02/11/2026
"Ga maar alvast, ik kom er zo aan",
waren zijn laatste woorden die hij naar mij uitsprak tijdens ons gezamenlijke hardlooprondje.
In 2019 schreef ik dit gedicht, geboren uit liefde, gemis en herinneringen die blijven voortleven.
Vandaag is een dag vol herinneringen en breng ik opnieuw een ode aan mijn lief, mijn maatje, mijn grote inspirator, die voortleeft in mijn hart…
𝘿𝙚 𝙢𝙖𝙣, 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙜𝙧𝙤𝙩𝙚 𝙡𝙞𝙚𝙛𝙙𝙚
De man die mij liefheeft
en mij ziet staan.
De man die in mij gelooft,
soms nog meer dan ikzelf.
De man die mij steunt,
en mij opvangt als dat nodig is
De man die liefde en warmte geeft
en die mij begrijpt, zonder woorden.
De man die gaat voor één ding: liefde
en die zich overgeeft aan het onvoorwaardelijke.
De man die het mannelijke en vrouwelijke in mij in balans brengt
en mij het vertrouwen weer teruggeeft.
De man die mijn hart opnieuw laat openen
en het licht in mijn ogen weer laat schijnen.
De man die mij sterker maakt
zonder mij te veranderen.
De man bij wie ik helemaal mezelf mag zijn.
In mijn diepste wezen.
Zo’n man ben jij.
En elke keer als ik aan je denk,
Voel ik het weer:
Liefde.
𝑽𝒆𝒓𝒍𝒊𝒆𝒔 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕 𝒌𝒘𝒆𝒕𝒔𝒃𝒂𝒂𝒓, 𝒍𝒊𝒆𝒇𝒅𝒆 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕 𝒅𝒂𝒕 𝒘𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒌𝒖𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒅𝒓𝒂𝒈𝒆𝒏.
Uit mijn bundel Rouw kent geen haast.
