12/07/2025
Vorige week las ik een post op LinkedIn over verlof bij het overlijden van iemand uit je vriendenkring. Dat het raar is dat daar niets voor is geregeld (of iets in die trant).
Het bracht mij terug naar 21 jaar geleden. Toen de dochter van mijn beste vrienden overleed. Vandaag exact 21 jaar geleden. Ze was 17 maanden jong. Leukemie. Maanden van ziekenhuisopnames en chemokuren. Niet te doen voor dat klein meisje. En niet te doen voor mijn vrienden. Die maanden in het ziekenhuis ging ik er iedere week naar toe. Maanden van hoop, verdriet, angst. De dag dat de behandeling werd gestopt, belde mijn vriendin met die boodschap. Ik was op het werk. Ben naar mijn manager gegaan en ik kon alles laten vallen om linea recta naar mijn vrienden te gaan. Om er voor ze te zijn op het meest verdrietige en ondoenlijke moment van jonge ouders die zo dicht bij mij staan. Er zijn. Verder niet.
Ik voelde mij gezien en gesteund door mijn manager. De dag daarna was ik weer op het werk. Collega’s vroegen mij waarom ik er was. Waren verbaasd. Het werk was voor mij afleiding. Ondanks het verdriet. Weer voelde ik mij gezien en gesteund. Een paar maanden later merkte ik dat mijn energie op was. Weer ging ik naar mijn manager. Samen hebben we mijn agenda leeggemaakt zodat ik direct een week vrij kon nemen. Gewoon vakantiedagen. Want die zijn er om je weer op te laden. En weer voelde ik mij gezien en gesteund.
Ik heb het, in andere situaties, ook anders meegemaakt. Situaties waarin ik mij niet gezien en gesteund voelde door mijn werkgever. Ook in periodes van ziekte en afscheid nemen. Periodes van tegenslag. En misschien juist wel daarom, maakt deze periode, inmiddels 21 jaar geleden, mij duidelijk dat je als werkgever niet overal beleid voor hoeft te hebben. Wat wel belangrijk is, is dat je je medewerkers ziet, hoort en steunt waar mogelijk. En samen kijkt wat nodig is om overeind te blijven.
Heb jij behoefte aan meedenken of advies? Ik ga graag met je in gesprek.
