De Groene Stoel

De Groene Stoel Korte verhalen uit het dagelijks leven die je een andere kijk kunnen geven op situaties in je leven

29/06/2026

Oververhit

Testbeeld met miljarden blokjes, krassend geluid in je oren dat door merg en been gaat, staat gelijk aan dikke paniek.
Tenminste: bij mij.

Apparaten. Er zijn er bij dat geweldige uitvindingen zijn gebleken. Ze zijn efficiënt, je kan er veel mee. Soms zelfs grappige en handige dingen. Het één nog luxer dan het ander.
Zolang ze het doen
Gewoon doen
Zonder gedoe.
Je krijgt het netjes in doos thuisgestuurd. Vaak een veel te grote doos met een hoop stutmateriaal ter bescherming maar dat mag de pret niet drukken. Zolang het maar heelhuids overkomt.
De doos eenmaal in je handen geeft je gewoon een blij gevoel. Het is nieuw. Iets nieuws en oh wat was je blij dat je het besteld had.
De doos zet je voorzichtig op tafel alsof je het gooien in de bus van de vervoerder wilt verzachten. Je haalt er een mesje of schaar bij om de lagen plastic tape heel voorzichtig door te knippen of snijden. Handle with care.
Je maakt m open, flap voor flap en zie daar: daar ligt je nieuwe apparaat in volle glorie te shinen.
Fantastisch.
In een gaaf kleurtje.
Het juiste formaat.
Geen reverbished, maar totally new!
Nog prachtig in de lak.
Heerlijk ruikend naar nieuwigheid.
Ja ik hou van die geur.
Wat een genot. Wat een blijdschap. Dit heb jij besteld en het compliment aan jezelf ligt al op beide schouders.
Well done girl.
Je pakt de nieuwe aanwinst met zorg en aandacht uit de doos. Er mag natuurlijk geen schrammetje op zitten of komen. Je legt m op de tafel en kijkt ernaar. Wauwwwwww. Zo gaaf!
Zo nieuw.
He-le-maal van jou!
Hiermee gaat het zeker lukken.
Ondertussen bedenk je hoeveel plezier je hiervan gaat hebben.
Dan neem je m mee naar boven en zet je m neer. Je volgt alles op wat ze in de handleiding beschreven hebben et voilà, na wat gepruts, gescheld, liefde, aandacht en praten staat je nieuweling paraat.
Voor morgen.
Morgen mag je er mee aan de slag.
Met bijna kinderlijke spanning in je lijf, laat je m staan en fluister je nog net even “welkom in mijn huis en tot morgen” voor je de deur sluit.

De volgende ochtend ben je vroeger wakker dan de dagen ervoor. Vandaag mag je er eindelijk mee aan de slag. Je staat nog net niet voor de deur in je handen te klappen van plezier, maar het scheelt echt niet veel.
Nog even koffie mee en je rent bijna de trap op van geluk. Nu mag het. Nu mag je er Ein-de-lijk mee werken.
Bijna puberaal gedrag.

Dat waren de eerste dagen. Daarna werd het gevoel met de dag, week, maand toch minder, want het ding bleek gewoon z’n werk te doen zoals je ook verwachten mocht.
Elke dag heb je er plezier van, dat dan weer wel, maar dat fijne gevoel, dat blije gevoel, dat was er wel weer een beetje af.
En zeker na een paar maanden.
Een hittegolf. Buiten
Maar blijkbaar had dat ook effect voor je apparaat.
Die liet dat ook absoluut merken.
Ineens een testbeeld met miljarden blokjes, een hard krassend geluid. Blinde paniek.
Hoe krijg ik dat ding uit.
De herrie schalde door mijn koptelefoon.
Snoertje eruit werkt niet.
Aan/uit knop langdurig ingedrukt houden ook niet.
Ah, de escape knop. Die proberen. Helaas
Ctrl/alt/del. Ook niet. Ik werd er wanhopig van.

Dan manlief er maar bij roepen. Dat ding kon immers elke moment ontploffen, dacht ik.
Manlief komt rustig naar boven, terwijl ik bijna trillend als een rietje allemaal dingen vertel, aanwijzingen geef met een van spanning overslaande stem.
Hij kijkt ernaar en ik zweer het je, het lijk net of de uitdrukking op zijn gezicht verandert en hij inwendig een mantra opdreunt voor dat ding.
Daarna drukt hij langdurig op de aan/uit knop en dat ding gaat gewoon op zwart
Gewoon helemaal op zwart.

“Wat heeft hij dat ik niet heb”, vraag ik mij ondertussen verbaasd af. Ik vertik het om mantra’s uit te spreken tegen een scherm. Dat gaat mij gewoon veel en veel te ver.
"Piep ding. Dat ding is gewoon een vrouwonvriendelijk piepding" denk ik boos. En doe een paar verwensingen in mijn hoofd, terwijl ik nog even check of het raam dicht is.
“Hij is oververhit geraakt” zegt manlief.
Ah s**t zeg.
Het zieltje.
Oververhit.
Ah gossie toch.
Zo sneu.
Ik moet bijna huilen
Blijkbaar heeft hij nog niet naar mij gekeken. Dan had hij misschien wel een ventilator naast mij gezet.
Als er eentje oververhit is geraakt ben ik het wel.
“De ventilator zit aan de onderkant en dan kan z’n warmte niet weg” zegt hij nog.
Sjonge jonge, wat een luxepaard dat apparaat zeg.
Beetje hitte en dan direct in staking.
Een paar cd’tjes brengen uitkomst en al snel “doetieutweer” en kan ik verder.

Apparaten: echt geweldige uitvindingen.
Zolang ze het doen
Gewoon doen
Zonder gedoe

Een mooie metafoor die ik graag wil delen.
16/05/2026

Een mooie metafoor die ik graag wil delen.

Yourself first!!!“Zo dames en heren. Vandaag gaan we een potje basketbal spelen. We spelen met 4 teams die tegen elkaar ...
14/05/2026

Yourself first!!!

“Zo dames en heren. Vandaag gaan we een potje basketbal spelen. We spelen met 4 teams die tegen elkaar gaan spelen. Job, Vera, Jesse, Maureen jullie gaan een team kiezen” besloot de gymleraar.

Ze wilde graag bij Maureen in haar team. Zij was ook geen hoogstandje in basketbal maar was wel behoorlijk competitief. Terwijl ze wachtte en de namen van anderen genoemd hoorde worden hoopte ze maar dat ze zelf ook snel haar naam zou horen. Ze zag anderen naar degenen lopen die hen gekozen hadden en de vloer werd steeds leger en leger tot ze alleen overbleef. Blijkbaar was er niemand die vond dat zij een goede aanvulling zou zijn in een team.
Uiteindelijk kwam ze bij het team van Job terecht. Verschrikkelijk vond ze dat. Ze mocht Job niet. Hij had haar meer dan eens gepest dus ze wist wat er zou gebeuren. Zij zou het minst aangespeeld worden en zij het gevoel krijgen alsof ze erbij zou hangen.
Wat ze dacht gebeurde ook. Terwijl ze vaak genoeg vrij stond werden de ballen richting anderen gespeeld. Als ze een keer een goede pass gaf werd dat bijna direct omgezet in een punt. Het “feestje” werd altijd gevierd met degene die scoorde, nooit met degene die de voorzet gaf.

Dit werd een rode draad in haar leven. Als er iemand gevraagd werd en zij bood zichzelf aan, dan werd er altijd nog naar een ander gezocht. Ze was ook niet echt een hoogstandje, maar wel meer dan bereid om hard te werken en zich dingen eigen te maken. Anders dan degenen waar ze wel van verwachten dat ze het aankonden en die er de kantjes vanaf liepen.
Op het werk, bij het dansen, bij feestjes…. Elke keer kwam ze het gevoel van afwijzing en teleurstelling tegen. Oh ze was wel op feestjes en zo maar ze voelde zich steeds meer en meer een vreemde.

Op een bepaald moment besloot ze om zich in haar eigen wereld terug te trekken. Ze verschool zich achter huiswerk, boeken lezen, naar muziek luisteren, gedichtjes schrijven waarin ze juist die gevoelens beschreef die ze als pijnlijk ervaarde. Ze vond een fijne hulpverlener waarmee het klikte en ze begon patronen te ontdekken die zich lang verborgen hadden gehouden.

“Als jij jezelf niet ziet, hoe moet een ander jou dan kunnen zien” was een keer zijn vraag. Die vond ze interessant. “Hoe gá je jezelf meer zien” vroeg ze zich direct af. Na een intensieve sessie ging ze met nieuwe informatie naar huis. Ze besloot zich hierin te verdiepen en hoe meer ze dat deed hoe meer ze tot de conclusie kwam waar het bij haar om draaide.
Gaandeweg leerde ze dat ze zichzelf had verloren, door zich elke keer maar aan te passen, de lieve vrede te willen bewaren, sorry te zeggen voor dingen die ze niet had gedaan of gezegd, mee te gaan in dingen die haar niet pasten, verantwoording te blijven afleggen, anderen te beschermen voor hun eigen nare gevoelens, waardoor ze recht afstevende op hetgeen ze zelf niet wilde voelen: eenzaamheid en het gevoel van alleen achter te blijven.

Ze ontdekte dat ze steeds vaker de stilte opzocht of het nu thuis was of in de natuur.
Ze voelde zich daarin alleen maar ontdekte ook dat ze dat juist heel fijn vond.
Daar vond ze de rust en ruimte die ze zocht.
Waar ze alleen met zichzelf hoefde te zijn en kon zijn, niet gestoord door welke mening dan ook van een ander behalve die van haar zelf.
Ze leerde dat ze zelf haar grootste criticus was en daardoor vaak ook twijfel ervaarde bij elke stap die ze zette.
Stapsgewijs kwam ze eindelijk op een keerpunt in haar leven, die ze nog steeds niet makkelijk vond maar waarvan ze steeds beter begreep dat het haar zou opleveren wat ze werkelijk wilde bereiken: interne rust!
En daarvoor hoefde ze alleen maar voor haarzelf te kiezen. Voor haar leven, voor wie zij was en zichzelf op nr. 1 te zetten.

Toen het besluit er eenmaal was, begon ze meer en meer voor zichzelf te kiezen. Eerst met kleine stappen, want het was natuurlijk best wel spannend. Maar de stappen werden steeds groter. Ze besloot haar grenzen neer te leggen. Besloot uit te spreken wat ze ervaarde en gaf haar mening weer, ongeacht wat een ander daarvan zou vinden. Ging dingen ondernemen die haar vooral plezier gaven en een gevoel van intens geluk. Maakte afspraken met mensen die bij haar pasten en liet contacten verwateren.

Soms verlangde ze nog wel eens naar die contacten maar ze snapte inmiddels dat dit een moment opname was waarnaar verwezen werd bij een nieuwe ervaring. Ze luisterde meer, nam meningen van anderen waar en liet ze die behouden. Als haar iets stoorde, of niet duidelijk was kwam ze erop terug en liet de ander weten wat dat met haar deed en dat dit gevoel niet langer bij haar paste.
Wat men hiermee deed, zou ze wel merken. Zij wilde het niet meer omdat het niet langer bij haar hoorde. Als ze ergens voor werd gevraagd, hield ze altijd een slag om arm en gaf aan dat ze dat op die dag zou beslissen. Wat zij daarvan vonden was voor hen.

Ze voelde zich daardoor vrijer in haar doen en laten. Ze begon er stiekem van te genieten dat ze deze weg in was geslagen. Het was gewoon heel lekker om te merken hoe kiezen voor jezelf de energie en het plezier weer terugbracht waarvan je dacht dat dat verloren was gegaan. Ook haar zelfvertrouwen kreeg daardoor een boost.
Natuurlijk waren de eerste stappen lastig en voelden ze nog niet helemaal senang maar naarmate steeds meer stappen zette keek ze liever naar wat zich voor haar bevond dan dat ze zich nog langer door haar verleden liet leiden. Dat was toen. Dit was Nu. En nu, is alles wat er is.

Zelf kiezen voor jou is de BESTE keuze de je kan maken.

07/04/2026

De angst voorbij

Ze weifelde. Ze keek onder haar wimpers door naar de ander die tegenover haar stond. Ze zag er lief uit. Haar gezicht stond vriendelijk en haar ogen straalden warmte uit. Zij was zo uitnodigend en toch voelde ze weerstand. Ze wilde dit graag een keertje ervaren maar ergens lukte het haar niet die drempel over te stappen. Pijn in haar buik had ze ervan. Haar hart voelde ze in haar keel bonken, die droog aanvoelde en ze wreef stevig met haar duim over haar vingers van de andere hand. Ze voelde de ring aan haar ringvinger en drukte die nog steviger tegen haar vinger aan. Haar handen beefden en ze hoopte maar dat dat niet opviel. “ik wil wel, ik wil wel, ik wil wel” hoorde ze zichzelf in gedachten zeggen. Een andere stem die de laatste tijd vaker aanwezig was kwam ook om een hoekje kijken. “Weet wat er gebeuren gaat. Denk aan de vorige keren” hoorde ze de waarschuwingen. Twijfel en angst bracht het haar.

Ze wilde niet langer voldoen aan die overheersende stem en toch drong die vaker naar de voorgrond. De vrouw tegenover haar had gezegd dat zij zelf die stem zoveel aandacht gaf waardoor ze de dingen die ze echt graag wilde niet kon doen. Dat dit haar angststem was. Zelf wist ze dit ook alleen wist ze niet hoe ze die stem weg kon krijgen. Ze mocht haar tijd nemen. Niks hoefde, ze had volledige controle over wat ze wel of niet zou doen. Hoewel ze dat heel lief van haar vond nam dat haar angst en twijfel niet weg.

Was ze maar thuis gebleven. Veilig thuis, dan stond ze hier niet zo stom te doen. Allerlei gedachten spookten door haar hoofd. Wat zou die vrouw van haar denken. Ze zou haar vast een rare vinden. Niet goed bij haar hoofd. Het zou vast niet lang duren voor ze ook geïrriteerd zou raken, net zoals het bij de andere mensen was gegaan, of haar geduld verliezen. Van onder haar wimpers keek ze weer naar de vrouw. Nog steeds dat vriendelijke gezicht, die lieve ogen. Was ze haar nu nog niet zat? Ze schoof wat met één voet heen en weer. Zou ze durven zeggen dat ze liever weg wilde? Zou ze dat niet raar vinden? Zou ze dan boos op haar worden? Zou ze nog eens mogen terugkomen om te proberen of zou ze zeggen dat het zo wel genoeg was? Ze schaamde zich rot voor het ontbreken van moed om de stap naar voren te wagen. Nu begon ook haar hele lichaam te trillen. Meteen spande ze haar spieren aan. Dit wilde ze niet. Ze wilde die knuffel zo graag. Nu nog bedenken om zichzelf zo ver te krijgen. Waaraan zou ze kunnen denken. Hoe het zou voelen? Zou ze gaan huilen en zou ze dan nog kunnen stoppen? Ze voelde zichzelf flauw worden van al haar gedachtes en alle emoties die door haar heen schoten. Als ze maar niet flauw zou vallen dat kon echt niet.

Ze wankelde en dat zorgde er voor dat ze een stap naar voren deed. Nog dichterbij. Ze schrok hiervan. Ze rook het aroma van het parfum van de vrouw. Angst joeg door haar hele lijf dat nu onophoudelijk aan het trillen was de spierspanning ten spijt. “Het hoeft niet hoor, je mag, je mag zelfs een ander keertje terugkomen” hoorde ze die warme stem zeggen. Verschrikkelijk, nu mocht ze zelfs nog een andere keer terugkomen, alsof dat haar zou helpen. Nóg een keer zo afgaan als ze nu deed? Dat was iets wat ze helemaal niet wilde. Eén van haar voeten bewoog rusteloos heen en weer en zette een stapje naar voren. Ze voelde dat ze bijna haar balans verloor dus snel zette de andere voet zich ernaast. Nóg dichterbij. Ze voelde de paniek nog meer toeslaan. De angst druppels stonden nu letterlijk op haar voorhoofd.

Haar handen voelden klam aan en de ring drukte ze nog meer haar vinger in. Voor de vrouw tegenover haar was dit blijkbaar het moment om haar armen te spreiden en haar bemoedigend toe te spreken, wat ze ook deed. Ze stond zo dichtbij dat ze zich letterlijk in haar armen kon werpen. “Kom maar, je kan het wel. Vertrouw maar op jezelf. Als je valt, vang ik je op” hoorde ze zeggen. Hoe graag had ze deze woorden willen horen van haar ouders, van haar vrienden. Op deze woorden had ze zolang gehoopt, gewacht. “Als je valt, vang ik je op” hoorde ze nogmaals ergens in de verte. De kalme warmte die in deze woorden lagen overvielen haar en ze voelde de warmte door haar lichaam heen vloeien. Was dit dan haar moment? Had ze op dit gevoel, deze woorden gewacht? Ze deed haar ogen dicht, haalde diep adem en sprong…. De warme armen in.

Die zelfde armen vingen haar op en werden om haar heen geslagen en zorgden er voor dat ze weer in balans kwam. Ze stond daar in die armen die zo veilig aanvoelden, zo warm dat ze begon te huilen. Een stortvloed van tranen stroomden over haar wangen. Ze kon niet meer stoppen. Ze huilde en huilde tot ze geen tranen meer had en pas toen kalmeerde ze een beetje. Ze voelde dat de vrouw haar over haar hoofd aaide. “kom maar, het is oké, het komt helemaal goed”. Er waren geen gedachten meer. Haar hoofd was leeg. Haar lichaam voelde vermoeid en slap aan. Het enige wat er nog toe deed waren die twee warme veilige armen om haar heen en het weten dat ze het eindelijk had gedurfd

ZIjn.Ik heb haar rechterhand vast en zachtjes streel ik met mijn duim over de bovenkant van haar hand. Ze knijpt even in...
27/03/2026

ZIjn.

Ik heb haar rechterhand vast en zachtjes streel ik met mijn duim over de bovenkant van haar hand. Ze knijpt even in mijn hand. Een gebaar zonder woorden waar heel veel in verborgen ligt. We kijken elkaar aan en glimlachen naar elkaar. Zij is blij dat ik bij haar ben, dat kan ik aan haar zien. Ik ben ook blij dat ik bij haar ben. Haar linkerarm ligt stil op de armleuning van de relax fauteuil waar ze schijnbaar ontspannen in zit. In haar arm steekt een infuus waar haar kuur langzaam haar aderen in druppelt. Ik heb geen idee of ze dat voelt of wat ze daarbij ervaart en vraag haar daarnaar. “Ik voel er niets van, maar hoop natuurlijk wel dat het helpt” zei ze. Ik knik en glimlach.

Ik ben samen met haar voor haar derde kuur. Als twee keer eerder heeft ze zoveel troep in haar inmiddels oude lichaam gekregen. Alles voor het positieve beeld wat geschetst was. “Als dit werkt, kunnen we u opereren en het gezwel verwijderen” was wat men aangaf. En daar ging ze dan. Richting chemo kuren via infuus en pillen. Dit mag ze als 80-jarige dan ook nog even meemaken.

Terwijl ik haar aankijk, merk ik bij mezelf dat ik mij geen houding weet te geven. Hoe doe je zoiets eigenlijk. Neem ik een zorgende houding aan, een ondersteunende houding, een afstandelijke houding. Ik heb werkelijk geen idee. Het doet er ook niet echt toe. Het draait om haar, om wat zij meemaakt. Het zit in haar, het gebeurt in haar. Ik sta aan de buitenkant en heb geen idee van hoe ze zich voelt, wat ze denkt, wat ze voelt. Ik heb het haar gevraagd en dan krijg ik wel antwoord maar ik zit natuurlijk niet in haar lichaam.

Ik sta aan de buitenkant of de zijlijn zoals je het noemen wilt. Ik maak het niet zelf mee dus ik heb geen idee. Ik zie alleen haar buitenkant en wie ik zie is mijn moeder. De vrouw die ik op een andere manier zie dan in mijn herinnering aanwezig is. Toen was ze jonger. Een jaartje of 20 jonger. Energieker, levenslustiger, en soms bij tijd en wijle mega ongemakkelijk. We hebben zoveel met elkaar meegemaakt en ook niet meegemaakt. Leuke dingen, ongemakkelijke dingen, zware dingen, ontroerende dingen. In alles ligt verbinding tussen haar en mijzelf. Een soort oer verbinding, alleen al omdat ik uit haar geboren ben. Die verbinding is er altijd geweest. En wat er ook tussen ons heeft gespeeld, deze oer-verbinding is gebleven.

Zij is mijn moeder. Mijn moeder die ik liefheb. Mijn moeder die ik soms hartgrondig vervloekt heb. Mijn moeder wiens creativiteit ik van geërfd heb. Mijn moeder die zo vaak onbegrepen is geweest, omdat ze simpelweg niet wist hoe ze iets op een andere manier kon weergeven. Mijn moeder die altijd geïnteresseerd was, ook wanneer ze het eigenlijk niet goed handelen kon. Mijn moeder die te pas en te onpas haar mening gaf. Mijn spontane moeder, waar ik zo gek mee kon doen. Mijn moeder die samen met mij danste, mijn kinderen meenam voor leuke uitstapjes, logeerpartijtjes en oppassen. Mijn moeder die ook lange tijd best labiel was door alles wat ze had meegemaakt in haar leven waarbij haar vertrouwen hard onderuit geschoffeld is geweest. Mijn moeder waar ik mij ook zorgen om hem heb gemaakt. Mijn moeder, die ik in veel dingen in mezelf terugvind. Lange tijd had ik hier zwaar de pest over in. Wilde ik vooral niet op haar lijken. Jammer voor mij want uiterlijk lijk ik juist op haar. Innerlijk heb ik lange tijd op haar geleken. Ik weet nog wel mijn fameuze uitspraak van toen: ik doe het anders dan mijn moeder om vervolgens te merken dat ik dingen juist hetzelfde deed.

Nu, op dit moment, is zij mijn moeder maar ook mijn moedertje geworden. Ze is flink wat centimeters gekrompen. Haar grijze haren in boblijn geknipt om haar hoofd waar steeds meer rimpeltjes op tevoorschijn komen. Klein, maar heel lief. Soms opgevend uit verwarring omdat haar agenda volledig is overgenomen door alle ziekenhuis afspraken maar gelukkig ook vaak weer positief. Mijn moeder waar ik ooit tegenop zag. Die ik recht in haar ogen kon aankijken toen ik ouder werd maar waar ik nu voor naar beneden moet kijken omdat ze zo klein is geworden. Ik zal nooit op haar neerkijken omdat ik weet dat zij gehandeld heeft op die momenten naar haar beste kunnen. En dat doen we allemaal ondanks dat dat niet het beste hoeft te zijn voor een ander. Dat maakt je nog niet minder mens of minder waard.

En nu staat zij voor het grootste gevecht van haar leven om nog jaren te kunnen leven. Een misschien mogelijke opgave dus duimen we en hopen we op een goede afloop. Mijn Ideeën over mijn houding laat ik voor wat het is.

Soms hoef je niets anders te doen dan er simpelweg te zijn.

Ik hou van jou lieve mama met heel mijn hart.❤️

Dit gaat over mijn moeder en ik spreek vanuit de grond uit mijn hart als ik zeg dat ik diep respect en bewondering heb voor de moedige strijders die met deze ziekte te maken hebben. Ik wens hen en degenen die hen liefhebben dan ook ongelooflijk veel sterkte.

In blijde verwachting (of toch niet)Vanmorgen was het gewoon weer veel te vroeg toen ik wakker werd van het geluid van e...
18/03/2026

In blijde verwachting (of toch niet)

Vanmorgen was het gewoon weer veel te vroeg toen ik wakker werd van het geluid van eenden. Niet zomaar eenden. Muskus eenden. Kwakend en kwetterend onder mijn raam. Die hele grote, zwart wit beschermde Muskus eenden die alles wat groen is gewoon stampvoetend verpletteren. Net als je de eerste bolletjes hun kopjes voorzichtig boven de aarde ziet steken stampen deze beesten ze gewoon keihard terug de grond in. En je pad wordt een schijt-pad van begin tot eind.

Het hebben van een vijver helpt dan ook niet echt. Ik heb een kleine vijver, je weet wel, zo’n leuk kuipje die je de grond in hebt gewerkt met bloed, zweet en tranen en waar je dan leuke waterplantjes in hebt gezet die mooie bloemen geven.
Ik heb er jaren van genoten. De meest prachtige bloemen gezien. Kikkers kwamen logeren, salamanders die je met mooi weer zag zwemmen of net met hun kopje boven het water uitkwamen. Vogeltjes die eruit dronken, mijn poezenspul dat daar ook graag uit dronk. Een waterig walhalla voor elk beest dat dorst had, vooral in de zomermaanden. Een klein stukje schattig natuur in de natuur.
Ik was daar erg verliefd op.
Het was ook erg gezellig om naar te kijken.
Menig beestje wist onze tuin te vinden.
Ook egeltjes.
Echt te schattig. Die kleine bolletjes met stekels hard rennend door de tuin met van die kleine pootjes. En ze waren snel.

En toen kwamen de eenden. Mijn zo geliefde vijver werd een trieste kale watervlakte. Alle planten werden kaal gegeten. Mijn eens zo vrolijke vijver onderging een complete metamorfose en werd gebombardeerd tot poedelplek. Er was niets anders tegen te beginnen dat mijn hele tuin met kippengaas te bekleden ter bescherming. Maar dat is natuurlijk geen optie zoals je vast zal begrijpen.

De eenden groep werd erg groot door de jaren heen. Zo groot, dat ik mij eraan ging ergeren. En niet alleen ik. Onze gevederde vrienden werden “talk of the street”. Niemand was en is blij met ze. Voeren moet je ze al helemaal niet. Ze gaan je echt als hun persoonlijke voedselvoorziener zien. Dat ben ik al voor mijn kat en uitbreiding naar een ander dierensoort ben ik niet van plan.
Gelukkig werden de mannetjeseenden, na veel klachten, weggehaald en naar elders vervoerd. De buurt haalde opgelucht adem, hoewel er natuurlijk wel dames eenden overbleven met hun kroost. Je ziet de bui vast al hangen….

Nu is het weer die tijd van het jaar en zie je mannetjes ontzettend hard hun best doen om in de smaak te vallen bij de dames en produceren de daarbij horende geluiden. Ik zag er vanmorgen vroeg eentje verkeerd om op een dame zitten en dacht op dat moment dat hij een echte sukkel was. Ik heb er hartelijk om gelachen.

Maar áls het toch gelukt is, dan begint het gedonder. De meeste nesten zijn 8 tot 20 eieren groot. Eeeks!!!. Ze leggen er elke dag eentje en uiteindelijk als alle eieren zijn gelegd begint het broeden. Dan mag m**s bijna 35 dagen lang broeden en heerlijk luieren en zal vader eend aan de slag moeten. Zo tegen de schemering gaat m**s zelf even op pad om haar poten te strekken.

Maar verbeeld je eens hoe dat er uit gaat zien als de eieren allemaal zijn uitgebroed. Dan waggelen er minstens 12 (ik moet natuurlijk wel even eerlijk blijven) woest aantrekkelijke geel-bruine rakkertjes achter m**s aan. Zo schattig. Tot………………Ze groot worden. Zo’n 2 tot 3x per jaar is dit een happening…….. voor eenden dan. Ik word hier niet zo happy van.

En nu, is er een aanstaande moeder eend eitjes aan het leggen onder onze coniferen haag. Wonderschone natuurlijke gebeurtenis. Natuurlijk ben ik blij dat het haar allemaal lukt en wil ik het aanstaande moederschap niet in de weg zitten maar deze aanstaande moeder zit mij wél in de weg. Oh en niet te vergeten mijn kat. Zij durft niet meer via de voordeur naar buiten. En eerlijk, ik kijk stiekem ook uit naar het jonge waggelende bruin/gele eenden kroost van mama eend. En ik werp mij ook nog eens op als hun redster in de waterige nood als ze er niet zelfstandig uit kunnen komen alleen is er één (nare) bijkomstigheid: ze worden GROOT!!! En dan worden het net als hun ouders platstampende, niets ontziende schijtende eenden die al poedelend in mijn vijver, mij weer te vroeg wakker maken.

“Krijg de………..” Vloekend stond Tim op van de kruk. Hij smeet z’n penseel met grote kracht op de grond. Zijn verfshirt da...
08/03/2026

“Krijg de………..” Vloekend stond Tim op van de kruk. Hij smeet z’n penseel met grote kracht op de grond. Zijn verfshirt dat hij over z’n hoofd had uitgetrokken belandde eveneens op de grond. Hij griste zijn bril van tafel, smeet de deur van zijn atelier open die met een harde klap tegen de wand aan klapte. Hij stapte met zijn blote voeten op het nog vochtige gras. Achter hem was de deur zo hard tegen de houten wand van het huisje geklapt dat eén van de raampjes was gesprongen. Het geluid van rinkelend glas liet hem omkijken. Hij haalde zijn schouders op en liep mokkend verder. Boos was hij en volkomen inspiratieloos.

Dit ging al weken zo. Hij had een bijzondere opdracht gekregen om een schilderij te maken voor in het gemeentehuis. Hij vond het een hele eer en had de opdracht dan ook met beide handen aangenomen. Nu zou er eindelijk erkenning komen voor hem als kunstschilder. Hij schilderde al jaren. Verkocht soms iets online, maar de meeste schilderijen die hij maakte stonden nog steeds te wachten op een nieuwe eigenaar. Hij baalde daar best van en soms twijfelde hij aan zijn eigen talent. Dan werd hij grillig en gaf er direct de brui aan. Het was vooral zijn vrouw die in hem geloofde en er met haar positieve opbeurende woorden voor zorgde dat hij toch elke dag de keukendeur uitstapte en over het gras naar zijn atelier liep achter in de tuin.

Niks interesseerde hem even op het moment. Al welken wilde het niet lukken met dit schilderij. Hij voelde een gebrek aan inspiratie en dat maakte zijn humeur er niet beter op. Hij ging zitten op één van de oranje tuinstoelen die met bijpassend tafeltje een zitje vormde in de tuin. Foeilelijk vond hij ze. Ze waren beschilderd met zonnebloemen, gras een blauwe lucht en talloze witte wolken. Zijn vrouw was helemaal weg van de vrolijkheid van het setje en dat was ook de enige reden dat de set zijn intrede in hun tuin had gedaan. Als het aan hem had gelegen was dat setje allang vervangen geweest door een lekkere lounge bank. Ze zaten wel lekker. Dat dan weer wel.

Hij zat voorover met zijn hoofd gebogen. Hij snapte er helemaal niets meer van. Waarom kwam er niets bovendrijven, vroeg hij zich af. Een idee, een fantasie, een kleur, wat dan ook zodat hij met het schilderij kon beginnen. Zijn hoofd leek volkomen leeg te zijn. Hij probeerde te focussen op de grassprietjes onder hem. Misschien dat de frisse groene kleur iets teweeg zou brengen bij hem. Het leek alsof hij uren naar het gras gestaard had tot hij een stem hoorde zeggen “probeer je grassprietjes met je blik te doden? Als je zo blijft kijken gaat het je waarschijnlijk nog lukken ook". De bulderlach die daarna volgde kende hij maar al te goed evenals de ferme klap op zijn schouder. Hij keek op en zag Jochem zijn goede vriend. “Ik weet niet wat er met jou aan de hand is dat je het gras wil vermoorden, maar als ik jou was, zou ik het er even over hebben met mij” zei Jochem en hij ging in de andere oranje stoel zitten. Hij sloeg zijn benen over elkaar en liet zijn armen relaxed liggen in zijn schoot. “Voor de draad ermee”.

Tim zuchtte diep. “Wat kom jij eigenlijk doen” vroeg hij Jochem. “Even babbelen” zei deze met een vrolijk gezicht. Wat hij wegliet was het korte telefoongesprek met Femke, Tim's vrouw, die morgen. Zij had hem om hulp gevraagd. “Misschien dat jij eruit krijgt wat er met hem is, want met mij praat hij er niet over” had ze gezegd. “Dus, vertel maar. Misschien kan je beginnen wat ervoor zorgt dat je met een gezicht rondloopt alsof je de wereld van zijn sokkel wilt schoppen” nodigde Jochem hem uit. Tim staarde voor zich uit.
“Het wil niet lukken Jochem” begon hij. “Sinds ik die opdracht heb gekregen, ben ik compleet inspiratieloos. Ik heb werkelijk geen idee wat ik zou moeten schilderen, waar het over zou moeten gaan, welke kleuren ik zou kunnen gebruiken, of het een groot doek moet zijn of een 2 of drieluik. Ik heb werkelijk geen idee meer. Daar loop ik tegenaan en het moet binnen 3 weken klaar zijn” eindigde hij wanhopig zijn relaas. Hij keek Jochem recht in zijn gezicht aan, alsof hij bij hem het antwoord kon vinden.

“Dan heb ik een vraag aan jou” zei Jochem. “Wanneer schilder jij op je best?”. Tim fronste zijn wenkbrauwen. Jochem had hem deze vraag al eens eerder gesteld en hij wist het antwoord al. Waarom dan nu wéér deze vraag. “Volgens mij heb ik je hier al eens antwoord op gegeven, maar, omdat jij het bent zal ik je vraag nog eens beantwoorden. Ik schilder op mijn best als ik de vrije hand heb, in mijn gevoel kan zakken en iedereen mij gewoon mijn gang laat gaan” gaf Tim aan. “Ja dat weet ik, we hebben hier al eerder over gesproken” zei Jochem kalm. “Als jij de vrije hand hebt en in je gevoel kan zakken schilder jij je beste schilderij” herhaalde hij Tims woorden. “Wat is er nu dan anders dan anders?”. Tim voelde een lichte irritatie. Hoe kon hij dat weten. Er was iets anders, dat wist hij wel maar hij had echt geen idee wat.

“Kom op Tim, je weet het wel” moedigde Jochem zijn vriend aan. “Weet je wat, ga even achterover zitten, probeer wat te ontspannen en doe je ogen gewoon dicht. Gewoon even afsluiten van alles. Luister naar de geluiden van de vogels, het zoemen van de insecten, hoor het ruisen van de wind en zoek een fijne plek in alle rust waar je een goed gevoel bij hebt”. Jochem praatte met rustige zachte stem en bleef ondertussen kijken naar Tim. “Je hoeft hier niets alleen maar relaxt aanwezig te zijn. Hier zijn geen opdrachten, is er geen tijdsdruk, alleen maar rust. Geniet er maar even van. Bedenk je ondertussen maar wat het nu precies kan zijn dat je inspiratie zo tegenhoudt. Misschien kom je een woord tegen die je gevoel het best omschrijft. Kijk maar even rond. Als je het idee hebt dat je gevonden hebt wat je zocht, neem het dan maar mee en kom dan maar terug in je eigen tempo". Jochem hield Tim nauwlettend in de gaten en wachtte geduldig af tot het moment dat hij zijn ogen opende.

Tim oogde kalm. “Ik heb een woord meegenomen, dat direct aangeeft wat er echt speelt in mij en dat gaat over falen” vertelde hij kalm. "Jeetje man, als ik het woord alleen al uitspreek voel ik een soort samentrekkend gevoel in mijn buik”. Jochem knikte, hij kende Tim al wat langer en had al het idee dat het deze richting uit zou gaan. Hij vroeg hem dan ook hoe hij dacht te kunnen falen. Tim vertelde hem over de tijd die al verloren was gegaan en dat deze opdracht hem op de kaart kon zetten als kunstschilder maar dat hij bang was dat de gemeente zijn schilderij niet goed genoeg zou vinden. “Oh, daarom hebben ze jou natuurlijk uitgekozen. Ze konden natuurlijk niemand anders dan een falend kunstenaar zo’n opdracht geven. Bij een echte kunstenaar konden ze hier natuurlijk niet mee aankomen. Nee, dan moet je echt wel heel goed kunnen falen” lachte Jochem “en jij kan dat natuurlijk als geen ander”. Tim keek zijn vriend lang met een verbaasde blik aan. Het was werkelijk absurd wat hij daar zei. Belachelijk gewoon. Hoezo, hij faalde als geen ander. Hij faalde niet. Hij kon dit gewoon. Deze opdracht hoorde bij hem. Jochem zag zijn verbaasde blik en begon nog harder te lachen. Tim begreep er niets meer van, maar kon niet anders dan hard met hem meelachen. Dit klonk zo absurd.

Nadat ze waren uitgelachen en Tim doorhad wat zijn vriend had gedaan om dit bij hem los te maken, stond hij op en omhelsde hij hem. “Bedankt man” fluisterde hij. “Ik weet wat ik moet doen”. Jochem grijnsde. “Ik weet oprecht niet waar je mij voor bedankt want je hebt het zelf gedaan, maar graag gedaan”. Met een zwaai liep Jochem naar de keuken. Tim keek hem nog even na voor hij naar zijn atelier liep. Daar zag hij de glasscherven liggen in het gras. “Scherven brengen geluk” dacht hij en liet ze daarom nog maar even liggen. Hij zou het later wel opruimen. Hij pakte het penseel weer van de grond, trok zijn shirt aan en begon tubes bij elkaar te zoeken die hij nodig had. Het zou een kleurrijk warm geheel worden.

Binnen keken Femke en Jochem naar de ontspannen ogende Tim. "Bedankt Jochem" lachte ze. "Anytime my dear, any time".

Falen. Pfieuw. Alleen het woord al kan een rotgevoel teweeg brengen. En het maffe is: je bedenkt het falen. Je faalt namelijk nooit!. Je kan het niet eens, ook niet als je het probeert. Alles wat je doet is namelijk gedaan met de allerbeste intenties. Probeer eens anders te kijken naar jouw "falen". Leg de focus eens op "wat voor goeds is hieruit voortgekomen". En het kan zijn dat je het niet direct ziet maar dat uiteindelijk wel het ouderwetse kwartje gaat vallen.
Ken jij het woord Falen? Wat doet dat met jou?

Adres

Bovenkarspel

Telefoon

0610124018

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De Groene Stoel nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen