30/08/2026
De Blokkers VR1 - Marken VR1
Jaaa mensen. Daar is ie weer. Wat is het lang geleden, wat is het lang geleden. 3 maanden geleden om precies te zijn. De tijd is omgevlogen. Time Flies when you are having fun, maar zo niet dan alsnog. Hoewel de pen was neergelegd, bleven we lekker druk met diverse taken voor de club. Er moesten nieuwe teams samengesteld worden. Dat lukt niet altijd naar ieders zin. Het werd een heftige periode. Dreigbrieven, molotov cocktails, poederbrieven, killer-drones en een recordzomer. Alles gooiden we in de strijd om ouders op afstand te houden.
Ook voor mij persoonlijk is er wat veranderd. Dit jaar zwaai ik de scepter over het Dames 1 team van de club. Ze zochten type verbinder, iemand met een natuurlijke autoriteit, iemand die de taal van het voetbalveld verstaat, iemand die resultaat en plezier bundelt, iemand met een hoog niveau aan empathie, maar tegelijkertijd streng en rechtvaardig kan optreden. Geen gemakkelijke zoektocht en dus is die persoon ook nog niet gevonden. Tot die tijd moeten de dames het met mij doen.
De meiden- en damesafdeling bij De Blokkers groeit sinds een aantal jaren gestaag qua ledenaantal. Toch is het geen zekerheidje dat jaarlijks een damesteam kan worden ingeschreven. Ook eind vorig seizoen was het nog de vraag of het ging lukken. Gelukkig verliepen de gesprekken met twijfelaars over het algemeen positief. Uiteindelijk stonden liefst 19 dames op de spelerslijst. Een op papier (te) ruime selectie. Helaas kon ik er snel alweer eentje afstrepen vanwege een langdurige blessure. De vraag is of deze onfortuinlijke dame ooit nog op het voetbalveld te bewonderen is, maar sowieso dit seizoen wordt het niets meer.
Wie we zeker niet meer op het podium kunnen bewonderen is Dolly Parton. Zij overleed afgelopen dinsdag op 80-jarige leeftijd. Met name bekend als countryzangeres, maar daarnaast was zij tekstdichter, singer-songwriter en actrice. “Jolene” is natuurlijk een all-time classic, maar “You are”, 9-to-5 en “I will always love you” zijn ook kneiters van hits geweest. Terwijl ik schrijf kom ik erachter dat kneiter niet herkend wordt als Nederlands woord… weer wat geleerd. Maar terugkomend op Dolly Parton. Haar meer ingetogen versie van I will always love you is toch 1000 miles mooier dan die schreeuwversie van die Glennis Glace imitatie Whitney Houston? Okee, over smaak valt niet te twisten… maar er zijn grenzen.
Islands in the stream. That is what we are. Ja, Parton en haar duet-maatje Kenny Rogers zongen dit voor het eerst in 1983. “No one in-between”. Ja, die pure liefde tussen 2 mensen. Dat is natuurlijk een prachtige metafoor voor de liefde tussen mij en de dames. Tenminste, dat no-one in between moet nog aan gewerkt worden. Onze liefde wordt in het prille begin van de relatie danig op de proef gesteld. Vakanties, werk, onweer, kaakprotheses of een kater. Er zijn te veel redenen te noemen waarom onze liefde nog niet tot volle bloei komt op het trainingsveld. Zodoende had een aanzienlijk deel van de selectie nog weinig trainingsminuten in de benen. Ja dan komt zo’n bekerpotje gelegen en tegelijkertijd ongelegen. Gelegen omdat de 14 aanwezige dames flink wat loopmeters voor de kiezen kregen, ongelegen omdat de 14 aanwezige dames flink wat loopmeters voor de kiezen kregen.
We hebben het dan over de eerste bekerwedstrijd van het nieuwe seizoen. De KNVB heeft namelijk een systeem bedacht dat alle teams eerst 3 bekerpotjes mogen spelen. De competitie begint pas in het 3rde weekend van september. Op zich niet verkeerd hoor, je krijgt er zo gratis 3 oefenwedstrijden bij. Maar de tegenstanders worden voor je uitgekozen. En deze tegenstander was meteen een pittige. Marken had “ons” eind vorig seizoen nog afgedroogd met 6-0. Het was moeilijk voor te stellen dat dit krachtsverschil in 3,5 maand gerepareerd zou kunnen worden. Daar kwam bij dat we een aantal belangrijke krachten misten. Zo werd het voor mij ook in het nieuwe seizoen lekker puzzelen naar een goede opstelling en wisselstrategie. Een beetje als een Sudoku met iets te weinig voorgedrukte getallen. Ik kwam iedere keer net niet uit.
Goed. Ik kan nog een paar kantjes voltikken… maar dan heb ik misschien minder leuke verhalen voor de rest van de 25 wedstrijdverslagen. Zo laat ik maar achterwege dat ik een forse investering heb gedaan om mijn coach-taak te boosten: een heus taktiekbord van kolossale omvang. Niet lekker om op de fiets mee te nemen kan ik u vertellen (maar waarom zou ik ?) Ik heb mijn leven moet geven om met dat bord bij het complex te komen. Maar dan heb je ook wat. Als een volleerd sjoeler schoof ik met de magneetjes over het bord. Scenario’s werden feilloos voorgedaan. Een plaatje vertelt meer dan 1000 woorden. Dit was zo’n duidelijk verhaal dat het eigenlijk niet mis kon gaan in het veld.
Tenzij de tegenstander gewoon beter is natuurlijk. En dat was helaas het geval. Marken drukte ons vrij snel in de verdediging. De pass en looplijnen die op mijn magnifieke bord nog zo eenvoudig leken, bleken in de praktijk ingewikkelde wiskundesommen die we niet opgelost kregen. In de eerste 15 minuten gaven we een aantal goede kansen weg. Daarna leek de Marker storm wat af te nemen. Ironisch genoeg werden we uiteindelijk na een counter alsnog op achterstand gezet. Kwamen we een keer bij het doel van de tegenstander, werd het meteen afgestraft…
De 2de helft begon nog aardig voor ons met een schot op de lat. Daarna werd het wedstrijdbeeld een kopie van de 1ste helft. Een slechte sequel, van een toch al matige eerste film. De dames verdedigden uitstekend, want Marken kreeg niet veel kansen. Maar in balbezit lukte het niet om een vuist te maken. In het laatste deel was de tank wel leeg bij de meesten. Enkele dames smeekten om een wissel. De stand was dan 0-1, van spanning was nauwelijks sprake. De wedstrijd leek wel op een foute kerstfilm waar je uitkomst toch wel van weet. Jasmijn, die blijkbaar een hekel heeft aan kerstfilms, hield met haar reddingen de ploeg nog op de been. En anders was er altijd een Blokkers been die ertussen zat.
Super dat de meiden geen goal meer toelieten. Eindstand 0-1 tegen een sterke tegenstander. Daar kunnen we wat mee.
Jasmijn en Daisy, dank voor het invallen. Robin voor het scheidsen en Patrick voor het feilloos hanteren van de vlag.
Tot een volgende keer!
