02/09/2026
𝗩𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿 - 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝟭 𝘃𝗮𝗻 𝟰
Ik ben gaan schrijven over mijn moeder en ik merkte al snel dat het niet in één bericht past.
Ze is deze week zeventig geworden, mijn moeder, Marja, en ik was van plan om iets liefs te schrijven zoals dat gaat op een verjaardag. Maar toen ik eenmaal zat, in het duin, met de wind erbij, kwam er zoveel meer op dan alleen een felicitatie.
Over moeder zijn en over moederen, en dat die twee niet hetzelfde zijn. Over je eigen leven leven en dat ook vieren, ook als je zeventig bent en er kleinkinderen zijn die aandacht vragen. Over hoe je samen kunt blijven groeien terwijl er van alles verschuift, en over wat er zichtbaar wordt wanneer de lagen eromheen langzaam wegzakken.
Dat worden dus meerdere berichten, de komende weken. Dit is de eerste.
Wie zij is, in het kort, al doet dat woord het geen recht.
Ze zet mee de lunch klaar op onze opleidingsdagen en neemt een stuk van onze administratie over. Ze haalt de kinderen van school op de dagen dat de tijd daarom vraagt, en er staat met enige regelmaat iemand met boodschappen op de stoep die zij heeft gedaan zonder dat het gevraagd is. Ze heeft een hart van goud, en dat is een uitdrukking die je overal hoort, maar bij haar klopt hij gewoon.
En dan het stuk dat ik minstens zo mooi vind, misschien wel mooier: ze leeft ook echt haar eigen leven. Een paar keer per jaar op vakantie, dagjes weg met haar vriendinnen, kaartavonden, wellness, en heel veel borduren. Ze zorgt graag voor anderen en ze vergeet zichzelf daarbij niet, en ik weet hoe zeldzaam die combinatie is bij vrouwen van haar generatie.
Ze heeft in de tussentijd zelf de NLP Practitioner gevolgd. En af en toe stapt ze in een opstelling bij systemisch coachen, waarna ze me aankijkt met een blik die zegt dat ze niet helemaal begrijpt wat daar nu weer gebeurde. Dat blijft ze onwerkelijk vinden, en ik hoop eerlijk gezegd dat dat zo blijft.
Deze zomer was ze zeven weken bij ons, met een gebroken pols. In die weken gaven wij onze summer school en zij was erbij, gewoon in huis, ergens met een boek.
Op een van die dagen vroeg een deelnemer aan haar hoe zij het vond om ons zo bezig te zien. Om mij voor een groep te zien staan.
Ze vertelde het me pas de avond erna. Ik vroeg wat ze had geantwoord.
Dat ze trots is. En blij.
Ze kreeg het niet gezegd met droge ogen, en ik voelde het in al mijn poriën, zo puur en zo zonder omweg dat ik er even stil van werd. Dat is het soort moment dat je niet kunt maken en niet kunt vragen. Het komt of het komt niet, en dit kwam.
Dank je wel, mam. Voor alles wat je doet, en voor alles wat je bent naast wat je doet.
Er volgt meer.
