12/05/2025
Zonpauzes en voedende adem
Afgelopen weekend was ik even weg. Alleen. Tijd om op te laden, te ontladen, te reflecteren. De zon verwarmde me, de natuur voedde me. De wind, het bos, de zee – zoveel leven, zoveel inspiratie. Wat een contrast nu, achter mijn computer, in mijn praktijkruimte. En dan stel ik mezelf de vraag: hoe doen we dit eigenlijk? Hoe blijven we in contact met onze levendigheid, terwijl we zo vaak binnen zitten – in kantoren, studio’s, behandelruimtes?
Mijn tip: ga naar buiten. Zo vaak je kunt. Niet alleen in het weekend, maar ook tussendoor. Zie het als een zonpauze – net zoals anderen een rookpauze nemen, maar dan gezond. Laat je voeden door het licht. Adem het in. Eet het zonlicht als het ware op.
Je kunt dit letterlijk oefenen. Sta even stil, reik met je armen naar de zon, en breng op je inademing je handen naar je mond. Alsof je een hap zonlicht neemt. Soms groot, soms klein. Met aandacht.
Deze eenvoudige, voedende adem is geïnspireerd op de nurturing breath uit de Energetic Cycle of Breath (ECOB) van Jack Painter. Een oefening die ik zelf een jaar lang dagelijks deed. In een periode waarin ik leegte en tekort voelde. En nog steeds, wanneer dat gevoel weer opduikt, weet ik: het is tijd om opnieuw te ademen. Dieper. Voedender.
We leven in een wereld vol ondervoeding – niet per se van eten, maar van liefde, aandacht, levenskracht. En vaak proberen we die leegte te vullen met eten, kopen, roken, drinken, of ander vluchtgedrag. Maar echte voeding begint bij adem, bij contact met het leven zelf.
In mijn ademwerk op de matras werk ik met deze stroom van de adem. Niet om te forceren, maar om te voelen waar de energie stroomt – en waar niet. Door te blijven ademen, kan er meer levensenergie vrijkomen. Soms zelfs met een piek van extase, zoals bij een orgastische adem.
Dus: ga naar buiten. Neem een hap zon. En adem jezelf weer vol.