toen we met tempo 34 over de start vlogen maar helaas ging het daarna al snel mis.
De rust die er was bij het oproeien was verdwenen, en de boot liep niet lekker. Los van elkaar waren we allemaal erg hard aan het werk, maar als acht zaten we niet gelijk en werden onze halen al vrij snel korter.
Hoewel we in sommige opzetjes de boel weer bij elkaar kregen en weer stukken inliepen op Triton, verviel het daarna waardoor het tempo behoorlijk inzakte.
Nadat iedereen desondanks alles eruit had getrapt in de eindsprint was de teleurstelling groot. Deze race bevatte niet de ‘motherf**ker’-halen van Bouke die we kunnen neerzetten en een 12e plek was niet waarvoor we gekomen waren.
Na de nodige tranen en de twintig-minuten-b***n-regel concludeerden we: dit was vooral een goede wake-up call voor de rest van het seizoen. We weten nu in ieder geval hoe we het anders gaan doen. Oh, en wat het ‘ruitenwissen’ van Peter inhoudt.

Gelukkig kwamen de eerste lachjes al weer tevoorschijn bij het afriggeren van de boot en vertrokken we met een nieuwe mindset terug naar Amsterdam: vanaf nu gaan we bij elke training nóg ietsje meer geven en deze dag vooral gebruiken als een les. Er is nog niks verloren vandaag, alleen maar meer motivatie gewonnen.

23/01/2018

23/01/2018

Zo. Wat een week was het!

Allereerst hoorden we dat Sanne Bruggink zich bij ons aansluit door het coachteam te komen versterken met heel wat jaren aan roei-ervaring, welkom!

Vervolgens begon het weekend goed doordat we bij niemand minder dan Pieta van Dishoeck op de thee mochten komen. Vele roeiverhalen, adviezen, foto's, koekjes en thee later mochten we gelukkig ook nog even de olympische medailles bewonderen. We vonden het allemaal veel te gezellig en leerzaam, maar helaas komen aan alle leuke dingen een eind. Vroeg naar bed om hard te kunnen gaan op zaterdag!

Zaterdag, tja... Laten we het erop houden dat EJD'18 inderdaad best wel hard kan gaan, zowel tijdens de spar als op het intrainingsfeest later op de dag. Resultaat: een 1e (!) plek bij de spar en een heeeeele lange tocht naar de Werf op zondag in een C4...

Zo. Wat een week was het.

P.s. : iedereen is nog heel (soort van).

06/01/2018

Traika Brugge (II)
"Nu moeten we elkaar missen tot maandag"

Trainingskamp Brugge, wat hebben we genoten: 6 dagen waarin we ons alleen maar bezig hoefden te houden met onze drie favoriete activiteiten: roeien, eten en slapen. We konden ons geluk niet op!

In de vele kilometers die we in Brugge hebben afgelegd hebben we onder andere gewerkt aan rust en ontspanning creëren boven water, afgewisseld door krachtige en lange halen onder water. Vele trainingen zijn gedraaid en we kunnen concluderen dat we aardig wat stappen hebben gezet.
Dit was terug te zien in een spar tijdens een van de trainingen met de heren-club8, waarbij we zowel de aanwezige coaches als onszelf verrasten door de mannen voor te blijven en geen centimeter toe te geven :).
Ook de eindspar was succesvol te noemen. Oké, we waren moe en dat leverde in het begin wat slordig roeien op, maar toen we eenmaal samen zaten hebben we toch maar mooi laten zien wat we allemaal geleerd hebben deze week, waarbij we krachtige, lange halen met geduld wisten neer te zetten.

Maar goed, ook de tijd tussen het roeien is goed besteed. Zo hebben we na de trainingen meerdere malen de keuken onveilig gemaakt door samen met de zware ballen eetsessies te houden om zo de nodige energie aan te vullen. Terwijl wij de kliekjes van t avondeten van de vorige dag verorberden hadden we stiekem best we wel een beetje medelijden met de lichte dames, die hun honger enkel met worteltjes moesten stillen...

Daarnaast werd de tijd gedood met vele potjes Pool, het spel Saboteur of 30 Seconds. Helaas moesten bij dit laatste spel we de eerdergenoemde zware ballen als onze meerdere erkennen (Zwolle is helaas geen provincie en Netanyahu geen bekende sporter)...

Naast in de roeiboot of in de keuken waren we ook vaak in onze bedjes te vinden. Veel trainen vergt immers veel van je lichaam en 's avonds was het toch wel erg gezellig. Ondanks de best respectabele bedtijd van 22.00 uur was de wekker om 6.45 onverbiddelijk... Gelukkig konden de gemiste uren slaap worden ingehaald door een fijn middagslaapje te houden, ook wel "EJDutjes" genoemd.

Helaas zijn we niet geheel ongeschonden de week doorgekomen: 2 coaches zijn geveld door ziekte en onder de roeiersters circulairde een naar hoestje. Daarnaast hebben enkele ruggen, vingers en een voet het zwaar te voorduren gehad en werd de douchevloer van iets te nader geïnspecteerd...

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer succesvolle week waarin we niet alleen grote stappen hebben gemaakt in de boot, zowel individueel als als ploeg, maar ook het al aanwezige teamgevoel nóg meer hebben versterkt. Samen sporten, eten en dutjes doen schept immers een band. Afscheid nemen van elkaar was dan ook zwaar toen bleek dat wel 2 hele dagen zonder elkaar moesten doorbrengen: "Nu moeten we elkaar missen tot maandag!"

Graag willen we Julia bedanken dat zij het aandurfde de hele week met ons het water op te gaan, vanwege afwezigheid van Rinske. Door middel van strakke calls wist zij de niet altijd aanwezige focus terug te brengen en tijdens de afsluitende spar alle energie die we na een week hard trainen nog in ons hadden eruit te halen - "Deze is voor Rinske die nu thuis zit!!" - wat resulteerde in een zeer succesvol opzetje met mooie eindsprint.

Daarnaast ook onze coaches die weer en (vooral heel veel) wind hebben getrotseerd tijdens de trainingen om ons de fijne kneepjes van het roeien bij te brengen. Ook was het heel erg fijn de twee vrije middagen bij hen door te brengen waarbij we samen hebben genoten van zelfgemaakte heerlijke soep, debiele pinguïns op TV en Planet Earth. Maar ook om de kingsize bedden die we even mochten bezetten om zo extra bij te slapen.

Als laatste willen we de groetjes aan onze stuurvrouw Rinske: je weet niet wat je meemaakt volgende training!

Zo, nu zijn we moe en gaan we slapen.

Liefs,
EJD'18

01/01/2018

Traika Brugge (I)

Terwijl het grootste gedeelte van Nederland nog aan 't bijkomen is van Oud&Nieuw, heeft EJD'18 zich in alle vroegte vanochtend klaargemaakt om de reis naar het verre zuiden te ondernemen. Tijd voor ons eerste trainingskamp!

"Huh, trainingskamp vanaf 1 januari? Vieren jullie geen oud en nieuw dan?"

Jazeker wel, ook al hebben we misschien vannacht de aanwezige bubbels moeten laten staan en zijn we waarschijnlijk iets eerder naar bed gegaan dan de gemiddelde Nederlander rond de jaarwisseling.
Desondanks kunnen we niet wachten om met onze eigen gele vuurpijl op het water te knallen straks!

Joe, we zien jullie over een weekje weer 🙂
Kusjes EJD'18

P.s. Gelukkig nieuwjaar!

28/12/2017

Je kunt ons ook volgen op instagram voor exclusieve prachtfoto’s van coach Laurens, ietwat bewogen filmpjes van trotse ouders of charmante selfies van eh.. ja, ons.
—->

24/12/2017

Kersttest 24 december
"Je hebt pas gewonnen als je er langs bent"

De Kersttest: een 5 kilometer lange achtervolgingsrace (ploegen starten een vaste tijd na elkaar) in Delft ter voorbereiding op de winterwedstrijden in februari. Een oefenwedstrijd die voor velen van ons als een eerste "echte" roeiwedstrijd voelde.

Na een rommelig begin van de dag: verslapingen, bussen die vertraging hadden en treinen die niet reden, kwam de helft van het team later in Delft aan, waardoor de warming-up in een recordtempo werd afgerond.

Het was duidelijk dat we er nog niet helemaal lekker inzaten: bij het oproeien ontbrak het aan focus (Rinske: "Ogen in de boot! En niet stiekem spieken naar de mannen") en dit verliep dan ook erg rommelig.

Maar: een slechte warming-up is geen garantie voor een slechte wedstrijd. Tijd om te klagen over de harde wind en de (zichtbaar) aanwezige spanning was er niet. Peter gaf ons tijdens de trainingen al mee: "Niet piepen maar pompen". Dus dat deden we. Na een wellicht iets magere start ging de knop om: lange, krachtige klappen werden collectief neergezet en stukje bij beetje kwamen we bij Skadi in de buurt. Zoals Laurens vanaf de kant toeriep: "Je hebt pas gewonnen als je eroverheen bent". Nou, dat advies pakten we maar al te graag op.

Resultaat: Skadi ingehaald en met behoorlijk wat verschil de snelste tijd neergezet van de Eerstejaarsdames (naast Skadi deed ook Proteus mee).
Wat voelde dat goed! We hebben mogen proeven van hoe het is om te mogen winnen en en dat smaakt naar meer!

We zijn er zeker nog niet, maar we hebben hier absoluut laten zien laten zien dat we een flink potje kunnen peddelen. Op naar 2018!