10/08/2025
𝗛𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗸𝗸𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻
Terwijl ik een content reeks schrijf waarmee ik mijn individuele coach-aanbod onder de aandacht
wil brengen, beëindig ik begin Juli mijn relatie, na 17jr samen te zijn geweest. En heb ik het nodig
dat te doen waarbij ik anderen als coach ondersteun. Pas op de plaats maken, een ander in mijn
hoofd mee laten lopen, Adempauzes in lassen om bij en in mezelf weer thuis te komen.
Dat niets menselijks me vreemd is wist ik natuurlijk al wel. En dat ik me als coach laat coachen lijkt
me eerder vanzelfsprekend dan apart. Want al weet ik echt wel hoe rouw en de balans tussen
hoofd, hart en handen in zijn algemeenheid, en belangrijker nog 𝗯𝗶𝗷 𝗺𝗶𝗷, werkt. Deze processen
doorvoelen zijn ook voor mij een uitdaging.
Op het moment dat we in gesprek zijn en mijn hoofd onze relatie al weer bijna een nieuwe kans
geeft, schreeuwt mijn hele lijf "NEE". En waar ik in het verleden en wellicht ook eerder in onze
relatie niet luister ben ik me nu bewust van mijn verhoogde hartslag, mijn ingehouden adem, de
bijna bliksemende gedachten die heen en weer schieten en bemerk ik mijn afgewende houding
op en mijn verkrampte buik. En ik luister.... Ik luister naar mijn lijf dat in opstand komt en ik luister
naar mijn hoofd die het gevoel in mijn lijf begint te ondersteunen. “Nee ik moet dit niet nog een
kans geven”. “Als ik van mezelf en van jou hou dan moet ik ons laten gaan”. “Door te blijven hou
ik in stand wat voor ons beiden niet (meer) werkt”.
Vervolgens nemen mijn handen het over en pak ik heel rustig en praktisch mijn spullen in, draai
zijn sleutel van mijn sleutel ring (we wonen niet samen) en vertrek.
De eerste dagen gaan in een waas voorbij. Ik huil, ben boos, verdrietig, gelaten. Alles en niets
passeert de r***e. Daarnaast ben ik aan het werk. Enerzijds is dit een welkome afleiding
anderzijds ben ik er niet helemaal bij. En hoewel ik vrij open ben over wat er aan de hand is en
wat er met/in me gebeurt, bemerk ik ook dat ik afstand creëer tussen wat ik voel en wat ik uit.
Noem het even hoofd en hart. Enerzijds natuurlijk praktisch want ik kan gewoon mijn werk doen,
belast de ander niet met mijn privé sores en bescherm mezelf. Echter de schaduwkant is dat ik de
ander ook de gelegenheid onthoud me nabij te kunnen zijn. Iets wat ik als troostend kan ervaren
en op dit moment nodig heb.
Op de momenten dat ik alleen ben kan mijn gevoel er full-trottle zijn en vliegt het alle kanten op.
In contact met de mensen die me het meest na staan is er ruimte mijn gevoel er te laten zijn. In
overige contacten bemerk ik echter dat ik mijn gevoel afscherm en een overwegend
verstandelijke uiting geef aan mijn situatie of het zelfs niet eens bespreekbaar maak. In gesprek
met een bevriende coach ga ik op zoek naar de achtergrond hiervan En ook dit leidt tot mooie
inzichten. Iets met dat er voor alles een tijd en plaats is, diepgewortelde belemmerende
overtuigingen over werk en privé en eveneens diepgeworteld het alleen doen maar merken nu
ook anderen toe te laten.
Ik merk dat er alleen ruimte in mijn hoofd en lijf is om op deze rollercoaster mee te bewegen. Een
deel van mijn non-declarabele bezigheden komen tot een stop en ik kom buiten wat ik “moet” tot
erg weinig.
De afgelopen week vierde ik mijn verjaardag en had daarom geen werkzaamheden gepland staan.
En waar de rollercoaster de afgelopen weken al naar een rustiger kinder-achtbaantje was
overgegaan. Merk ik dat er deze week weer ruimte komt om om me heen te kijken, met anderen
bezig te zijn en zachtjes aan weer dingen op te gaan pakken die zijn blijven liggen.
𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝘀𝗰𝗵𝗿𝗶𝗷𝗳 𝗶𝗸 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗽𝗼𝘀𝘁 𝗼𝗽 𝗲𝗲𝗻 𝘇𝗮𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗺𝗲𝗱𝗶𝘂𝗺.?
Omdat dit een voorbeeld is van wat er met een mens gebeurt bij een life-event. Je bent ontregelt
en al varieert de uitingsvorm van mens tot mens en van life-event tot life-event. Ook in de
zakelijke context is het van belang oog te hebben voor elkaar. Dat iemand niet slaapt, eet, de heel
dag in st***je huilen of juist in st***je koelkast staat heeft effect op de werkvloer. Soms heb je
even ruimte nodig je te herpakken om weer door te kunnen of is het nodig troost en/of nabijheid
te ervaren van de collega’s om je heen. Begrip dat het tempo lager ligt, de gedachten afdwalen,
het lontje korter is of de tranen dichter aan de oppervlakte liggen. Natuurlijk is de werkvloer de
werkvloer en is werken waarvoor je op die plek komt.
Dus buiten dat dit mijn “verklaring” is voor het onderbreken en herstarten van mijn content reeks.
Is dit ook een oproep voor hoofd, hart, handen op de werkvloer. Ik ben er van overtuigd dat je
het beste werkt op een inclusieve werkplek waar je jezelf kan zijn en waar oog is voor elkaar. Dat
is dan ook waar ik me als coach hard voor maak. Individueel maar ook voor jullie als
(management) team.
badeend, ,
