22/05/2026
Ik denk dat dit één van de moeilijkste dingen is aan leven met een snel brein en een overbelast zenuwstelsel (in mijn geval door hersenletsel).
Mensen zien vaak vooral wat je niet meer doet of niet meer aankunt, terwijl er vanbinnen nog steeds ontzettend veel gebeurt. Ideeën, plannen, creativiteit, gevoelens, gedachten, verbanden… het stopt niet ineens omdat je lichaam grenzen aangeeft.
Daardoor blijf je jezelf soms beoordelen op alles wat je theoretisch nog zou kunnen, terwijl je lichaam allang probeert duidelijk te maken dat het tempo anders moet.
Ik merk dat daar bij mij veel innerlijke strijd zat. Alsof ik mezelf voortdurend probeerde bij te sturen naar óf rustiger, óf productiever. Terwijl de werkelijkheid veel complexer is dan dat.
Ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennen. Dat je hoofd sneller leeft dan je lichaam kan volgen.