08/12/2025
🌙 ver-stil-tje
Soms lijkt de drempel naar binnen hoger
dan je eigenlijk aankunt.
Alsof het dagelijks leven een zware deur is
die je steeds opnieuw moet openduwen
om bij jezelf te komen.
Je weet dat daarbinnen
de stilte wacht,
de inspiratie,
de adem die je weer herinnert
aan wie je bent.
Maar toch…
er is dat moment van aarzeling,
van niet-weten hoe je loskomt
van alles wat nog aan je trekt.
En dan gebeurt het.
Een crack.
Een kleine scheur in de gewoonte,
in de snelheid,
in het pantser dat je zonder het te merken
weer om je heen had gebouwd.
Precies daar
valt het licht naar binnen.
Niet hard, niet dwingend,
maar alsof het jou allang zag
en alleen nog een kier nodig had
om je te bereiken.
In die kleine breuk
zakt alles weer in zijn plek.
Je lichaam herinnert zich zachtheid,
je geest opent ruimte,
je hart weet weer de weg.
En precies daar
vind je opnieuw toegang
tot rust,
tot ideeën,
tot inspiratie die fluistert
in plaats van schreeuwt.
Zo wezenlijk,
hoe weinig er soms nodig is
om thuis te komen
in jezelf.
