14/12/2025
Ik had voor alles woorden, maar niet voor wat mijn lijf al wist.
Waarom rust iets is dat je eerst
moest verdienen,
Waarom ik zei dat het goed gaat
met een glimlach die klopte,
maar nooit echt landde in een lijf dat al lang anders wist.
Als ik het begrijp,
kan ik alles aan.
Want in logica hoef ik niets te voelen.
Mijn hoofd bleef praten,
argumenteren, motiveren.
Maar mijn lijf ging op slot.
Een black-out en wel meer als een
met nog maar één zin over:
Ik weet het niet meer.
En juist in die stilte, die ik niet meer kon vermijden,viel opwat ik niet eerder had gezien.
Dat ik mezelf jaren als een project had behandeld....Met doelen wn prognosesen en evaluaties. Ik was altijd onderweg naar de volgende versie van mezelf.
En die zou en die moest beter!
Ik was streng
en noemde het discipline.
Ik negeerde grenzen
en noemde het doorzettingsvermogen.
Ik was moe
en noemde het karakter.
Vol in het licht, want dat is de plek waar
ik me kan verstoppen. Verstoppen in een rol die duidelijk en logisch is.
Want als deze versie goed genoeg zou zijn, waar kan ik dan nog aan werken
als ik niets hoef te fixen, waar sta ik dan nog voor op.
Zijn zonder opdracht, zonder opdracht zijn.
Niet verbeteren,
Niet verklaren,
Niet vooruit.
Maar luisteren naar wat al is.
Misschien sta ik dan niet op om iets te worden,
Maar om te ervaren dat ik hier mag zijn.
Emiel