20/08/2026
Ik hang wat achterover in een vrij luxe stoel, althans voor kerkelijke begrippen. De medley aanbiddingsliederen is inmiddels afgelopen en de podiummist zakt langzaam tot grondniveau.
Een gastheer springt snel het podium op om een preekgestoelte te plaatsen waar de heraut van dienst zijn papieren op zal leggen, of zijn Bijbel, of zijn iPad, zoals gebruikelijk in deze moderne kringen. Het thema van vandaag, zo wordt ons verteld, is ‘lopen op het water’.
Klinkt goed, al zeg ik het zelf. Ik ben wel in voor wat avontuurlijks in mijn leven. Qua werk zit ik bijna weer op de spreekwoordelijke ‘7 year itch’ en uitgedaagd worden om uit mijn bootje te komen lopen op onzeker terrein, klinkt als muziek in mijn oren.
De spreker verhaalt over Jezus die de doodsbange discipelen nadert over het water. Ze zijn in stormachtig weer terechtgekomen en zien zelf niet waar het schip naartoe moet. Juist dan, op het hoogtepunt van hun angst, is Jezus daar. Ik hoor een paar mensen achter mij ‘Amen!’ roepen op de toepassing van de spreker dat Jezus dichtbij wil komen in onze moeiten. Als huis-tuin-en-keuken-theoloog vind ik die conclusie iets te voorbarig en vergezocht, maar het mag ook mijn pret niet drukken. Een en ander is aangenaam om aan te horen en prettig om naar te kijken.
‘Waar het hier misgaat in het leven van Petrus, is dat hij wel begint met lopen op het water, maar zich door de harde wind en de hoge golven af laat leiden, mensen! Wij moeten onze ogen op Jezus gericht houden en niet kijken op wind, golven of wat dan ook. Anders zinken we net als Petrus en zal er nooit iets slagen in ons geestelijk leven!’
De ‘amens’ vliegen mij nu overal om de oren, alsof ik in dolby surround 5.1 een actiefilm in een Pathé-bioscoop zit te kijken. Ik ga nog niet mee in het feestgedruis. Mijn brein werkt iets anders.
Lees hier verder waarom ik genoeg heb van deze toepassing en welke verrassende wending deze dienst nam toen ik thuiskwam..
👉 https://www.keespostma.com/post/doen-als-petrus-of-juist-niet
