08/06/2026
Afgelopen weekend was ik onderdeel van een festival.
Ik gaf een workshop, bood een aantal sessies aan (ik noem ze liever geen 'healingsessies', omdat dat ervan uitgaat dat we niet al heel zijn) én ik speelde handpan op het podium. Superleuk allemaal!
In de tent waar sessies werden aangeboden, zat ik samen met drie andere mensen die op hun manier ook sessies aanboden. Eén van hen was hier ontzettend ervaren in. Ze werkt al lang op festivals en beurzen en wist moeiteloos mensen naar haar toe te trekken. Binnen korte tijd zat haar tafel vol.
Ik keek ernaar en merkte dat het iets in mij opriep.
Haar manier van werken was direct. Soms zelfs hard, in mijn beleving. Er werden dingen gezegd waarvan ik schrok. Niet omdat ik dacht dat het verkeerd was, want ik kon voelen dat het vanuit een liefdevol hart kwam. Maar wel omdat ik voelde: dit is niet hoe ik wil werken.
En daar zat misschien wel mijn grootste les van het weekend.
Want zij begeleidde veel mensen en vroeg een vast bedrag. Ik had twee sessies. Twee prachtige ontmoetingen, precies zoals ik het graag doe. Zacht, liefdevol en afgestemd. En ik liet de mensen zelf bepalen wat ze wilden geven voor wat ze hadden ontvangen.
Er was een moment waarop ik dacht: doe ik het dan wel goed?
Maar hoe langer ik erbij stilstond, hoe duidelijker het werd.
Ik wil niet werken vanuit overtuigen, trekken of vertellen hoe iemand zou moeten zijn. Ik wil werken vanuit vertrouwen. Vanuit het idee dat je niet gerepareerd hoeft te worden. Dat je niet stuk bent. Dat je precies bent waar je nu bent, en dat daar wijsheid in zit.
Mijn rol is niet om jou te vertellen wat je moet doen.
Mijn rol is om naast je te lopen, je te ondersteunen en je te helpen herinneren aan wat je diep van binnen misschien allang weet.
Dat is misschien niet de snelste en kortste weg.
Maar het is wel mijn weg.
