01/09/2026
๐ฌ๐๐๐
๐๐๐๐๐....
Het kan soms even duren voordat een titel en subtitel van een boek helemaal goed voelen.
Voor mij is dat moment NU.
Al vele keren heb ik naar verschillende titels en subtitels gekeken.ย
Voelen, denken, kijken, twijfelen en dan nogย een keer voelen.
Vooral de subtitel vond ik lastig.
Toch bleef er รฉรฉn steeds weer terugkomen.
En dat is niet voor niets.
Mijn verhalen zijn ontstaan vanuit vertraging, vanuit verzachting.
Vanuit ruimte geven aan het proces.
Elke dag opnieuw lief zijn voor mezelf.
De natuur opzoeken.
Wandelen, alleen of samen.ย
En schrijven, iedere dag opnieuw.
Ik begon gewoon met schrijven, zonder te weten wat de verhalen mij zouden brengen. Soms zonder begin, soms zonder einde, en toch voelde ik dat er een verband was tussen alles wat ik schreef.
Uit dat persoonlijke schrijfproces waarin ik al mijn zielenroerselen de ruimte gaf, is mijn bundel ontstaan.
En nu mag ik eindelijk de titel met jullie delen:
โ๐น๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐.โ
๐ฝ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐, ๐๐๐๐๐
๐ ๐๐ ๐๐๐๐
๐๐ ๐๐๐๐๐.
Een titel die steeds weer bij mij terugkwam.ย
Omdat ieder proces zijn eigenย tijd en ruimte nodig heeft.
Een weg waarin verlies, liefde en verder leven hand in hand gaan.
Rouw kent geen haast.
โโโโโโโโ
Door het schrijven van verhalen voel ik verbinding. In de aanloop naar de publicatie van mijn bundel wil ik de komende tijd verschillende verhalen met je delen.
Over het leven zelf.
Over rouw en verlies.
Over alles wat we onderweg tegenkomen.
En ons uitnodigt om met een open hart te blijven kijken.
Van hart tot hart....
โค๏ธ