29/08/2026
Soms is er op een dag zoveel te voelen...
Vandaag begeleidde ik een bijzondere groepsopstellingendag. Mensen die elkaar van tevoren helemaal niet kenden, maar zich gedurende de dag steeds meer durfden open te stellen.
Het overkoepelende thema leek zich als vanzelf te ontvouwen: durven verliezen wat je niet langer kunt vasthouden. En ruimte maken voor verdriet. Want soms is verlies nemen gewoon ontzettend moeilijk. Soms voelt het verdriet zo groot dat je even niet meer weet hoe je eruit moet komen. En soms weet je zelf even niet meer dat zo'n periode ook weer voorbijgaat.
Er werd vandaag gelachen, gehuild, gevoeld en gedeeld. Er was kwetsbaarheid, maar ook kracht. En misschien wel het mooiste: er ontstond een gevoel van veiligheid, geborgenheid en saamhorigheid.
Ik ben ontzettend trots op alle deelnemers. Op hun moed om te voelen wat er gevoeld mocht worden. Om niet weg te lopen voor wat pijn doet. En om elkaar daarin werkelijk te zien.
En juist daarom raakte het mij zo dat er aan het einde van deze dag een prachtig boeket voor mij werd bezorgd. Namens een lieve vriend die vond dat ik het verdiend had.
Hoe fijn en bijzonder is het als iemand uit je omgeving iets in jou ziet wat je zelf even niet meer zo goed kunt zien. Dat je belangrijk bent. Dat je ertoe doet. Dat wat je nu voelt niet voor altijd zo zal blijven.
En misschien is dat wel precies waarom voelen zo belangrijk is. Niet om verdriet sneller weg te krijgen, maar om erdoorheen te kunnen bewegen.
Ik ben dankbaar voor deze dag. ❤️