17/06/2026
Ik ben een alleen geboren tweeling.
Zo. Dat is eruit!
En eerlijk? Dit vind ik rete spannend om te zeggen.
Het voelt kwetsbaar. Voor veel mensen is het onbekend en ongrijpbaar. Misschien geloven sommige mensen het niet. Dat is oké.
Voor mij voelt het heel sterk dat ik een zusje heb. Een tweelingzus.
Het is moeilijk onder woorden te brengen wat dat met me doet.
Het besef dat je ooit samen was. Dat je allereerste relatie met een ander mens er al was voordat je geboren werd. En dat die ander er niet meer is.
Nooit samen spelen. Nooit geheimen delen. Nooit gek doen. Nooit vriendjes beoordelen.
Soms voelt dat rauw.
Tegelijkertijd heeft dit inzicht mij ook veel gebracht.
Ik begon te zien hoe onbewust loyaal ik me naar haar had opgesteld.
Dat het mij niet beter mocht gaan. Dat ik niemand wil verliezen, maar me tegelijkertijd moeilijk verbind. Dat gevoel van alleen zijn, tot in je cellen.
Dat kan zwaar voelen.
Maar steeds meer leer ik mijn eigen plek in te nemen. Niet door haar los te laten, maar door haar óók een plek te geven.
En wat zit daar veel kracht in. 🤍
Ik deel dit omdat het onderdeel is van wie ik ben.
En ook omdat er misschien mensen zijn die dit herkennen. Of die zelf weten dat zij een alleen geboren tweeling zijn.
Je bent niet alleen.
Volg me op
