Move & Mind - Kinderfysiotherapie en Coaching bij langdurige klachten

16/07/2026

De juiste collega vind je niet door te haasten. Die herken je als je haar tegenkomt.

De afgelopen tijd heb ik mooie gesprekken gevoerd. Met betrokken professionals, ieder met zijn of haar eigen kwaliteiten. Maar de collega waarvan ik denk: jij past echt bij ons, die heb ik nog niet gevonden.

Misschien lees jij dit wel.

Voor Move & Mind in De Bilt zoek ik een kinderfysiotherapeut, kinderergotherapeut of kinderoefentherapeut (vanaf 16 uur per week) met affiniteit voor Sensorische Integratie (SI), ALK en/of kindcoaching.

Ik zoek iemand die graag samenwerkt, nieuwsgierig is, initiatief neemt en het belangrijk vindt om écht de tijd te nemen voor kinderen en gezinnen. Niet iemand die zoveel mogelijk behandelingen wil draaien, maar iemand die wil begrijpen wat een kind nodig heeft.

Wat je bij Move & Mind kunt verwachten:
• Een klein en betrokken team waarin we elkaar versterken.
• Ruimte voor eigen ideeën, initiatief en persoonlijke ontwikkeling.
• Scholing, intervisie en mogelijkheden om je verder te specialiseren.
• Een jaarrooster met 8 vakantieweken, zodat werk en privé goed te combineren zijn.
• De mogelijkheid om een deel van je administratieve werkzaamheden vanuit huis te doen.
• Een dienstverband vanaf 16 uur per week, met ruimte om mee te groeien.

Ben jij toe aan een nieuwe stap en spreekt onze visie je aan? Dan drink ik graag vrijblijvend een kop koffie met je. Ook als je nog twijfelt of gewoon nieuwsgierig bent.

📩 Stuur me gerust een berichtje of mail naar [email protected].

🙏 En ken je iemand die perfect bij Move & Mind zou passen? Dan zou ik het enorm waarderen als je deze oproep deelt of diegene tagt.

07/07/2026

Er zijn van die momenten waarop je even denkt: ja… dit is eigenlijk precies waarom we het zo doen.

Een werkdag hoeft niet alleen te draaien om complexe zorg, overleg en plannen. Het gaat ook om de mensen met wie je dat doet.

Bij Move & Mind werken we met kinderen en jongeren met complexe klachten. Dat vraagt aandacht, scherpte en soms ook veel van je als professional.

Juist daarom vind ik het belangrijk dat er ook ruimte is om even samen te landen. Even uit de inhoud, uit de drukte, en gewoon als collega’s samen zijn.

Zoals hier. Even samen een ijsje, tussendoor.

Wat ik merk in het team:
- er is veel vertrouwen in elkaar
- er is openheid over wat moeilijk is en wat goed gaat
- je kunt je werk op je eigen manier vormgeven
- er is ruimte voor overleg én luchtigheid
- en de balans tussen intens werk en ontspanning wordt echt bewaakt

We werken met een vast jaarrooster met ongeveer 8 weken gezamenlijke rust per jaar. Niet alleen praktisch, maar ook omdat ik geloof dat je dit werk alleen goed kunt blijven doen als er ook ruimte is om op te laden.

En misschien is dat wel wat ik het meest waardeer:
dat we hier niet alleen goede zorg proberen te leveren, maar ook een manier van samenwerken hebben die klopt in het dagelijks leven.

👉 Wat maakt voor jou een werkplek écht fijn om in te werken?

25/06/2026

Hij deed niet expres druk. Zijn lijf wist gewoon niet hoe het moest stoppen.

Sommige kinderen lijken altijd "aan" te staan.

Ze rennen.
Ze springen.
Ze praten.
Ze stuiteren.

Niet omdat ze niet willen luisteren.

Niet omdat ze ongeïnteresseerd zijn.

Maar omdat hun lijf al in actie is, terwijl hun hoofd nog niet eens weet wat er gebeurt.

Alsof ze een raceauto zijn zonder rem.

Wanneer een kind bij mij binnenkomt, zie ik het vaak meteen.

Een hoofd vol.
Een lijf dat overloopt.
Een systeem dat continu op volle snelheid draait.

Dan gaan we niet oefenen om stil te zitten.

We oefenen iets veel belangrijkers.

STOP – DENK/VOEL – DOE

🛑 STOP

Even pauze.

Voeten op de grond.

Adem in.
Adem uit.

☁️ DENK / VOEL

Wat gebeurt er in je lijf?

Wat voel je?

Wat zie je om je heen?

Weet je nog waar je mee bezig was?

➡️ DOE

Wat heb je nú nodig?

Even bewegen?

Een slok water?

Iets vastpakken?

Of hulp van iemand anders?

Het klinkt simpel.

Maar voor veel kinderen is dit een enorme stap.

Want zelfregulatie begint niet bij gedrag.

Het begint bij opmerken.

Opmerken wat er in je lijf gebeurt.
Opmerken wat je nodig hebt.
Opmerken wanneer het tijd is om gas terug te nemen.

Samen oefenen we dat stap voor stap.

Nog steeds een raceauto.

Alleen nu met een rem.
En af en toe een versnelling lager.

💬 Herken jij een kind dat altijd "aan" lijkt te staan?

23/06/2026

“Niet iedereen past bij Move & Mind. En dat is precies de bedoeling.”

Wij zoeken geen standaard behandelaar.
We zoeken iemand die verder kijkt dan de klacht.

Iemand die niet alleen denkt: "Wat moet ik doen?"
Maar vooral: "Wat gebeurt er hier eigenlijk?"

Bij ons werk je met kinderen en jongeren met o.a. chronische vermoeidheid, prikkelverwerking, stress- en spanningsklachten en psychosomatische problemen.

Maar eerlijk?
Dat is niet wat het werk bijzonder maakt.

Wat het bijzonder maakt, is hoe je werkt:

- je durft te vertragen waar anderen willen versnellen
- je ziet gedrag als signaal, niet als probleem
- je bent nieuwsgierig naar wat er onder de klacht ligt
- je werkt graag lichaamsgericht én in samenwerking met gezin/school
- je vindt het oké dat verandering klein en traag kan zijn

En misschien wel het belangrijkste:
je kunt aanwezig blijven bij complexe verhalen, zonder ze meteen “op te lossen”.

Dit is precies hoe we bij Move & Mind werken
Met aandacht, het zenuwstelsel en in het dagelijks leven van kinderen en jongeren.
Altijd maatwerk, nooit volgens één standaard protocol.

Soms betekent dat een grote doorbraak.
Maar vaker betekent het: een micropauze. Een kleine stap. Een beetje meer ruimte.

En dat telt hier net zo hard.

Herken jij jezelf hierin? Stuur gerust een bericht als je wilt verkennen of dit bij je past.

18/06/2026

Voor sommige mensen voelt rust nemen gevaarlijk.

Je komt binnen met slaapproblemen en chronische vermoeidheid.
Al jaren is het overleven in plaats van leven.

We starten met een weekplanner.

En meteen valt iets op: elke dag staat vol. Geen lege ruimte. Geen herstelmomenten.

Ook tijdens de sessie blijft je systeem “aan”:
laptop open, mails tussendoor, telefoon die blijft binnenkomen.

Wanneer ik een voorbeeld laat zien van een week met ruimte, komt de schrik:

“Hoe kan iemand zo weinig doen op een dag?”

Maar wat ik vaker zie bij chronische overbelasting:
rust voelt niet als ontspanning, maar als bedreiging.

Alsof stilvallen gevaarlijk is.

Bij een visualisatie-oefening gebeurt precies dat: je bevriest. Niet omdat je niet wilt, maar omdat je systeem het niet veilig vindt.

We onderzoeken wat eronder ligt.
En komen uit bij oude overtuigingen:

je moet altijd bezig zijn
niets doen is niet oké
stilstand is falen

Met die basis voelt rust nemen niet simpelweg moeilijk, maar onveilig.

We maken het doel klein. Haalbaar. Realistisch.

Niet twee uur rust. Maar beginnen met:

koffie drinken zonder telefoon
korte ademhalingsoefening
één bewust pauzemoment per dag

De week erna: verandering.

Micropauzes. Schrijven. Even landen.

En precies daar begint herstel:
niet in grote stappen, maar in kleine momenten waarin je lijf opnieuw leert dat rust mag bestaan

11/06/2026

"Waarom ga je niet gewoon naar school?"
Op school krijg ik vaak opmerkingen als ik er weer niet ben. Ik wil wel, maar het lukt niet.'

Je kijkt me aan en vervolgt:

"Aan de buitenkant zien ze niets. Hoe kan ik aan mijn klasgenoten uitleggen wat er aan de hand is?"

Er klinkt wanhoop in je stem.

Soms zou je bijna wensen dat je een gebroken been had. Of op krukken liep.

Niet omdat je dat echt wilt.

Maar omdat mensen het dan tenminste begrijpen.

Want jouw klasgenoot op krukken krijgt hulp aangeboden. Jij krijgt vragen.

"Waarom ben je er alweer niet?"
"Waarom ga je niet gewoon naar school?"

Terwijl jij keihard werkt aan je herstel.

Samen maken we een plan. Niet alleen voor je klasgenoten, maar ook voor de leerkrachten die niet begrijpen waarom je soms maar een paar uur aanwezig kunt zijn.

Je vertelt op school jouw verhaal.

En er gebeurt iets bijzonders.

De klachten zijn niet meteen weg.

Maar de spanning neemt af.

Je hoeft je niet meer telkens te verantwoorden.

Je klas begrijpt beter waarom je er soms niet bent.

En jij hoeft niet langer in je eentje rond te lopen met iets wat niemand ziet.

Soms begint herstel niet met minder klachten.

Soms begint herstel met je gezien voelen.

04/06/2026

Co-regulatie: waarom “er zijn” soms belangrijker is dan iets zeggen

Co-regulatie is het proces waarbij mensen elkaars zenuwstelsel helpen kalmeren.
Via nabijheid, stem, lichaamstaal of aanraking. Vaak zonder woorden.

Het is een basismechanisme in ons zenuwstelsel, en de kern van veilige relaties.

Bij spanning of overprikkeling kan een ander soms al helpen reguleren — niet door iets op te lossen, maar door simpelweg aanwezig te blijven.

Een krachtig voorbeeld hiervan zag ik in Survivor (seizoen 48).

Eva, een deelnemer met autisme, raakt tijdens een intensieve opdracht overprikkeld en emotioneel ontregeld. Ze heeft vooraf duidelijk aangegeven wat haar helpt in dit soort situaties.

Joe reageert niet met uitleg, advies of actie.
Hij blijft dichtbij. Houdt haar handen vast. Legt rustig zijn voorhoofd tegen het hare. In stilte.

En precies daar gebeurt iets belangrijks: haar systeem zakt. Er komt weer rust.

💡 Dit is co-regulatie in zijn meest pure vorm.
🤝 Geen interventie, maar afstemming.
🌿 Geen controle, maar veiligheid.

Wat dit zo interessant maakt: het lijkt klein, maar het effect is groot.
Het vraagt geen methode, maar aanwezigheid.

In de praktijk zien we dit principe terug bij kinderen (en volwassenen) met prikkelverwerkingsproblemen, ALK en chronische stress. Vaak is regulatie niet iets wat je alleen “leert”, maar iets wat ontstaat in contact.

💬 Herken je dit in je werk of omgeving?
Waar zie jij co-regulatie terug?

https://www.youtube.com/watch?v=CbgXyK9CHZ0 Tot 1:46

Jeff Probst gets emotional after Eva discloses her autism.Subscri...

02/06/2026

Mijn hele jeugd had ik dagelijks hoofdpijn.

Niet af en toe. Elke dag.
En ik wist eigenlijk niet beter.
Elke ochtend begon ermee. Elke avond eindigde ermee.

Op de middelbare school werd het zo ernstig dat ik een jaar thuis kwam te zitten. Terwijl mijn vrienden naar school gingen, plannen maakten en herinneringen opbouwden, keek ik vanaf de zijlijn toe.

Ik miste lessen, verjaardagen en vriendschappen. Maar misschien nog wel het meest: het gevoel dat ik gewoon mee kon doen.

Aan de buitenkant zag je niets. Maar van binnen draaide alles om volhouden in plaats van leven.

Toen ik weer naar school kon, nam ik mezelf iets voor: dit nooit meer.

Ik wilde niet dat pijn mijn leven zou bepalen, dus ik ging door. Studeren, werken, sporten op hoog niveau.

Totdat ik vastliep.

Ik ging op zoek naar hulp en antwoorden, maar die kwamen niet. Ik werd van het ene naar het andere doorgestuurd, zonder duidelijkheid en zonder plan.

Nu, jaren later, zie ik precies datzelfde terug bij de kinderen en gezinnen die bij ons binnenkomen. De onzekerheid. Het niet begrepen worden. Het eindeloos zoeken naar verklaringen.

Juist daarom bestaat Move & Mind.

Omdat ik weet hoe het voelt als klachten je leven gaan bepalen. En hoe groot het verschil is als iemand wél met je meedenkt.

Die ervaring vormt nog elke dag de basis van mijn werk.

Inmiddels werken we met een betrokken multidisciplinair team, waarin we kinderen en jongeren helpen met pijn, vermoeidheid en prikkelverwerkingsproblemen. Altijd met de blik verder dan alleen de klacht.

En omdat we groeien, is er ruimte ontstaan voor een nieuwe collega die deze manier van werken herkent of wil leren.

Voel jij bij het lezen van dit verhaal: dit is hoe ik wil werken?

Stuur me dan vooral een bericht. Dan kijken we samen of er een match is.

📍 De Bilt
📧 [email protected]

Delen of iemand tippen mag natuurlijk ook ❤️

10/04/2025

Hoe kun je pijn ervaren terwijl de arts niets in je lichaam kan ontdekken?

Heb je ooit het verhaal gehoord van de Australische surfer wiens arm door een haai werd afgebeten, maar die geen pijn voelde?
Hij surfte rustig terug naar de kust en regelde daar een rit naar het ziekenhuis. Vreemd, toch?

Vaak veronderstellen we dat veel lichamelijke schade veel pijn veroorzaakt, en andersom.

Verrassend genoeg is dat niet altijd het geval.

Pijnperceptie hangt af van diverse factoren, niet alleen van fysieke schade.

30/03/2025

‘Op school krijg ik vaak opmerkingen als ik er weer niet ben. Ik wil wel maar het lukt niet. Aan de buitenkant zien ze niets aan mij. Hoe kan ik dit aan mijn klasgenoten op school uitleggen? ’ vraag je mij met lichte wanhoop in je stem.

Je wenst dat er iets zichtbaars aan de hand zou zijn, want dan zien mensen het tenminste. Je klasgenoot die op krukken loopt wordt wél geholpen en jij voelt je niet gezien en begrepen.

Samen bedenken we een plan om het niet alleen aan je klasgenoten, maar ook de leerkrachten uit te leggen die niet begrijpen waarom je er niet iedere les bent.

Ook al is het aan de buitenkant niet te zien, je bent hard aan je herstel aan het werk. Door er een keer over te vertellen in de klas, begrijpen de anderen beter wat er aan de hand is.
Er viel een last van je schouders toen iedereen het wist. Nu snapt de klas waarom je er af en toe niet bent of alleen een paar uurtjes mee doet met de les. De klachten zijn er niet meteen door opgehouden maar de zorgen wel en dat geeft al een gevoel van opluchting in je lijf.