Coachiling

12/06/2026

𝐆𝐢𝐫𝐥.
𝐆𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐳𝐚𝐠 𝐢𝐤 𝐝𝐞 𝐟𝐢𝐥𝐦 𝐆𝐢𝐫𝐥.
𝐈𝐧𝐝𝐫𝐮𝐤𝐰𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧𝐝. 𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐡𝐞𝐟𝐭𝐢𝐠.

De film gaat over Lara, een jonge transgender vrouw die in transitie is en tegelijk alles op alles zet om ballerina te worden. Je ziet haar verlangen, haar discipline, haar worsteling met haar lichaam en vooral ook hoe eenzaam dat proces kan zijn.

Maar wat mij, als ouder van een trans dochter, misschien nog wel het meest raakte, was haar vader.
Niet omdat hij perfect is. Juist niet.

Omdat hij zó duidelijk zijn best doet. Misschien wel teveel.
Hij steunt haar volledig. Hij gaat mee in haar proces, probeert haar ruimte te geven en haar keuzes te respecteren. Maar je ziet ook zijn ongemak als het over de operatie gaat. Zijn wanhoop als hij merkt dat het niet goed gaat met zijn dochter. En zijn onmacht wanneer zij niet wil praten, of hem verwijt dat hij te veel vragen stelt.

Dat vond ik pijnlijk herkenbaar.

Want als ouder wil je er zijn. Je wilt niet pushen, niet controleren, niet je eigen angst op tafel leggen. Maar je ziet soms ook dat je kind worstelt. En dan is niets doen bijna onmogelijk.

Het vinden van een balans tussen steunen en loslaten, tussen vragen stellen en ruimte geven, tussen vertrouwen en bang zijn… als dat lukt, maar ook als dat niet lukt ... dat laat deze film heel mooi zien.

Girl is wat mij betreft een aanrader.
Maar wees voorbereid op het einde.

En kijk niet alleen naar Lara.
Kijk ook naar haar vader.

Credits
Film: Girl (2018), regie Lukas Dhont.
Beeld: promotiebeeld van Girl — Menuet, Frakas Productions & Topkapi Films. Foto: Kris Dewitte. Minder weergeven

10/06/2026

𝐖𝐢𝐞 𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐞 𝐦𝐞𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰? 😊

Mijn dochter is inmiddels ruim 3 jaar in transitie.
Ze woont niet meer thuis. Haar naam voelt al heel gewoon. Eigenlijk denk ik er bijna nooit meer over na.

En toch...

Soms komt er nog post binnen met haar nieuwe naam erop.
Gisteren lag er een envelop op de mat.
"Mevrouw ..."

En heel even betrapte ik mezelf op de gedachte:
"Wie is die mevrouw eigenlijk?" 🤔
Een fractie van een seconde later moest ik lachen.
Want natuurlijk weet ik wie die mevrouw is.

Maar het liet me ook zien dat wennen niet altijd een rechte lijn is. Zelfs niet na drie jaar. Zelfs niet als liefde, acceptatie en trots allang de boventoon voeren.
Sommige dingen hebben gewoon tijd nodig om helemaal vanzelfsprekend te voelen. En soms komt het oude nog even te voorschijn

Herken jij dat? Dat je soms ineens merkt dat je hoofd nog een halve seconde achterloopt op je hart? 🩷 🩵 🤍

04/06/2026

🌈 🏳️‍⚧️𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐠𝐞𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐜𝐡 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐨𝐦 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧?
Ik kwam een kleuterklas tegen.

Acht kinderen.
Hand in hand.
Rustig in een rij.

En toen was daar die ene.
Die zong.
Die huppelde.
Die draaide rondjes.
Alsof die nooit had geleerd dat je “gewoon” moet lopen 😄

Ik moest glimlachen. En tegelijk dacht ik aan ouders van trans kinderen.
Want soms zie je pas achteraf hoeveel je kind zich heeft ingehouden.

Hoe vaak je kind heeft gescand:
Kan ik dit zeggen?
Kan ik zo kijken?
Kan ik zo bewegen?
Kan ik vertellen wie ik ben?

Je kind steunen gaat dan niet alleen over de juiste woorden gebruiken.
Het juist over dat die zich veilig kan voelen.
Thuis.
Aan tafel.
Bij familie.
Op school.
In de wereld.

Niet ieder trans kind wil huppelend door het leven. De meesten durven dat niet te doen. Maar ieder kind, ongeacht of die transgender is of niet, zou veilig genoeg moeten zijn om zichzelf te laten zijn.
🩷 Rustig.
🩵 Uitbundig.
🤍 Zoekend.
🩷 Stil.
Of gewoon hand in hand in de rij.

🌈 🏳️‍⚧️ Soms begint steun niet met een groot gesprek, maar met de vraag:
Hoe kan ik er voor zorgen dat mijn kind zich veilig voelt?

03/06/2026

𝐄𝐞𝐧 𝐜𝐨𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐮𝐭 𝐢𝐬 𝐳𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧

Een misverstand dat ik vaak zie: alsof de coming-out van een trans kind voor iedereen hetzelfde startpunt is.

Voor je kind is dat moment meestal niet het begin.
Daar zijn vaak maanden of jaren aan voorafgegaan. Twijfel, zoeken, voelen, ontkennen, weer voelen, misschien al gesprekken met vrienden, misschien eindeloos online lezen, misschien nachten wakker liggen.

En dan komt het moment waarop jij het hoort.
Aan de keukentafel.
In de auto.
Via een brief.
Of tussen twee gewone dingen door, terwijl jouw hoofd nog bezig was met boodschappen en werk.

Voor jou begint het dan vaak pas.
Dat verschil in tempo wordt onderschat. Zowel door ouders als kind.

Je kind wil misschien eindelijk vooruit, terwijl jij nog probeert te begrijpen wat er net gezegd is. Dat kan botsen. Niet omdat jij niet wilt steunen, maar omdat jullie op een ander punt in het proces zitten.

Daar hoeft niemand de schuld van te krijgen.

Maar het helpt wel als je het ziet.
Je kind heeft vaak al een lange innerlijke route afgelegd.
Jij stapt later in.
En dan is de kunst niet om je kind terug te trekken naar jouw tempo, maar ook niet om te doen alsof jij geen tijd nodig hebt.

Daar zit precies het lastige stuk.

Hoe merk dat jij op een ander punt zit dan je kind?

25/05/2026

S𝗼𝗺𝘀 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝗵𝗲𝘁 é𝗰𝗵𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗷𝗽𝗲𝗻 🌈

Gisteren was ik bij de boekpresentatie van Henk Nijmeijer.
En ineens was ik zélf even “de ander”.
Ik liep een ruimte binnen waar ik als cis hetero vrouw met een cis mannelijke partner duidelijk niet de norm was.

Niet onveilig. Niet onwelkom. Integendeel zelfs.
Wij werden vriendelijk ontvangen. Mensen waren open. Warm.

Maar toch voelde ik iets in mezelf gebeuren.
Een klein stemmetje dat ineens bewuster werd van alles.
🤔 Hoe ik erbij stond.
🤔 Wat ik zei.
🤔 Of ik niet iets ongemakkelijks deed.
🤔 Of mensen me zouden begrijpen.

En eerlijk? Ik moest er ook om lachen. 😄
Hoe snel je brein blijkbaar bezig kan zijn met de vraag: “Pas ik hier wel?”

Dat gevoel duurde misschien maar even. Daarna ontspande het weer.

Maar juist dat korte moment raakte me meer dan ik had verwacht.
Omdat ik opnieuw iets voelde van wat minderheidstress kan betekenen.
Niet alleen de grote dingen.
Niet alleen discriminatie, afwijzing of nare opmerkingen.

Maar juist ook die constante kleine alertheid.
Dat subtiele bewustzijn van anders zijn.
Van jezelf nét iets meer monitoren dan anderen waarschijnlijk hoeven doen.
En toen dacht ik aan deze uitspraak:
𝑱𝒆 𝒌𝒖𝒏𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒔 𝒍𝒆𝒛𝒆𝒏 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒔𝒎𝒂𝒂𝒌 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒕𝒆𝒏.
𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒑𝒂𝒔 𝒂𝒍𝒔 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒑𝒓𝒐𝒆𝒇𝒕, 𝒘𝒆𝒆𝒕 𝒋𝒆 𝒆𝒄𝒉𝒕 𝒉𝒐𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒔𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕.

Dat geldt dat ook voor minderheidstress.
Je kunt er veel over weten. Maar als je het zelf heel even ervaart, ontstaat er vaak een dieper soort begrip.
Menselijker. Zachter. Minder theoretisch. 🩵 🩷 🤍 🩷 🩵

----
PS: Het boek "Kleuren van Gelijkheid" van Henk Nijmeijer raakt precies aan dit soort ervaringen en de oorzaken daarvan.

Vanuit persoonlijke verhalen en maatschappelijke observaties laat hij zien hoe acceptatie, zichtbaarheid en veiligheid voor lhbti+ personen nog steeds niet vanzelfsprekend zijn en wat stilzwijgen, weerstand en uitsluiting met mensen kunnen doen.
Geen afstandelijk theoretisch boek, maar een uitnodiging om met meer menselijkheid, nieuwsgierigheid en begrip naar elkaar te kijken, én samen te bouwen aan een samenleving waarin iedereen zichzelf mag zijn, ongeacht wie je bent of van wie je houdt.

Aanrader!!!

24/05/2026

Veel ouders krijgen te maken met oordelen uit de buitenwereld, terwijl het zo mooi is om je kind zichzelf zien te worden. Hun verhalen mogen ook gehoord worden

Daarom doe ik mee aan deze actie
🌈❤️

De hashtag vertelt dat jij niet zwijgt en je niet laat wegduwen door wie of wat ook. Of dat nu is omdat je gewoon zichtbaar jezelf bent, je uitspreekt tegen onrecht tegen de LHBTIQ+ gemeenschap of omdat je iemand helpt en een schouder biedt. Van klein tot groot, alles gebeurt omdat jij niet zwijgt.

23/05/2026

“𝐈𝐤 𝐰𝐚𝐬 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐛𝐞𝐳𝐢𝐠.”
Dat zei een transgender persoon laatst tegen me.
"Nooit bij stil gestaan dat mijn mijn moeder ook een proces doormaakte"

En eerlijk? Dat hoor ik vaker.
Niet uit egoïsme.
Maar omdat er tijdens een transitie zóveel tegelijk gebeurt.
Je bent bezig met jezelf begrijpen.
Met opluchting. Angst. Twijfels. Hoop.
Met eindelijk woorden vinden voor iets wat misschien al jaren voelde alsof het niet klopte.

En ergens onderweg vertel je het aan je ouders, je broer en zus, je vrienden.
Voor veel trans personen is dat moment vooral spannend vanuit hun eigen perspectief: "Zullen ze me nog zien zoals ik ben? Blijven ze van me houden? Begrijpen ze het?"

Pas later realiseren sommigen zich dat er aan de andere kant óók iets in beweging kwam.
Dat ouders soms wakker lagen.
Zochten naar informatie.
Bang waren om fouten te maken.
Rouwden om oude beelden terwijl ze tegelijkertijd hun kind niet kwijt wilden raken.

Niet omdat ze hun kind afwezen.
Maar omdat ook zij hun weg moesten vinden in iets nieuws.

“Mijn moeder was altijd heel stil als ik sprak over mijn transitie. Ik dacht eigenlijk dat ze het gewoon snapte,” zei iemand.
“Pas veel later zag ik hoe hard ze haar best deed.”

Dat inzicht kan soms weer nieuwe zachtheid brengen.
Van twee kanten.

Want een transitie gebeurt zelden alleen bij één persoon binnen een gezin.
Iedereen beweegt mee.
Alleen niet altijd in hetzelfde tempo.

En ik denk dat het helpt het als we daar iets vaker eerlijk over mogen zijn. 🩵 🩷 🤍

Daarom mijn vraag aan trans personen in mijn netwerk:
Heb jij wel eens met je ouders gesproken over hun transitie proces?

En aan ouders van een trans kind: "Heb jij wel eens met je kind gesproken over wat diens transitie met jou gedaan heeft?

21/05/2026

𝐖𝐚𝐭 𝐣𝐢𝐣 𝐝𝐨𝐞𝐭, 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐞𝐫𝐭𝐨𝐞."
Toen mijn kind vertelde dat die transgender is, wist ik één ding zeker: ik wil dat jij je veilig voelt bij mij.

Ook al snapte ik niet meteen alles. Ook al was het soms zoeken naar de juiste woorden. Ik koos ervoor om dichtbij te blijven.
Later las ik dat jongeren die zich gesteund voelen door hun ouders veel minder kans hebben op mentale klachten.

En ineens vielen alle puzzelstukjes op hun plek.

🧡 Het gaat niet om perfecte zinnen of vlekkeloze kennis.
🧡Het gaat om echt aanwezig zijn. Om zeggen: “Ik zie je. Ik sta naast je. Ik leer met je mee.”

Een veilige omgeving is geen detail. Het is de bedding waarin iemand durft te groeien. Dat geldt voor iedereen - maar zéker voor een kind dat uitkomt voor wie die werkelijk is.

Wat jij doet, hoe jij reageert, hoe jij luistert - het maakt meer verschil dan je denkt. 🧡

08/05/2026

“𝐃𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧, 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐞𝐞𝐩 𝐢𝐤 𝐢𝐧𝐞𝐞𝐧𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐢𝐭𝐢𝐞𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐨𝐨𝐤 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐠𝐫𝐨𝐨𝐭𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐢𝐬.”
Deze woorden van Mandy* raken precies de kern.

Veel ouders willen er zó graag goed zijn voor hun kind, dat ze hun eigen gevoelens parkeren.

Maar ook jij, als ouder, maakt iets door.

Daar ruimte aan geven betekent niet dat je minder achter je kind staat.
Het betekent juist dat je steviger naast je kind kunt blijven staan.

En precies daarbij help ik ouders: ruimte maken voor hun eigen proces, zodat ze met meer rust en vertrouwen naast hun kind kunnen staan.

* fictieve naam i.v.m. privacy