Estrella, voor Lichter Leven

31/08/2026

Even een minuutje de Stiltekapel binnenstappen…

Als je veel voelt en er veel bij je binnenkomt, helpt het om regelmatig stil te vallen. Niet pas als het allemaal te veel is, maar juist daarvoor.

Even uit de stroom van alles wat doorgaat.
Voelen: waar sta ik nu? Wat raakt me? Wat vraagt aandacht? En wat mag ik misschien loslaten?

Precies daarom komen we in de Stiltekapel vaker samen. Omdat zo’n regelmatig moment van stilstaan helpt om beter om te gaan met alles wat je voelt.

Dit filmpje is een klein stukje uit een eerdere bijeenkomst. We mediteren, zijn stil, werken met een leervraag én we zingen. De tekst staat in beeld zodat je mee kunt zingen.

En omdat je online lekker in je eigen ruimte zit, kan niemand je horen. Dus mooi, vals, voorzichtig of uit volle borst: het mag allemaal. Nou ja… de buren misschien. 😉

Aanstaande zondag openen we de Stiltekapel weer.

6 september · 9.00–10.00 uur · online
Je kunt nog aansluiten. ♡

Meer informatie en aanmelden via www.moniqueneefjes.com

25/08/2026

Wat de ander in ons blootlegt...

Afgelopen week begeleidde ik een prachtige privéceremonie met plantmedicijn waarin een thema centraal stond dat ook in mij iets raakte.

Vrouwen.

Niet alleen de zachte kant. Het dragen, verbinden, elkaar zien en steunen. Maar ook die andere kant.

Het vergelijken
Wantrouwen
Concurrentie
Buitensluiten
Soms zelfs venijn

Ik hoor vrouwen weleens zeggen: 'Ik werk eigenlijk liever met mannen.'

En misschien zegt dat iets.

Niet over hoe vrouwen zijn. Daar geloof ik niet zo in. Maar wel over wat er in de ontmoeting tussen vrouwen allemaal geraakt kan worden. Want een andere vrouw kan iets in ons blootleggen.

Haar kracht. Haar schoonheid. Haar vrijheid. De plek die zij inneemt. De aandacht die zij krijgt. Of juist iets in haar gedrag waardoor een oude wond ineens pijnlijk dichtbij komt.

En voordat we het weten, reageren we niet alleen meer op de vrouw die voor ons staat, maar reageren er ook oudere stukken mee.

Ik moest denken aan het gedicht 'Vrouwen' van Fleur Bourgonje. Zij vangt voor mij iets van die wonderlijke dubbelheid:

Vrouwen

Hoe ze op het plein zwart om elkaar heen staan, de binnenste
houdt alle warmte vast.
Hoe ze tegen elkaar praten,
de stem van de buitenste klinkt het hardst.
En hoe ze over elkaar heen lopen om bijtijds te bereiken
wie ze willen zijn, hoe ze elkaar dan oprapen
en gladstrijken, arm in arm, dezelfde pijn
maar welke.
Hun woorden wijken uit naar zijstraten
terwijl ze bij elkaar de vinger op de wond leggen,
er met een nagel vuil uitsnijden.
Hoe ze elkaar hun bittere balsem aanwrijven, hun buiken
op één lijn brengen, het hoofd de vrije loop laten.

Voor mij zit daar iets in van wat we tussen vrouwen te leren hebben. Niet doen alsof het venijn, de afgunst, de concurrentie of het wantrouwen er niet zijn. Niet proberen alles met ons hoofd glad te strijken en er snel weer ‘verbinding’ van te maken.

Maar durven voelen wat de ontmoeting met die andere vrouw in míj blootlegt.

Welke stem wordt wakker?
Welke oude overtuiging?
Waar ga ik mezelf beschermen?
Waar trek ik me terug, ga ik vergelijken of ontstaat de behoefte om te vechten?

Dat betekent natuurlijk niet dat alles daarmee ineens ‘van jou’ is. Een ander kan je daadwerkelijk raken, over je grens gaan of iets doen wat niet klopt. Maar soms gebeurt er tegelijkertijd nog iets anders. Iets ouds wordt wakker. Om te ontmoeten en soms blijkt een stem die vandaag zo overtuigend klinkt al heel lang met je mee te reizen.

En als dat gezien en gevoeld mag worden, ontstaat ook best vaak de vraag: moet ik eigenlijk nog wel geloven wat deze stem mij vertelt?

Vanuit die nieuwsgierigheid kan weer verbinding ontstaan, met jezelf, met de ander. Niet bij alleen maar zacht en liefdevol voor elkaar zijn. Maar bij onze buiken op één lijn durven brengen, terwijl het hoofd nog even alle kanten op mag.

Daarom is het helemaal niet zo vreemd als je niet zomaar in een groep vrouwen stapt. Als je eerst wilt ervaren: hoe voelt het hier? Kan ik hier mezelf zijn? Vertrouw ik deze plek, voel ik me hier thuis?

Dat kan ook voor de Stiltekapel, want komende zondag zet ik de deur een uur gratis open. Om te ervaren en voelen wat het met je doet.

https://www.moniqueneefjes.com/c-7844332/online-stiltekapel/

Weet je wekom!

23/08/2026

“Het lijkt me mooi, maar ik zou het eigenlijk eerst een keer willen ervaren.”

Die vraag kreeg ik onlangs over de Stiltekapel.

En ik dacht eigenlijk meteen:
ja. Natuurlijk. Waarom heb ík daar niet aan gedacht?! 😄

Want ik kan natuurlijk van alles schrijven over de Stiltekapel. Over stilte en voelen. Over muziek en klank. Over wat er kan ontstaan als je even niet zoveel hoeft.

Maar daarmee weet jij nog helemaal niet hoe het voelt. En zeker als je veel ervaart en oppikt, is dat misschien wel het allerbelangrijkste.

Hoe voelt de sfeer?
Kan ik hier ontspannen?
Voelt het veilig genoeg om me eraan toe te vertrouwen?
Past deze manier eigenlijk wel bij mij?

Ik begrijp heel goed dat je niet zomaar ergens in wilt stappen omdat het op papier mooi klinkt. Daarom zet ik volgende week zondag de deur van de Online Stiltekapel gratis open, zodat je kunt ervaren.

Een uur om kennis te maken met de stilte, mijn stem en muziek, meditatie en de manier van samen zijn.

En ook om iets te ervaren van wat de Stiltekapel voor mij is: een plek waar je niet iets hoeft te worden of op te lossen, maar waar je even kunt vertragen en luisteren naar wat er in jou leeft.

Dus weet je welkom om te komen proeven en zelf te voelen of dit een plek is waar jij vaker zou willen zijn.

Zondag 30 augustus
09.00 – 10.00 uur
Online & gratis

Via de link hieronder kun je je aanmelden en lees je meer over de Stiltekapel:

https://www.moniqueneefjes.com/c-7844332/online-stiltekapel/

Misschien zie ik je zondag☀️

Monique

18/08/2026

En toen stond de deur van een klein kerkje open...

Ik schreef eerder over onze dag in Normandië. Over alles wat we daar zagen en hoorden en hoeveel daarvan bij mij binnenkwam.

Aan het einde van die dag reden we verder en kwamen we min of meer toevallig langs een klein kerkje.

De deur stond open en het licht kwam ons uitnodigend tegemoet. Dus gingen we naar binnen.

En precies op dat moment klonk mijn favoriete Ave Maria.

(Waarschijnlijk gewoon een heel goede bewegingssensor 😉)

Tja... dan heb je me!

Na alles wat we die dag hadden gezien, voelde het heel fijn om niet meteen weer door te gaan.

Ik heb een kaarsje aangestoken.

Met aandacht voor al die mensen die hun leven hebben gegeven. En uit dankbaarheid voor alle mogelijkheden en vrijheid die wij nu hebben.

Daarom houd ik zo van een ritueel of een ceremonie.

Niet omdat het allemaal plechtig of heilig moet zijn. Er wordt gelukkig ook genoeg gelachen. 😉

Maar omdat een ritueel aandacht vraagt.
Het haalt je even uit het doorgaan.
Uit straks.
Uit gisteren.
Uit alles wat nog moet.

En brengt je naar hier.
Naar stilte.
Naar jezelf.
En naar wat daar op dat moment te vinden is.

Dat is soms alles wat er nodig is.

Het maakte in ieder geval dat ik die intense dag anders kon afsluiten dan wanneer we gewoon weer in de auto waren gestapt en doorgereden.

Wil je meer lezen?
Kijk dan op moniqueneefjes.com

02/08/2026

De deuren van de Stiltekapel gaan weer open...

Dit berichtje kreeg ik van één van de vrouwen die afgelopen periode meereisde:

"Dank je!! Ook al kon ik niet bij elke samenkomst zijn, toch wordt er met een leervraag iets in beweging gezet. Echt wow… wat krachtig zeg. Heel bijzonder. Een diep verlangen wat zich gaat ontvouwen. Ik ben er komend najaar ook weer bij hoor ♥️🤗"

En dat is precies wat we doen in de Stiltekapel. Aan het begin van de reis formuleer je een leervraag rond een diep verlangen in jou.

Een vraag die er voor jou werkelijk toe doet. En het bijzondere is:

Je hoeft die vraag niet te beantwoorden.
Je neemt haar mee.
Je leeft ermee.
En langzaam komt alles wat je in je dagelijks leven tegenkomt in het licht van die vraag te staan.
Een ontmoeting.
Iets wat je raakt.
Een patroon waar je ineens tegenaan loopt.
Een gevoel dat steeds terugkomt.
Of juist iets waar je intens naar verlangt.

Je leervraag reist met je mee en helpt je om te zien wat er gezien wil worden.

Tijdens onze samenkomsten in de Stiltekapel maken we ruimte om te vertragen en naar binnen te keren. Om te voelen, te luisteren en te onderzoeken wat jouw leven je laat zien. Niet om het antwoord te bedenken. Maar om het te laten ontstaan.

We starten op zondagochtend 6 september en reizen tot en met december samen met onze leervragen.

Voel je dat dit iets voor jou kan zijn?

Lees via deze link alles over de Stiltekapel en hoe je jouw plek kunt reserveren. ♥️

De Online Stiltekapel Een plek om stil te worden bij wat er werkelijk toe doet Er is zoveel dat je wegleidt van jezelf. Alles wat moet.

01/08/2026

Als je al heel jong weet wat je wilt worden...

Laatst luisterde ik een prachtige podcast over Darja Collin.

Ze groeide uit tot één van de pioniers van de moderne dans in Nederland en was de eerste Nederlandse danseres die internationaal doorbrak.

Als jong meisje zag ze een danseres optreden. Op dat moment wist ze: dit is wat ik wil.

In een tijd waarin dans nog nauwelijks als serieuze kunst werd gezien, hield ze vast aan dat verlangen. Ze vertrok naar Parijs om klassiek ballet te studeren. Eigenlijk was ze daar, fysiek gezien, zo'n twintig jaar te laat voor. Maar ze zette door, maakte later tournees, ook door Nederlands-Indië en werd uiteindelijk docent en choreograaf. Zij was het die Hans van Manen zijn eerste baan als danser gaf, wat een goeie zet was dat!!

Een waanzinnig levensverhaal. Zeker voor een vrouw in die tijd.

En tegelijkertijd dacht ik:
Zo loopt mijn leven echt helemaal niet. 😉

Ik zat vroeger ook op ballet.
Toen mijn beste vriendinnetje werd aangenomen op de balletacademie, dacht ik meteen: "Dan ga ik ook."

Gelukkig had ik een hele wijze balletdocente.
Zij keek me aan en zei: "Monique, jij hebt een heleboel andere talenten."

En daar had ze gelijk in. Ik barst van de interesses en heb in mijn leven al heel wat wellicht aparte carrièrestappen gezet.

En gaandeweg zie ik dat dit misschien ook wel iets is wat hoort bij mensen die veel voelen.
Juist omdat er zoveel inspirerende mensen zijn. Mensen zoals Darja Collin.

Hun enthousiasme.
Hun vuur.
Hun verlangen.
Niet omdat ik geen eigen richting heb.
Maar omdat het zó gemakkelijk is om te resoneren met de richting van een ander.
En juist daar zit voor mij de uitdaging.

Is dit mijn verlangen... of ben ik geraakt door dat van een ander?

Langzaam ontdekte ik dat ik iets anders nodig had. Geen antwoord. En ook niet nóg meer inspiratie. Maar een manier om steeds opnieuw terug te keren naar mezelf.

Zo kwam de leervraag op mijn pad.
Een leervraag is geen vraag waarop je een antwoord zoekt. Het is een kompas dat je helpt je eigen richting te blijven voelen.
Voor mij voelt het alsof ik de deuren openzet en zeg: "Laat me maar zien wat er over dit verlangen in mij te leren valt."

En dan gebeurt er iets bijzonders.
Het leven begint als het ware mee te doen.
Ontmoetingen.
Gebeurtenissen.
Tegenslagen.
Verwondering.
Alles komt in het licht van die ene vraag te staan.
Niet ineens.
Maar langzaam wordt zichtbaar wat werkelijk bij mij hoort.

Misschien is dat wel de grootste opbrengst van een leervraag.
Geen pasklaar antwoord.
Maar richting.
Mijn eigen richting.
En voor iemand die zoveel voelt, is dat misschien wel één van de kostbaarste dingen die er is.

💛 Herken jij dat? Dat je geraakt kunt worden door de dromen of het enthousiasme van een ander en je je dan afvraagt: wat is eigenlijk mijn eigen weg?

De Stiltekapel | Online verstilling voor vrouwen die veel voelen https://share.google/57psqZwv7TIEjHySd

🎧 Podcast: OVT – Darja Collin
https://open.spotify.com/episode/2p9gOYAMc4rgUbrEwiVAuJ?si=tIlovLGRRjOlv0qNvBSi4A&utm_source=native-share-menu&sci=spotify%3Acard-config%3A1QrS5vmfjpWWcAzT3ImtAs

28/07/2026

Soms ontmoet je mensen die iets zeggen dat meteen resoneert...

Pas geleden verzorgde ik een ochtend bij het Zingen voor je Leven koor in Almere. Voordat we begonnen sprak ik met dirigente Heleen van der Heul en ze deelde iets over het koor en wat zingen zo waardevol maakt, dat me raakte.

Het idee voor het koor ontstond in 2002, toen therapeute Patricia Deiters-Rahusen in Amsterdam het eerste koor samenstelde. Haar uitgangspunt was simpel: plezier centraal. In alle vrijheid ontdek je je eigen stem. Wat begon als een eenmalig initiatief, groeide uit tot een beweging. Patricia ontving later een Koninklijke Onderscheiding voor haar rol in deze waardevolle beweging.

Wat maakt het zo waardevol? Heleen gaf dat heel helder weer: "Mensen die kanker hebben doorgemaakt komen vaak anders terug in het leven. Gevoeliger. Alsof hun huid dunner is geworden. Ze voelen meer. En niets is meer zo vanzelfsprekend als daarvoor."

En de vraag is: wat doe je daarmee?

Ik ken die vraag op een andere manier maar wel van dichtbij. Ik ben zelf sensitief. Veel voelen is niet altijd makkelijk. Maar zingen heeft me geholpen mijn weg te vinden. Het heelt. Het geeft ruimte aan dingen die anders geen uitweg vinden.

En bij dit koor is dat nog eens extra voelbaar. Want hier zitten mensen die weten wat het is om je leven te voelen schudden. Die weten wat kwetsbaarheid is, niet als zwakte, maar als realiteit. Die weten hoe waardevol het leven is en daarvan willen zingen!

Dat brengt me terug bij Patricia. Want in eerste instantie bouwde ze dit netwerk voor anderen en ontdekt nu zelf, als patiënt, wat het betekent om erin te mogen landen. Ze zingt mee in Amersfoort en schrijft erover: "het geeft me energie, houdt me op de been en geeft klank aan datgene waar geen woorden voor te vinden zijn."

Dat is een prachtige zin: Klank geven aan datgene waar geen woorden voor zijn.

Dat is precies wat er gebeurt als je diep voelt en niet weet waar het naartoe moet. Je zoekt een uitweg, een vorm. En als je die niet vindt, trek je je terug. Word je eenzaam, je verdooft. Of je doet alsof. Want we worden groot met de boodschap: beheers je, pas je aan, doe normaal. Niet: voel wat je voelt, ook als het ongemakkelijk of heel pijnlijk voelt.

Ook ik ben daar nog steeds in onderweg. En misschien is dat wel de reden dat ik dit deel. Omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen als je diep geraakt wordt door dingen die anderen lijken te missen. Als je denkt dat er iets mis is met jouw gevoeligheid. Terwijl het misschien juist een uitnodiging is om anders te leren leven. Daarom wil ik verhalen verzamelen. Ontmoetingen die me stil maken. Inzichten die zich langzaam ontvouwen. Vragen die niet om een snel antwoord vragen, maar om aandacht. Want over gevoeligheid, over wat het betekent om veel te voelen in een wereld waar zoveel te voelen is, valt nog zoveel meer te zeggen.

Nu was dat in Almere, met het verhaal van Heleen van der Heul en alle geweldige zangers van het Zingen voor je Leven koor!

Merk je dat het resoneert kijk dan op de website van Kanker in Beeld/zingen voor je leven voor een koor bij jou in de buurt. Ik weet zeker dat je welkom bent!

25/07/2026

Geen ceremonie of Stiltekapel vandaag maar zelf in de EHBO-les om mijn kennis en kunde bij te spijkeren!

Hoewel de foto van de shockbehandeling anders doet vermoeden, is iedereen de les goed doorgekomen😉

Het EHBO-certificaat weer op zak! En dat voelt toch fijn. Hopelijk heb ik het nooit nodig, maar mocht er ooit iets gebeuren, dan ben ik nu veel beter voorbereid ❤️