24/10/2026
DIŞARIDAN KUSURSUZ BİR AİLE.
KAPALI KAPILAR ARDINDA YAŞANAN BAŞKA BİR HAYAT.
Birlikte çekilen fotoğraflar, misafirlerin yanında gösterilen ilgi, çevreden duyulan “Ne güzel bir ailesiniz” sözleri…
O evin içinde biri konuşmadan önce karşısındakinin yüzünü inceliyor olabilir:
“Şimdi söylersem kızar mı?”
“Yine beni suçlar mı?”
“Bu akşam da sessiz kalsam daha mı iyi?”
Aile içinde psikolojik şiddet; sürekli küçümseme, aşağılama, tehdit etme, kontrol etme, yakınlarından uzaklaştırma veya sessizliği cezalandırma aracı olarak kullanma biçiminde yaşanabilir.
“Sen zaten hiçbir şeyi beceremezsin.”
“Beni buna sen mecbur bıraktın.”
“Bunu anlatırsan kimse sana inanmaz.”
Tek bir anlaşmazlıktan söz etmiyoruz. Kişiyi korkutan, susturan ve kendi kararlarından şüphe eder hâle getiren, tekrarlayan bir davranış örüntüsünden söz ediyoruz.
Bazen evde bağırış bile duyulmaz. Bir bakış, bir ima, bir kapının kapanışı herkesi susturmaya yeter. Çocuklar da ne söyleyebileceklerini, ne zaman görünmez olmaları gerektiğini hesaplamaya başlayabilir.
Dışarıdaki saygınlık, evin içindeki incinmeyi geçersiz kılmaz. Güzel bir aile görüntüsü, herkesin güvende olduğunu göstermez.
Birisi yaşadıklarını anlattığında, “O öyle biri değil” demeden önce dinleyelim. Bizim gördüğümüz yüz, onun evde yaşadığı yüz olmayabilir.
Aile içinde de insanın sınırları, onuru ve güvenliği vardır. Yaşananı dile getirmek ve destek istemek kişinin hakkıdır.
̇le ̇stemekgüçtür