18/06/2026
Lazarus noemden we je.
Het is 2 jaar geleden, je ligt bij de dierenartsenpraktijk op de behandeltafel.
“Hij heeft het heel zwaar. Misschien is het tijd hem uit zijn lijden te verlossen.”
Je was toen 18, en op papier was het mooi geweest.
De dierenarts plande een afspraak voor 3 dagen later om de euthanasie te laten plaatsvinden, en rolde een beetje met z’n ogen toen wij vroegen: “Is er een kans dat hij er weer bovenop komt met een antibiotica kuurtje?”
De korte versie is dat de dierenarts dat geldverspilling vond.
De lange versie is dat je twee dagen na het start van de kuur, weer vrolijk boven op de schutting sprong en nog twee jaar bij ons bent geweest.
Een paar weken terug zagen we ineens een ‘knik’.
Je leek in korte tijd heel veel afgevallen.
Liep gammel en zakte door je poten.
Ging in plaats van op je lievelingskussen, op de plattere deurmat liggen; je had te weinig spieren meer om nog op het kussen te klimmen.
De dierenarts schatte het vorige week nog op anderhalf, hooguit 2 maanden in, dus was het volgens hem ‘ethisch verantwoord’ om je mee naar huis te nemen, maar ook ethisch verantwoord als we je lieten inslapen.
Je was heel duidelijk bezig aan het laatste hoofdstuk.
Zelf dacht je er kennelijk anders over, want maandag stopte je met eten.
In het boekje wat we van de dierenarts meekregen, stond heel treffend: “het moment dat je ‘s avonds in bed ligt en denkt: ‘ik hoop voor hem dat hij morgen dood in zijn mandje ligt’, is hét moment om je dier te laten gaan.”
Dus hebben we gisteren thuis, met je geliefde buurman erbij die altijd zo goed voor je zorgde, afscheid van je genomen. En lig je weer bij je vriendje, op de plek waar jullie altijd op het hekje zaten, gewoon bij ons in de tuin.
Nooit meer aan mijn tenen likken als ik ‘s ochtends naar de wc ging.
Nooit meer voor mijn voeten lopen als ik haast had, om me te zeggen; vrouwtje, relax gewoon!
Niet meer in mijn aura, kroelen op de bank.
Nooit meer Harry.
Dag lief vriendje. ♥️ 🐾
