Tennisvereniging Kinea

26/08/2026

Onze club neemt het zondag in de finale op tegen Tennis Vereniging Grouw in Grou! Aanvang 10.00 uur.
Joke, Jolanda, Tim en Sybren succes 🎾 💪

Alle deelnemende Friese tennisverenigingen van 2026. Dit weekend (A2 tot E) en volgend weekend (A1) worden de finales en degradatiewedstrijden gespeeld.

Wie gaat zich kronen tot kampioen van de Friesland Cup 2026?

28/06/2026

We zijn er klaar voor 🎾 🎾 KNLTB Friesland Cup.

16/06/2026

Het dinsdagavond team van onze club is kampioen geworden! Van harte gefeliciteerd Janneke, Roeliena, Linda, Karina, Agnes en Annechien!

14/06/2026

Het KNLTB Friesland Cup team van de club heeft vandaag met 5-0 gewonnen tegen TV Hallum. Op de foto vlnr Alexander Hornstra, Joke Popma, Jolanda Visser en Tim Hornstra.

27/05/2026

TV Kinea 1 – Burmania 1 # De sponsoravond.

Gisteravond was alweer de laatste competitieavond van het eerste damesteam. En wat voor een avond ☀️ zomerse temperaturen en eindelijk konden de rokjes aan. Heerlijk!
Van onze teamcaptain Joke moesten we wat eerder aanwezig zijn om de (boom) bloesem van de baan te vegen. Zo konden we onze tegenstanders van Burmania uit Vledder netjes ontvangen. Er had eigenlijk nog wel even gesproeid mogen worden, want de gravelwolken stoven tot aan kniehoogte. Maar alleen de voorzitter en het hoofd onderhoud weten hoe de (automatische) sproei-installatie werkt. Dat ging dus niet meer lukken op zo’n korte termijn. Koffie, thee en koek stonden klaar in “Gerrits Breakpoint” — voor de niet-ingewijden: de houten overkapping naast de tennisbaan vernoemd naar Gerrit Gerritsma.
Uiteraard weer een aantal bekenden uit het team van Burmania, onder wie coachingqueen Klaske. Zij coachte niet alleen haar dubbelpartner, maar ook de tegenstander voortreffelijk. Zo werd halverwege de rally geroepen dat de “backhandslicebal” van Tjitske niet omhoog kwam en er geen vaart in zat. Ook werd Jolanda attent gemaakt op een voetfout bij het serveren.
We waren stiekem blij dat onze sponsor er nog niet was, want we verloren de eerste twee partijen. Burmania rook kansen om degradatie te ontlopen en er werd uitgebreid gediscussieerd over de opstelling van de laatste twee partijen. Tijd genoeg daarvoor, want Joke had ondertussen de voorzitter opgetrommeld om de sproei-installatie aan te zetten. We hadden mazzel; hij stond niet op de padelbaan en kwam snel maar geruisloos aangereden in zijn Tesla. Je zag het gravel bijna opgelucht ademhalen; het had al dagen geen water gehad, zo bleek uit de stand van de installatie (off).
Op de frisse banen bleek Burmania uiteindelijk toch voor de verkeerde opstelling te hebben gekozen. Iris en Jolanda wonnen overtuigend met 6-0 en 6-3, en Joke en Tjitske trokken de winst naar hun toe in een supertiebreak. Met die twee punten hielden we de tegenstanders onder ons en hebben we ons weten te handhaven in de uitdagende tweede klasse.
De sponsor hebben we niet gezien; hij zal er ongetwijfeld een goede reden voor hebben gehad. De sponsorshirts waren deze avond trouwens ook wel wat warm. Alleen Joke bleef de sponsor trouw en speelde wél in het shirt.
De tegenstanders hadden vooraf al aangegeven niet te blijven nazitten. Ze weten niet wat ze gemist hebben. Wij wel! Tjitske zwaaide als eerste af. Zonder chauffeur Frits (ontslagen na vorige week?) moest ze nog anderhalf uur rijden. Gelukkig stuurde ze, zoals afgesproken, nog even een appje dat ze veilig thuis was gekomen. Zo konden wij ook met een gerust hart gaan slapen.
Volgende week staat ons jaarlijkse etentje bij 't Gerecht op het programma. Nu al zin in!

JV

Op de foto: dan zo onze sponsor maar even in beeld.

20/05/2026

Wat een BAK!

“BAK” was wel het sleutelwoord van deze zesde competitieavond. We moesten zeker aan de BAK tegen Oldeboorn, in Langezwaag. Dat heeft niets te maken met neutraal terrein zoals bij voetbal; nee, TV Kinea heeft drie competitieteams op dinsdag. Wanneer er twee teams thuis spelen, wijkt 1 team uit drie kilometer verderop naar buurdorp Langezwaag, waar ook twee tennisbanen zijn. En voor deze keer waren wij dat dus.
Net voordat Jolanda de auto zou starten om Joke op te halen, zag ze een gemiste oproep van chauffeur Frits. Toch maar even terugbellen. Geen gehoor. Toen Tjitske bellen — zoonlief nam op. “Oei… wat is er aan de hand met Tjitske”? schoot het door het hoofd van Jolanda. Gelukkig kwam snel het verlossende antwoord: Tjitske en chauffeur stonden met autopech in Langweer en “mem hat har telefoan ferjitten”.
De berger was onderweg en er kwam gelukkig ook een vervangende BAK aan, maar op tijd aan de BAK verschijnen ging niet meer lukken.
In het MFC in Langezwaag werden we warm welkom geheten door de huismeester en onze komst stond, inclusief kleedkameraanwijzing, op het LED-scherm aangekondigd. Dat is duidelijk, dan gingen we niet dezelfde kleedkamer in als de trainende voetballers van Langezwaag 😅. Even later arriveerden ook onze tegenstanders. Gezien de afwezigheid van Tjitske én de piek met regen op de buienradar, namen we eerst maar een BAK thee of koffie.
Na de regen gingen Joke en Iris de baan op, terwijl Jolanda nauw contact hield met Tjitske over haar locatie. “We binne d’r hast” en “ik ha de tennisklean al oan.” Gelukkig. Iets na achten kwamen Tjitske en chauffeur in een Skoda het park op en Tjitske stoof direct door naar baan 2. Met de adrenaline nog volop in het lichaam werd de partij in een supertiebreak gewonnen door Kinea. Op de andere baan waren Joke en Iris al klaar, helaas na verlies in twee sets. Snel een BAK koffie of thee met wat lekkers erbij, waarna Tjitske haar verhaal over de autopech deed. We wisten inmiddels al dat het niet om pech met de BMW ging, maar met “de cabrio”. Na een lunch in Langweer startten ze rond vier uur de auto en Tjitske imiteerde het geluid van hoe de motor toen klonk…..Jammer dat hier geen filmfragment bij zit, want dat deed ze bijzonder knap! De berger zou een uur later komen, maar dat werd anderhalf uur, twee uur… uiteindelijk drie uur later. Tijd om thuis de aardappels nog op te zetten zat er dus zeker niet meer in.
Maar eerst weer de baan op, want volgens onze weervrouw Iris kwam er na elf uur opnieuw een BAK regen aan. We kunnen er kort over zijn: die BAK regen kwam eerder dan verwacht. We kwamen als verzopen katten van de baan af, met één winstpartij (Joke en Tjitske) en één verliespartij (Jolanda en Iris). Daarna naar kleedkamer 3 om te do**hen. De teamgenoten van Jolanda pakten stiekem een andere kleedkamer — erg jammer — waardoor Jolanda met de tegenstanders onder de do**he stond…
Na een heerlijke warme do**he volgde de afterparty in de kantine van Langezwaag, waar de laatste voetballers inmiddels al vertrokken waren. Na wat sociaal gepraat over de gemeenschappelijke factor van De Knipe en Oldeboorn — de versierde wagens en gondels — ging het gesprek al snel weer over …. de autopech. Het zou een duur grapje worden voor de garage in Rotterdam waar de cabrio door de berger naartoe gebracht moest worden. Gelukkig viel alles nog onder garantie, want “We hiene ’m noch mar trije dagen”. Ai ai ai… pijnlijk… We zogen verder naar het merk van de auto. “Dat hoecht net yn it ferslach hjear…” Maar het bleek een dikke BAK te zijn. Volgens Google: Een stijlvol klassiek Brits automerk dat bekendstaat om zijn “ultieme combinatie van ambachtelijke luxe en sportieve prestaties”. Aan dat laatste beginnen we inmiddels ernstig te twijfelen. Na wat googelen hadden we er een beeld bij en ja hoor: prachtige auto,..… “mar dan moat hy it wol dwaan,” zei Tjitske met een licht verhit hoofd. Wij hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt en hebben al afgesproken dat we op 2 juni, voorafgaand aan ons slotetentje, even gaan toeren met die BAK door De Knipe en Heerenveen. Wat zullen we een bekijks hebben, nu al zin in!
Volgende week weer aan de BAK, thuis tegen Vledder met, zo lijkt het nu, 26 graden op de thermometer. Dus eindelijk: rokjes aan!
Door alle commotie zijn er weinig foto’s gemaakt. Alleen eentje van het aankondigingsbord en één van de selectie van Langezwaag 1 (hing daar aan de muur), omdat er altijd wat bekenden in zitten.

JV

13/05/2026

TEN WOUDE 2 – Kinea 1

Na twee weken rust mochten we eindelijk weer de baan op. Dit keer tegen het GROTE TEN WOUDE, praktisch om de hoek. Met een heerlijk zomers temperatuurtje waren we natuurlijk op de fiets gegaan… Helaas voorspelden de buienradars regen, onweer en vooral kkkou. Voor Joke, net terug uit Griekenland, was dat al reden genoeg om de auto te pakken.

Om kwart voor zeven werden we hartelijk ontvangen door Gretige (naar iedere bal) Gretha. Al snel arriveerden Iris (ook met de auto), Tjitske mét chauffeur Frits en de overige dames van Ten Woude. Natuurlijk was daar ook DE Desirée: klein van stuk, razendsnel en met een spelinzicht waar je U tegen zegt. Tot nu toe had ze slechts één partij verloren. En jawel… tegen “Ans Geen Kans” uit Appelscha. Dat begrijpen wij wel.

Tjitske en Jolanda mochten op baan 1 aantreden, zodat alle supporters van Tjitske goed zicht hadden. Chauffeur Frits klapte de parasol uit, zodat hij samen met (skoan)heit en mem Koopman (die wél op de fiets waren gekomen, petje af) droog ons spel kon volgen. En die support hielp, want de eerste set werd knap met 7-5 binnengehengeld.
Daarna veranderde Ten Woude van tactiek en werd het spannend. Heel spannend. De supertiebreak trok steeds meer publiek langs de baan. Of die nu voor Ten Woude waren of stiekem ook een beetje voor Kinea… Farid? Hoe dan ook: er werden prachtige rally’s gespeeld, veel hoog en een beetje laag, maar uiteindelijk hadden de tegenstanders letterlijk de langste adem.
Ook Joke en Iris konden het niet bolwerken tegen Gretige Gretha en invalster Rita, die met haar 4,6 rating een behoorlijk stevige versterking bleek.

De koffie en thee werd snel naar binnen gewerkt, want chauffeur Frits had weinig vertrouwen in de buienradar. Hij vertrok na de pauze weer met de taxi.
Dus wij ook maar snel de baan op. Misschien iets té snel, want midden in een game waarin de tegenstander stond te serveren, meldde Tjitske ineens dat ze “twee ballen had” om te gaan serveren. Eeehhhhh… Volgens haar kwam deze verwarring doordat ze een paar dagen eerder een jaartje ouder was geworden. Laten we het daar dan maar op houden.
Ook de laatste 2 wedstrijden gingen verloren, waardoor het GROTE TEN WOUDE nóg groter werd en ze hun koppositie verstevigden in de ranglijst. Gelukkig maakten de warme do**hes en de prachtig verzorgde borrelhapjes veel goed. Vooral het aan tafel gemaakte toastje brie met walnoot en honing was van kampioensniveau.

Na een lange en gezellige nazit bracht De Knipe Tjitske naar haar huis aan de compleet onbereikbare Kattebos. Gelukkig beschikt Joke over een ingebouwd navigatiesysteem, waardoor we op de terugweg sneller dan verwacht weer op bekend terrein reden. Niet veel later kwam er nog een appje van Tjitske: of we het hadden opgered, of nog ergens door de Greiden toerden. Wel lief van haar.

Volgende week spelen we “thuis” in Langezwaag tegen Oldeboorn. De punten kunnen we goed gebruiken, net als supporters en + 15 graden zodat het rokje toch eens aan kan.

Bijgaand een teamfoto, die hadden we nog niet gemaakt, met wat verzopen kopjes erop. Wél credits voor Iris mbt stand en instelling van de camera. De boomers hebben er weer wat van geleerd.
En een foto van de mooi opgemaakte hapjes.

JV

03/05/2026

Vanochtend was er voor de laatste keer competietraining o.l.v. Marjan Haan 🎾

22/04/2026

🎶”Daar is het water, daar is de haven…" 🎵🎤
De Zuiderzeeballade had zomaar over onze 4e tenniscompetitieavond in Lemmer kunnen gaan.

Op naar het tennispark aan de voormalige Zuiderzee, het IJsselmeer. De twee J’s pikten Iris en Tjitske op bij “I’m lovin it” McDonald’s. Kleine logistieke uitdaging: vier tennistassen in een kofferbak van de Peugeot 2008, het paste… niet, dus 1 tas op de achterbank. We slepen wat mee op zo’n avond. Om kwart voor 7 betraden we een zonovergoten, maar fris en (zee)winderig tennispark. Vier prachtige gravelbanen, twee stille padelbanen (tip voor onze voorzitter!) en een warm welkom van de alvast in koninklijk oranje gehulde dames van Ready Again. Wij waren er ook klaar voor, deze week weer in de oude vertrouwde samenstelling. Dankzij de “lob-masterclass” van Marjan afgelopen zondag beloofde het een zeer afwisselend potje tennis te gaan worden. Tjitske had getraind met haar “movemate”. Je weet wel, van vroeger, zo’n bal aan een elastiekje, dat altijd stuk ging. Maar Tjitske zweert erbij en traint zo dagelijks op het mooie gazon van Frits. Voor de meeste mannen is hun grasmat heilig, dus je hebt geluk Tjitske.
De wedstrijd van Tjitske en Jolanda duurde ruim twee uur en had alles in zich: strijd, spanning en zowaar zo nu en dan lobjes. Eerste set 7-5 winst, tweede set 6-7 verlies na een tiebreak, en toen… de supertiebreak. Kinea trok aan het langste elastiek en de tiebreak ging met 10-7 naar de Knypster dames. Op de andere baan ging het iets vlotter. Moeder en dochter waren binnen een uur klaar. En hoe! 6-3, 6-1. Joke is van de nul af en dat luchtte zichtbaar op. Rond negen uur: koffie, thee en cake. Geen grafstemming trouwens. Integendeel. En het werd nog gezelliger toen onze eerste supporter van het seizoen binnenkwam. Owen had van Iris eindelijk een avond vrij gekregen van zijn zolderklusproject en greep zijn kans. In de kou (want ja, dat was het inmiddels) moedigde hij ons aan in de laatste dubbels. Tjitske en Joke gingen als een speer en wonnen overtuigend in twee sets. Iris en Jolanda hadden het iets moeilijker. Een 1-4 achterstand werd toch een setwinst met 7-5. Daarna hadden ze de slag te pakken. Letterlijk en figuurlijk. Jolanda sloeg degelijke returns, 30 cm boven de netrand (ook opgepikt uit de training). En Iris vulde dat met haar uitmuntende voetenwerk bij het net goed aan en smashte de punten binnen. Halverwege set twee kwam de kramp bij Jolanda nog even buurten, dus het loopwerk van haar ging iets omlaag (was al nooit heel hoog gelukkig). Ondanks dat wonnen ze de tweede set met 6-3. Resultaat van de avond: 4 punten erbij, dat is goed voor de ranglijst. Olé! Na een welverdiende do**he wachtte de derde helft. Hapjes, drankjes en sterke verhalen. Er werden tips en tricks gedeeld over “happn”… maar die houden we in Lemmer. Tjitske vond haar “movemate” maat binnen het Lemster team. Maar die van haar was helaas al stuk. Rond middernacht zwaaiden de Lemster dames ons uit. Gelukkig lagen er geen fietsen in de kofferbak, dus konden we de tennistassen weer inladen en vertrekken. Via de A6? A7? A4? Geen idee. We zijn in ieder geval allemaal weer veilig thuisgekomen. Nu twee weken geen competitie. Op 12 mei staan we er weer, klaar voor de “ijsballen” volgens Petra. Tot die tijd blijven we lekker tennissen en houden we deze vorm vast!

Op de foto's: de kofferbak van de Peugeot 2008 en de movemate van Tjitske.

JV